Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ

                                           Αντίο βάρδε των Χριστουγέννων 2

                                                                                              του Σταμάτη Μαμούτου

Μέσα στην πρόσφατη εορταστική περίοδο έφυγε από την ζωή ένας από τους παγκόσμιας εμβέλειας βάρδους τον Χριστουγέννων. Ο Chris Rea. Αναμφίβολα ο Ιταλοϊρλανδός με την σπηλαιώδη φωνή, που γεννήθηκε και έζησε στην Βρετανία, παραμένει ένα από τα σταθερά σημεία αναφοράς των σύγχρονων χριστουγεννιάτικων εορτασμών, καθώς συνοδεύει τις διαδρομές, τις βραδινές μας εξόδους ή και τις οικιακές μας στιγμές κατά την διάρκεια των εορταστικών ημερών με το υπέροχο τραγούδι του που φέρει τον τίτλο «Driving Home For Christmas».

Ο Rea, όμως, δεν θα μείνει στην μνήμη των ακροατών της rock μόνο για ένα τραγούδι. Πίσω από την μπάσα φωνή με την αβυσσαλέα και ταυτόχρονα γλυκιά βραχνάδα, πέρα από το ιδιότυπα υπαινικτικό παίξιμό του στην ηλεκτρική κιθάρα που έδινε την αίσθηση ενός υπερβατικού υπαινιγμού στην άρμοση των μελωδιών, φώλιαζε ένας συνθέτης αρκετών και μεγάλων επιτυχιών, οι οποίες αγαπήθηκαν από το ευρύ κοινό.

Ο Rea τραγουδούσε σαν ένας πιο συγκρατημένος Joe Cocker, έπαιζε κιθάρα σαν ένας πιο υπαινικτικός David Knopfler και συνέθετε τραγούδια με έναν μοναδικά δικό του τρόπο που, στις δυνατές του στιγμές, μολονότι διατηρούσε μια ηχητική βάση στον αμερικανικό ήχο, πάντρευε σε έναν ιδιότροπο συνδυασμό το λευκό blues με ευρωπαϊκά pop και αγγλοσαξονικά rock γνωρίσματα.

Τραγούδια όπως το «On the Beach» αποτέλεσαν δικαιολογημένα πανευρωπαϊκές ραδιοφωνικές επιτυχίες.

 Ακούγοντας το «Looking For the Summer» αισθάνομαι ότι σχηματίζεται μια ηχητική μεταφυσική γέφυρα για την μεταφορά του νου σε υπερβατικά πεδία ενός κόσμου που ο ήλιος αγκαλιάζει την ψυχή μας σαν χρυσός βασιλιάς με τα ζεστά του αιθέρια χέρια. Οι αποσπασματικοί ήχοι των υπαινικτικών σολιστικών κιθαριστικών μερών του τραγουδιού σαν να φιλούν με αιθέρια χείλη την ψυχή του ακροατή, αποπνέοντας την υπερβατική μελαγχολία αστρικών δακρύων.

Εξίσου σημαντική σύνθεση και το «The Road To Hell (Part II)». Γλυκά μελαγχολικό, υπαινικτικά ατμοσφαιρικό, ατόφιο απόσταγμα της συνθετικής ευφυίας του Rea. Όπως και πολλά άλλα τραγούδια του. Με κορυφαίο όλων, ένα όχι και τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό. Προσωπική εκτίμηση, πάντοτε βάσει των δικών μου μουσικών προσανατολισμών, ίσως το κορυφαίο τραγούδι του εκλιπόντος βάρδου είναι το «You Must Be Evil» Αυτό με το οποίο κλείνω το άρθρο και αποτίνω φόρο τιμής στους ουρανούς.

Ένας ακόμη από τους τελευταίους μεγάλους των καιρών μας αποχώρησε, αφήνοντας τον μπερδεμένο τούτο κόσμο στο έλεος της κακουγουστιάς και τον κόσμο της τέχνης στα νύχια των κρετίνων της βιομηχανίας του χρήματος και της σάρκας.