- Η Φοιτητική Λέσχη της Φανταστικής Λογοτεχνίας -


Αγαπητοί αναγνώστες, σας ενημερώνουμε ότι στα ελληνικά ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, Α.Ε.Ι. και Α.Τ.Ε.Ι., δραστηριοποιείται η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας.

Η Λέσχη συγκροτείται από ομάδες φοιτητών που προέρχονται από διάφορα πανεπιστημιακά ή μεταπτυχιακά προγράμματα της χώρας. Υπάρχει ωστόσο η δυνατότητα να γίνει κανείς μέλος ακόμη και αν δεν είναι φοιτητής.

 Στόχους της Λέσχης αποτελούν 

                                                           «Μαϊμού» εθνικιστές και 17 Νοέμβρη

Με αφορμή την 17η Νοεμβρίου και βασιζόμενος σε ένα άρθρο που ανέβηκε σε μια από τις δεκάδες σελίδες της Δεξιάς, οι οποίες αλιεύουν αναγνώστες στον δικό μας πολιτικό χώρο με σκοπό να χειραγωγήσουν το συντηρητικό κοινό, να το αποσπάσουν από το εθνικιστικό περιβάλλον και να το εγκλωβίσουν σε δεξιούς πολιτικούς σχηματισμούς, θα παραθέσω ένα παράδειγμα, κάτι σαν αυτά που αγγλιστί αποκαλούνται case studies. Σκοπός μου είναι να δούμε βήμα-βήμα πώς δουλεύει επικοινωνιακά ο μηχανισμός της Δεξιάς, ποια κενά εκμεταλλεύεται και με ποιον τρόπο μεθοδεύει την απόκρυψη του ουσιαστικού περιεχομένου των εθνικιστικών ιδεών, προκειμένου να προσδέσει όσους περισσότερους μπορεί από τους Έλληνες των καιρών μας, που βλέπουν με συμπάθεια τον εθνικισμό, στις πολιτικές απολήξεις του φιλελευθερισμού.

Δεν θα κουραστώ να γράφω ότι η Δεξιά θέτει σήμερα, ως πρώτο της στόχο, όχι την επικράτηση επί της Αριστεράς ή της κεντροαριστεράς. Αυτή την θεωρεί δεδομένη τούτη την ιστορική περίοδο. Η Δεξιά σήμερα επιδιώκει, σε παγκόσμια κλίμακα, πρωτίστως την εξαφάνιση του εθνικιστικού χώρου, μολονότι ο εθνικιστικός χώρος είναι στις περισσότερες χώρες εκλογικά και κινηματικά μικρότερος της Αριστεράς. Η προοπτική κάνει την διαφορά. Η  Αριστερά αντιμετωπίζει την προοπτική της (με ελάχιστες εξαιρέσεις) συνεχιζόμενης αποδυνάμωσης ενώ ο εθνικισμός δείχνει να γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρος ως αντίδραση στην εξουσία της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.


Η Δεξιά των μεταμοντέρνων καιρών μας έχει ως αποστολή να απορροφήσει την τάση όλο και μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων να εναποθέτουν τις τελευταίες ελπίδες τους στον εθνικισμό αντιλαμβανόμενες ότι (ο εθνικισμός) αποτελεί την ύστατη απάντηση στις αντιανθρώπινες συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Στόχος της Δεξιάς είναι να «καβαλήσει τον τίγρη». Να επιδιώξει μια ιδεολογικο-πολιτική αεροπειρατεία. Να εκμεταλλευτεί την έλλειψη ιδεολογικά δομημένου λόγου (δυστυχώς, δεν υπάρχουν πολλές Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.) και άρτια οργανωμένου εθνικιστικού χώρου, να αποκρύψει ότι οι καταβολές των εθνικιστικών ιδεών βρίσκονται στον αντιδιαφωτιστικό Ρομαντισμό και να παρουσιάσει μια εκδοχή φιλελεύθερου, φιλοεβραϊκού ψευτοεθνικισμού, ευελπιστώντας να εγκλωβίσει στο «μαϊμού προϊόν» της την πολιτική τάση της εποχής. Και, δυστυχώς, τα καταφέρνει. Με τον κάθε Τραμπ, την κάθε Μελόνι, τον κάθε Μπαρντελά. Άλλοτε ως νεοφιλελεύθερη, κάποτε ως λαϊκιστική, πάντοτε ως ψευτοεθνικιστική.

Η Δεξιά δεν επιτρέπει στο συντηρητικό ακροατήριο και σε αναβαπτισθέντες σοσιαλιστές να κατευθυνθούν προς τον αληθινό ρομαντικό εθνικισμό, υψώνοντας το τείχος του συστημικού, ψευτο-νεοεθνικισμού της alt right. Και το μεγαλύτερο όπλο της σήμερα είναι, ασφαλώς, το διαδίκτυο. Αμέτρητες σελίδες, χιλιάδες μπλόγκερς και influencers της Δεξιάς έχουν εμφανιστεί μετά το 2011 (μέσα σε ένα δυο χρόνια έγινε αυτό που παλαιότερα ήταν αδιανόητο, όταν ακόμη ο όρος «εθνικισμός» ήταν δαιμονοποιημένος), οικειοποιούμενοι συνθηματολογικά ορισμένες από τις ιδέες μας για να απευθυνθούν στο όλο και διογκούμενο δικό μας ακροατήριο και να το στρέψουν προς τον συστημικό φιλελευθερισμό.

Όμως, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έχουν απέναντί τους εμάς. Τους «μπίκηδες» της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Που γνωρίζουμε ποιες είναι οι θεμελιώδεις αρχές της ιδεολογίας μας, που μπορούμε να περιγράψουμε πώς γεννήθηκαν στην σκέψη των διανοητών του Ρομαντισμού, που έχουμε την ικανότητα να ελέγξουμε τον προβοκατόρικο λόγο της Δεξιάς για να αποσυναρμολογήσουμε τους νοηματικούς του αρμούς και να αποκαλύψουμε την σκοπιμότητα του δυσώδους πυρήνα του και που δεν κωλώνουμε να αποδεχτούμε χαμογελώντας συγκαταβατικά τον χαρακτηρισμό του «φασίστα», του «αντικαπιταλιστή», του «παραδοσιοκράτη» και του «εθνικομπολσεβίκου» ακόμη. Όπως έχω γράψει χιουμοριστικά και στο παρελθόν, είμαστε εδώ για να τους χαλάμε την σούπα και για να σφραγίζουμε τα «εστιατόρια» της Δεξιάς, ως ιδεολογικό υγειονομικό.


Ας περάσουμε τώρα στο «case study». Πριν λίγες ώρες ένας συναγωνιστής μου έστειλε το παρακάτω κείμενο. Αναρτήθηκε στην σελίδα Right Voice facebook και αναδημοσιεύθηκε από τον Θάνο Τζήμερο. Παραθέτω το κείμενο και αρχίζω μετά το τέλος του την ανάλυση.


«Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος ανέθεσε εντολή σχηματισμού κυβέρνηση στον Σπύρο Μαρκεζίνη την 1η Οκτωβρίου 1973.

Ο Σπ. Μαρκεζίνης - παλαιός πολιτικός και αναμφίβολα πιστός στη δημοκρατία - την σχημάτισε την 8η Οκτωβρίου 1973 με συμμετοχή πολιτικών προσώπων.

Δηλαδή περίπου ένα μήνα πριν το Πολυτεχνείο / 17 Νοέμβριου.

Η συμφωνία ήταν να διενεργηθούν εκλογές τον Φεβρουάριο 1974.

Δηλαδή περίπου 3 μήνες μετά το Πολυτεχνείο / 17 Νοεμβρίου.

Υπάρχουν δεδομένα που υποστηρίζουν ότι ο Κ. Καραμανλής έβλεπε με θετικό μάτι το διορισμό Μαρκεζίνη και την προοπτική εκλογών. Το αυτό ισχύει με άλλους πολιτικούς όπως ο Ράλλης, ο Στεφανόπουλος και ο Νόβας.

Μάλιστα ο Λ. Κύρκος και ο Ηλίας Ηλίου ήταν ανοικτοί στη συμμετοχή στις εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για την 1η Φεβρουαρίου του 1974.

Κάποιοι άλλοι (πχ Μαύρος) ήταν αρνητικοί.

Με λίγα λίγα, ο δικτάτορας Παπαδόπουλος έχοντας καταλάβει ότι η δικτατορία δεν μπορούσε να συνεχιστεί είχε ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία μετάβασης στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Η οποία, εφόσον προχωρούσε, μάλλον θα έμοιαζε με την σχετικά ομαλή - αλλά σταδιακή - μετάβαση που έγινε στην Ισπανία.

Το Πολυτεχνείο / 17 Νοεμβρίου ανέκοψε αυτή τη διαδικασία και έδωσε την ευκαιρία στην ομάδα του δικτάτορα Ιωαννίδη - που ΔΕΝ ήθελαν τη μετάβαση στην κοινοβουλευτική δημοκρατία - να ανατρέψουν τον Παπαδόπουλο, να ρίξουν την κυβέρνηση Μαρκεζίνη και να ακυρώσουν την προοπτική εκλογών.

Ακολούθησε η δικτατορία Ιωαννίδη, η τραγωδία της Κύπρου και η μετάβαση στη δημοκρατία από το βάρος της τραγωδίας της Κύπρου.

Είναι εύλογο να υποθέσει κάποιος ότι αν ο Γ. Παπαδόπουλος δεν είχε πέσει από τον Δ. Ιωαννίδη θα είχαμε τελικά μεταβεί στη δημοκρατία ομαλά - αλλά σταδιακά - και θα είχαμε αποφύγει την τραγωδία της Κύπρου.

Κάποιος που έφτασε την ανάγνωση ως εδώ μπορεί να σκεφτεί ότι κατηγορώ τους νέους και τον κόσμο που εξεγέρθηκαν για το ότι ανατράπηκε η πορεία προς ομαλή μετάβαση στη δημοκρατία και για τον ερχομό της δικτατορία Ιωαννίδη.

ΟΧΙ.

Ο κόσμος βρήκε το κουράγιο και αντέδρασε (όταν οι συνθήκες είχαν χαλαρώσει κάπως).

Με το δίκιο του.

Και ήθελε πολύ θάρρος.

Εξάλλου γιατί κόσμος να έχει εμπιστοσύνη ότι όντως το πλάνο μετάβασης στη δημοκρατία θα λάμβανε χώρα;

Ούτε και μπορούσε να προβλέψει τι θα ακολουθούσε.

Ωστόσο, είναι εύλογο να καταγράψει κανείς ότι το Πολυτεχνείο, παρά τις καλές προθέσεις του κόσμου, συνέβαλε στο να έρθει μια πιο σκληρή δικτατορία και στο να ανακοπεί η πορεία προς τις εκλογές (με κανονική συμμετοχή πολιτικών κομμάτων)».

Αφότου έστειλε το κείμενο ο συναγωνιστής, ρώτησε την γνώμη μου για το περιεχόμενό του. Ήταν η αφορμή για να παραθέσω αυτή την ανάλυση. Εφόσον ένα παιδί του εθνικιστικού χώρου είχε διαβάσει το παραπάνω κείμενο και ζητούσε την γνώμη μου για αυτό, ήταν σαφές ότι η σελίδα Right Voice και ο Τζήμερος είχαν πετύχει τον σκοπό τους. Είχαν διεισδύσει (για πολλοστή φορά) στον εθνικιστικό χώρο και είχαν τραβήξει την προσοχή των αναγνωστών του. Κατά πάσα πιθανότητα είχαν εξασφαλίσει και την συμφωνία πολλών αναγνωστών με τα γραφόμενα του κειμένου. Γιατί το πέτυχαν αυτό; Εδώ αρχίζει η ανάλυση του μηχανισμού της πολιτικής επικοινωνίας που ενεργοποιούν τα διάφορα δίκτυα της Δεξιάς, προκειμένου να λεηλατούν τον εθνικιστικό χώρο.

Οι δεξιοί γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει πολιτική μόρφωση στον εθνικιστικό χώρο. Δεν υπάρχει γνώση των θεμελιωδών αρχών της ιδεολογίας μας και χρήση τους (των θεμελιωδών ιδεολογικών μας αρχών, δηλαδή) ως κριτηρίων πολιτικής αξιολόγησης συνθηκών και προσώπων. Όσοι κατευθύνονται στον εθνικιστικό χώρο το κάνουν είτε λόγω απογοήτευσης από την υπάρχουσα καθεστηκυία τάξη είτε λόγω υπερπατριωτικού συναισθηματικού. Δεν είναι σίγουρο ότι έχουν κατανοήσει πως εθνικισμός δεν είναι απλή έκφραση πατριωτικού συναισθήματος, αλλά ένα ξεχωριστό από την Δεξιά και την Αριστερά ιδεολογικό πλαίσιο με συγκεκριμένες αξίες, ιδέες και θέσεις για την οργάνωση του δημόσιου βίου. Ο εθνικισμός δεν είναι ιδεολογικό προϊόν προς δανεισμό για κάθε δεξιό «υπερπατριώτη» της κακιάς ώρας ή για κάθε αριστερό που έχει απολέσει τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Είναι ιδεολογία που αξιώνει την συγκρότηση ενός αυτόνομου πολιτικού χώρου. Όποιος υιοθετεί την εθνικιστική ιδεολογία πρέπει αυτομάτως να αποκηρύσσει δεξιές ή αριστερές προγενέστερες ιδέες και να θεωρεί τον εαυτό του ως μέρος ενός διαφορετικού πολιτικού χώρου. Του εθνικιστικού πολιτικού χώρου.

Αυτό ακριβώς επιδιώκει να σταματήσει η μεταμοντέρνα Δεξιά, ενεργοποιώντας τύπους όπως ο Τραμπ, ο Τζήμερος, η Λατινοπούλου και άλλους, όταν τα κλασικά συστημικά δεξιά κόμματα δεν μπορούν να απορροφήσουν τα κοινωνικά στρώματα που στρέφονται προς τον εθνικισμό.

Στο παράδειγμα της ερμηνείας των γεγονότων του Πολυτεχνείου, το παραπάνω κείμενο της Right Voice επιχειρεί να κάνει ακριβώς αυτό. Να εκφράσει (και) τους εθνικιστές, χωρίς να είναι γραμμένο από ανθρώπους που υιοθετούν την εθνικιστική ιδεολογία, εκμεταλλευόμενο την έλλειψη αναλυτικά δυνατού και ιδεολογικά ακέραιου εθνικιστικού λόγου. Πώς το κάνει αυτό;  Με έναν έξυπνο τρόπο. Πραγματοποιεί μια ψύχραιμη, εύστοχη και εύλογη ιστορική αποτίμηση των γεγονότων.

Πράγματι, η ιστορία γράφτηκε όπως περιγράφει το κείμενο. Ασφαλώς, όλα όσα αναφέρει ο συντάκτης του ισχύουν. Η απλή και ψύχραιμη αποτίμηση των ιστορικών γεγονότων είναι αρκετή ώστε να γκρεμίσει την παρλάτα του αριστερού αφηγήματος περί Πολυτεχνείου που υποτίθεται ότι ανέτρεψε την δικτατορία. Του ψέματος, δηλαδή, που κατέστη ιδρυτικός μύθος της Μεταπολίτευσης και εργαλειοποιήθηκε επικοινωνιακά τόσο από την Αριστερά όσο και από την Δεξιά σε αρκετές περιπτώσεις, διαποτίζοντας τους εκπαιδευτικούς θεσμούς και τους οργανωτικούς αρμούς του μεταπολιτευτικού κράτους. Και, ταυτόχρονα, μολονότι το αφήγημα περί Πολυτεχνείου γκρεμίζεται από την ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση του συντάκτη, το άρθρο αποφεύγει την ακροδεξιά γραφικότητα και παραδέχεται το αυτονόητο. Δηλαδή, το θάρρος και την ηθική ακεραιότητα (πέρα από την πολιτική διαφωνία) όσων βγήκαν στον δρόμο τον Νοέμβριο του 1973 για να διαδηλώσουν ενάντια σε ένα αστυνομοκρατικά πανίσχυρο καθεστώς, όπως ήταν εκείνο των Συνταγματαρχών.

Η ισορροπία των προθέσεων του συντάκτη ολοκληρώνεται καλοζυγισμένα, με το ανεπαίσθητο αλλά εμφανές κλείσιμο του ματιού στο εθνικιστικό κοινό. Ο συντάκτης αποδομεί χωρίς φωνασκίες, με απλό και σοβαρό τρόπο, την αριστερή αφήγηση και τον ιδρυτικό μύθο της Μεταπολίτευσης. Επίσης, δεν παραγνωρίζει την γενναιότητα των διαδηλωτών. Στην ουσία χτυπά την Αριστερά απλά με την ιστορική αλήθεια, χωρίς ιδεολογική αντιπαράθεση. Και, ταυτόχρονα, παρακάμπτει την γραφικότητα του ακροδεξιού λαϊκισμού αναγνωρίζοντας την ηθική αξία μιας πράξης αντίστασης. Για να ολοκληρώσει τελικά το άρθρο, κλείνοντας το μάτι στους εθνικιστές, υποστηρίζοντας, εμμέσως αλλά σαφέστατα, ότι καλύτερα θα είχε γραφτεί η ιστορία της χώρας μας αν ο Παπαδόπουλος και ο Μαρκεζίνης είχαν πετύχει στο πείραμά τους, οδηγώντας την πολιτική ζωή στην κανονικότητα της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας με τον τρόπο που εκείνοι είχαν επιλέξει.

Και, μάλιστα, με το κείμενο να συνοδεύεται από την παρακάτω φωτογραφία του Μαρκεζίνη, Ασπρόμαυρη, σαν κάδρο ταινίας του Χίτσκοκ. Αποπνέοντας μια αρρωστημένη μακαρθική αίσθηση, με τον πολιτικό απεικονιζόμενο να κοιτάζει προς τον φακό απλώνοντας ένα μακάβριο χαμόγελο. Με το μέτωπό του να θυμίζει κρανίο νεκρού, τα μαλλιά σχεδόν εξαφανισμένα και τα στρογγυλά μάγουλα να ενώνονται με το σαγόνι σε μια σωληνοειδή μάζα δέρματος. Πρόκειται για μια φωτογραφική στιγμή που αδικεί τον, κατά τα άλλα, σημαντικό άντρα της νεότερης ελληνικής πολιτικής ζωής. Δεν αδικεί καθόλου, όμως, αυτό που θέλουν να μηνυματοδοτήσουν οι δεξιοί «εστιάτορες» της πολιτικής. Είναι χαρακτηριστική της μεταπολεμικής ακροδεξιάς αισθητικής. Είναι ενδεικτική της αισθητικής και της ψυχικής φόρτισης την οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τα ρετάλια της Δεξιάς στον εθνικιστικό χώρο.


Όλα μεθοδικά ισορροπημένα, θα μπορούσε να συμπεράνει ο μέσος, ανεκπαίδευτος ιδεολογικά, Έλληνας που περιφέρεται στον εθνικιστικό χώρο, ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του παραπάνω κειμένου. Είναι, όμως, έτσι; Εκφράζει την εθνικιστική ιδεολογία η προσδοκία ενός εναλλακτικού φιλελεύθερου καπιταλισμού; Θα ήμασταν ικανοποιημένοι οι εθνικιστές αν μια ενδεχόμενη φιλελεύθερη πολιτική κανονικότητα θα ήταν εξίσου βασισμένη στην ατομικιστική πολιτική ανθρωπολογία με κάθε άλλη φιλελεύθερη κανονικότητα και απλώς θα διέθετε ως πρόεδρο έναν πρώην πραξικοπηματία; Γίνεται ένας εθνικιστής να ανέχεται την φιλελεύθερη οργάνωση της οικονομικής ζωής, ακόμη κι αν είναι έντιμη (που ποτέ δεν είναι); Θα ήμασταν ικανοποιημένοι οι εθνικιστές με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα πειθαρχούσε τους μαθητές στον σεβασμό της πλαστικής σημαίας και, ταυτόχρονα, θα συνέχιζε να αναπαράγει τα αγοραία και ανταγωνιστικά πρότυπα ζωής, τις εγγενείς κοινωνικές αδικίες και τον χοντροκομμένο υλισμό του καπιταλισμού; Θα ήμασταν ικανοποιημένοι οι εθνικιστές με τα εργατικά και τα μικροαστικά λαϊκά στρώματα οικονομικά εξαντλημένα (όπως σήμερα); Θα ήμασταν ικανοποιημένοι οι εθνικιστές με τους επικεφαλής του ελληνικού πολιτικού συστήματος να φορούν «κόκκινες προβιές» και να εφαρμόζουν σχέδια Προμηθέας και Ιέραξ 2, συναγελαζόμενοι με τους Αμερικανούς πράκτορες της CIA; Θα ήμασταν ικανοποιημένοι με τους τεχνοκράτες και τους πλέον αμόρφωτους των ιεραρχών να καθορίζουν την ελληνική παιδεία;

Προφανώς όχι. Ικανοποιημένοι θα ήταν οι δεξιοί και οι φιλελεύθεροι. Όχι εμείς, οι εθνικιστές. Όχι εμείς, οι ουσιοκράτες που αναζητούμε τον πυρήνα ποιότητας σε κάθε εκδήλωση κοινωνικής ζωής. Όχι εμείς, που οραματιζόμαστε ένα έθνος ζωντανό και παλλόμενο από ενθουσιασμό σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης. Όχι εμείς, οι ρομαντικοί σοσιαλιστές, οι παραδοσιοκράτες αντικαπιταλιστές, οι περιφερόμενοι φύλακες της αληθινής εθνικής ανεξαρτησίας, που τσακίζουμε κάτω από τις μπότες μας τους τοξικούς ιστούς του δυτικού κεφαλαίου και του διεθνούς εβραϊσμού που κρατούν το έθνος αιχμάλωτο.

Μα είναι δυνατόν να μην είστε ρεαλιστές και να εκφράζετε έναν τέτοιο ιδεαλιστικό λόγο στην σημερινή πολιτική συνθήκη, θα διερωτηθούν ορισμένοι πονηροί; Η απάντηση είναι σαφής. Από αυτόν ρομαντικό ιδεαλισμό γεννήθηκε η ιδεολογία μας. Αυτό τον πυρήνα ιδεών οφείλουμε να προστατεύουμε και να διατηρήσουμε επίκαιρο. Σε όποιον δεν αρέσει, η πύλη της εξόδου από τον εθνικιστικό χώρο είναι ορθάνοικτη. Γιατί, σώνει και καλά, πρέπει κάποιοι να δηλώνουν εθνικιστές ενώ δεν είναι; Μήπως επειδή υπάρχει κινητικότητα προς την μεριά μας από όγκους απογοητευμένων πολιτών;

Ως εδώ, παίδες. Η εθνικιστική προοπτική είναι διαφορετική. Το Πολυτεχνείο δεν εκφράζει για εμάς τίποτε άλλο πέρα από μια γενναία απόπειρα κάποιων αφελών μαρξιστών και αναρχικών του 1973 (σήμερα αρκετοί εξ αυτών έχουν μεταβάλει τις πολιτικές τους θέσεις) να συγκρουστούν με ένα αυταρχικό Δεξιό καπιταλιστικό καθεστώς, όντας υποκινούμενοι από πράκτορες και μυστικές υπηρεσίες οι οποίες θεώρησαν ότι είχε φτάσει η στιγμή να τελειώσουν τον Παπαδόπουλο και να τοποθετήσουν στην θέση του τον ανόητο Ιωαννίδη. Αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι χρειαζόμαστε δεξιούς μεσολαβητές για να το εκφράσουμε. Ούτε, ασφαλώς, τραγελαφικούς ακροδεξιούς συνωμοσιολόγους να υποστηρίζουν ότι δεν υπήρχαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο, αποσιωπώντας ότι υπήρχαν νεκροί και τραυματίες σε όλη την Αθήνα από αδέσποτες σφαίρες.


Οι αληθινοί εθνικιστές αντιπαθούμε το ΝΑΤΟ, τον διεθνή εβραϊσμό και τον φιλελεύθερο καπιταλισμό, όσο ακριβώς αντιπαθούμε και τους διεθνιστές της Αριστεράς. Οι αληθινοί εθνικιστές δεν είμαστε ούτε με τον Παπαδόπουλο, ούτε με τον Ιωαννίδη. Είμαστε με την εθνική ανεξαρτησία, με  την κοινωνική δικαιοσύνη και με την λαϊκή ψυχή του έθνους των Ελλήνων. Οι αληθινοί εθνικιστές παραμένουμε ρομαντικοί.

                                                                          Ακροδεξιάς το ανάγνωσμα

Όταν πριν χρόνια λέγαμε σε κύκλους ανθρώπων του χώρου ότι ο Κώστας Πλεύρης αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα δημοκόπου που εκφυλίζει τον εθνικιστικό λόγο και την εθνικιστική σκέψη σε ευτελείς (ακρο) δεξιές καρικατούρες καφενειακής τηλε-αντιδικίας, όσοι είχαν συνηθίσει να νομίζουν ότι η ιδεολογία μας είναι ένα απόνερο του κοινωνικού κατακαθιού της Δεξιάς, μας κοιτούσαν αποσβολωμένοι. Για τους περισσότερους σουλατσαδόρους του χώρου, τύποι όπως ο Κώστας Πλεύρης αποτελούσαν το ιδεώδες του «εθνικιστή διανοητή».


Το πέρασμα του χρόνου, τελικά, απέδειξε ποιοι είχαν δίκιο. Οι τότε πιτσιρικάδες που διέθεταν το θράσος να σκέφτονται και να καλλιεργούνται μορφωτικά/επιστημονικά ή οι παλαιότεροι ακροδεξιοί με τον αντιαριστερό οίστρο και τις αρειμάνιες συνωμοσιολογικές εξάρσεις που αρκούνταν στην τηλεδιδασκαλία του Πλεύρη και στις μπροσούρες των βιβλιοπωλών του χώρου; Η δημόσια εικόνα ενός υπερήλικα, συνοδευόμενου από κοντά μισό αιώνα νεότερη σύντροφο με συζητήσιμο στυλ ζωής, να εορτάζει επετείους σε κέντρα νυχτερινής διασκέδασης φυλομεταβατικών ατόμων με drag queens, συμπαθητικότατες έγχρωμες μετανάστριες και λοιπούς τηλεμαϊντανούς, έχει δώσει την απάντηση.

Ωστόσο, όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν μικρή σημασία. Μεγαλύτερη σημασία έχει ο λόγος και οι πολιτικές τοποθετήσεις τέτοιων ανθρώπων. Ο λόγος και οι πολιτικές τοποθετήσεις μέσω των οποίων γαλουχήθηκαν γενιές επί γενεών του ελληνικού εθνικιστικού χώρου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στενόχωρης διαπίστωσης αποτελεί ο τρόπος που ερμήνευσε ο Κώστας Πλεύρης την «Στρατηγική Εταιρική Σχέση για τη Συνεργασία στην Άμυνα και την Ασφάλεια», που υπογράφηκε πριν λίγα χρόνια, ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γαλλία, όταν οι Γάλλοι πώλησαν στρατιωτικό εξοπλισμό στην χώρα μας. Θυμόμαστε, ασφαλώς, ότι ο Πλεύρης είχε αποκαλέσει την συμφωνία εξαιρετική και τον Μητσοτάκη ηγέτη, σε αντίθεση με τον λαοπλάνο Τσίπρα. Ας εξετάσουμε αναλυτικότερα εκείνη την δήλωση του Κώστα Πλεύρη υπό το πρίσμα των εξελίξεων.

Καταρχάς, το ότι αποκάλεσε τον Μητσοτάκη ηγέτη δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Ο υποτιθέμενος «θεωρητικός» του εθνικιστικού χώρου, με πρόσχημα έναν -γενικής κατανάλωσης (και όχι αποκλειστικά για τον εθνικιστικό χώρο)- ζητωπατριωτισμό των ΜΜΕ και της πλαστικής σημαίας, απέδωσε τα εύσημα στον πολιτικό ηγέτη μιας εκ των πλέον εβραιόφιλων και αντιεθνικιστικών πολιτικών φατριών του ελλαδικού εξουσιαστικού φιλελευθερισμού. Χρειάζεται να αναλύσουμε κάτι παραπάνω;


Ο Κώστας Πλεύρης είχε περιγράψει ως πολύ καλή την «Στρατηγική Εταιρική Σχέση για τη Συνεργασία στην Άμυνα και την Ασφάλεια» του 2021, που υπογράφτηκε από τον Μητσοτάκη και τον Μακρόν. Αδιάφορο, βέβαια, αν ο Μακρόν αποτελεί τον πιο χαρακτηριστικό φιλελεύθερο κεντρώο Γάλλο πρόεδρο, που έχει εξαπολύσει το μεγαλύτερο κυνήγι μαγισσών εναντίον των εθνικιστικών γαλλικών οργανώσεων, που αποτελεί τον εκλεκτό των εβραϊκών και τραπεζικών συμφερόντων, που φημολογείται ότι υιοθετεί επιλογές ζωής στον χλευασμό των οποίων ο Κώστας Πλεύρης έστησε επί σειρά ετών την ιδιότυπη πολιτική τηλεκαριέρα του.

Ακόμη και αν, όντως, ήταν καλή εκείνη η συμφωνία, η πολιτική στρατηγική σκέψη, σε κάθε εποχή και σε κάθε μήκος ή πλάτος της γης, επιτάσσει να μην γίνονται δημόσια κολακευτικά σχόλια για πολιτικούς αντιπάλους που βυσσοδομούν κατά της πολιτικής μας ύπαρξης. Γιατί κάτι τέτοιο θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του πολιτικού μας χώρου και εξανεμίζει το νόημα του να δραστηριοποιείται κανείς εντός των πλαισίων του. Μήπως, όμως, αυτός ήταν ο στόχος όσων φρόντισαν να αβαντάρουν τέτοια άτομα ώστε να το παίζουν διαμορφωτές σκέψης στον ελληνικό εθνικιστικό χώρο εδώ και τόσα χρόνια; Προφανώς, ναι. Δυστυχώς, τέτοιους τύπους μας είχαν αναγκάσει να υποστούμε ως «καθοδηγητές» και «θεωρητικούς», επί δεκαετίες, στον εθνικιστικό χώρο. Αστεία πρόσωπα, ανάξιες λόγου περσόνες που η δράση τους ευνοούσε την αντικατάσταση του πραγματικού εθνικιστικού χώρου στο πολιτικό στερέωμα από ρέπλικες περιθωριακού ψευτοεθνικισμού προσδεμένες στην ουρά της Δεξιάς.

Ας εισέλθουμε, όμως, και στα ενδότερα. Για να δούμε αν ήταν πράγματι ουσιαστική εκείνη η ελληνογαλλική συμφωνία για την εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους. Ο κάθε Πλεύρης και ο κάθε Μητσοτάκης ξεχνούν συνειδητά να αναφέρουν ότι τέτοιες συμφωνίες συνοδεύονται πάντοτε από εμπορικά κονσόρτσια. Όπως και στην περίπτωση της ελληνογαλλικής προσέγγισης ξέχασαν να μας πουν ότι συνοδεύτηκε από επιμέρους εμπορικές συμφωνίες με ιδιωτικούς κολοσσούς στο μετοχικό κεφάλαιο των οποίων, καθώς και στους φακέλους συνεργασιών τους, πέρα από Γάλλους, φιγουράρουν Εβραίοι και Τούρκοι!!

Η «συμμαχία» που εγκωμίασε ο «πατριάρχης» έγινε πανελληνίως αντιληπτή πριν λίγες μέρες. Όταν, προκειμένου να συνεχίσουν τα έργα πόντισης του καλωδίου που θα συνδέσει ενεργειακά την Κύπρο με το ελλαδικό κράτος, το σκάφος του «γαλλικού» φορέα που εκτελούσε τις απαιτούμενες εργασίες απλώς τις διέκοψε όταν το τουρκικό κράτος υποστήριξε ότι οι εργασίες θα γίνονταν σε ύδατα που είχε δικαιοδοσία, χωρίς ασφαλώς να έχει. Τελικά, προκειμένου να συνεχιστούν οι εργασίες, ο γαλλικός παράγοντας ενημέρωσε το τουρκικό κράτος με ρηματική διακοίνωση. Πρόκειται για μια πράξη που αφήνει διπλωματικό αποτύπωμα και δίνει ισχυρά όπλα στην επιχειρηματολογία της Τουρκίας.


Ακόμη και ο ομότιμος καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, που, επί εποχής Σημίτη, έχοντας ρόλο στην διαμόρφωση του σκεπτικού της ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής, είχε δεχτεί τα πυρά του συντηρητικού κοινού ως ενδοτικός προς τις απαιτήσεις της Τουρκίας, αποκάλεσε σε πρόσφατη συνέντευξη ανοσιούργημα την ρηματική διακοίνωση του γαλλικού παράγοντα προς την Τουρκία. Η Γαλλία του Μακρόν, που υποτίθεται ότι έχει συνάψει συμμαχία με την χώρα μας, έκλεισε το μάτι στην Τουρκία, χαρίζοντάς της ένα πολύ σοβαρό επιχείρημα στην επιχειρηματολογία της περί της συνδιαχείρισης του ορυκτού μας πλούτου. Ο πρώην σύμβουλος του πρωθυπουργού, Σωτήρης Σέρμπος, δήλωσε μάλιστα ότι η γαλλική κίνηση άνοιξε την θύρα για την οριστική συνδιαχείριση του Αιγαίου από τους Τούρκους.

Αυτή ήταν η δυναμική της συμμαχίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γαλλία, που αποκάλεσε εξαιρετική, όταν υπογράφτηκε, ο Κώστας Πλεύρης. Έτσι αντιλαμβάνεται την συμμαχία Ελλάδας και Γαλλίας ο Μακρόν. Αυτές είναι οι νοοτροπίες και τα συμπεράσματα με τα οποία γαλούχησαν γενιές επί γενεών Ελλήνων εθνικιστών οι «πατριάρχες» και τα λοιπά πολιτικά ρετάλια της Δεξιάς.

                                                Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο των εκδόσεων Κλέος

               Othmar Spann Πολιτικός Ρομαντισμός και Οικονομική Φιλοσοφία

 

Ο Οθμάρ Σπαν (1878-1950) υπήρξε μια από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες του διανοητικού κινήματος της Συντηρητικής Επανάστασης. Η Συντηρητική Επανάσταση ήταν ένα διανοητικό και πολιτικό κίνημα που είχε ως επίκεντρο, κατά κύριο λόγο, πανεπιστημιακούς και λογοτεχνικούς κύκλους της Γερμανίας από το 1918 μέχρι το 1933.[1] Αποτέλεσε μια απόπειρα να συνδεθεί ο παλαιότερος γερμανικός ρομαντικός και αντιδιαφωτιστικός εθνικισμός με την σύγχρονη εποχή. Όπως γράφει ο Jeffrey Herf, οι συντηρητικοί επαναστάτες μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,


«ήταν δριμείς πολέμιοι της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, την οποία ταύτιζαν με τον χαμένο πόλεμο, τις Βερσαλλίες, τον πληθωρισμό του 1923, τους Εβραίους, τη μαζική κοσμοπολιτική κουλτούρα και τον πολιτικό φιλελευθερισμό. Προσδοκούσαν ένα νέο Ράιχ με τεράστια δύναμη και ενότητα, απέρριπταν την άποψη πως η πολιτική πράξη έπρεπε να καθοδηγείται από ορθολογικά κριτήρια, και εξιδανίκευαν την βία για την βία. Καταγγέλανε αυτό που θεωρούσαν ως πλήξη και αυταρέσκεια της αστικής ζωής και αναζητούσαν την ανανέωση σε μια ενεργοποιό
«βαρβαρότητα».[2]

Η περίπτωση της Συντηρητικής Επανάστασης είχε κάτι καινοτόμο για τις αντιδιαφωτιστικές πολιτικές ιδέες και πρωτότυπο για την εποχή της. Μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οι εθνικιστές διανοητές και πολιτικοί που αντλούσαν ιδέες από την πολιτική θεωρία του αντιδιαφωτιστικού Ρομαντισμού, λόγω του εγγενούς αντι-ορθολογισμού τους, κατέληγαν σε αντιτεχνοκρατικές ιδεαλιστικές πολιτικές προσεγγίσεις. Ωστόσο, αυτή η πολιτική στάση οδηγούσε σε μια αντίφαση μετά την εμπειρία του πρώτου μεγάλου πολέμου. Οι εθνικοί στρατοί είχαν βιομηχανοποιηθεί. Η ενσωμάτωση της τεχνολογικής αιχμής στην στρατιωτική οργάνωση ήταν κάτι απαραίτητο για τα κράτη των αρχών του 20ου αιώνα. Αν ένα κράτος ήθελε να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την εθνική του ανεξαρτησία ή αν ένα έθνος ήθελε να την αποκτήσει όφειλε να οργανώσει τον στρατό του βασιζόμενο στις τεχνολογικές εξελίξεις. Οι συντηρητικοί επαναστάτες προχώρησαν σε μια τομή πάνω σε αυτό το ερωτηματικό. Μολονότι ορισμένοι εξ αυτών παρέμειναν προσηλωμένοι στις παραδοσιακές ρομαντικές και νεορομαντικές αντιτεχνοκρατικές τους θέσεις, άλλοι προχώρησαν σε μια ανανέωση της εθνικιστικής θεωρίας με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, αποσπώντας την τεχνολογία από την μέχρι τότε ορθολογιστική και προοδευτική της ανάγνωση και ενσωματώνοντάς την, μέσα από περίπλοκα νεορομαντικά ιδεολογικά σχήματα και μεθοδολογικά εργαλεία ανάλυσης, στην ανορθολογική ρομαντική εθνικιστική θεωρία. Έτσι, διαμορφώθηκε εντός της Συντηρητικής Επανάστασης η τάση του «αντιδραστικού μοντερνισμού». «Ο πόλεμος υπήρξε μια καμπή για τον ρομαντικό αντικαπιταλισμό. Ήταν μετά τον πόλεμο που οι συντηρητικοί επαναστάτες συνέδεσαν τον ανορθολογισμό, τη διαμαρτυρία ενάντια στο Διαφωτισμό και μια ρομαντική λατρεία για τη βία, με τη λατρεία της τεχνολογίας».[3]



Ο Σπαν, ωστόσο, ήταν ένας από τους συντηρητικούς επαναστάτες που κατάφερε να διατηρήσει στην ανάλυσή του σχεδόν ακέραιη την παλιά ρομαντική θεωρία με τις καταβολές στην μεσαιωνική societas civilis, πετυχαίνοντας μάλιστα να την κάνει επίκαιρη στην εποχή του χωρίς να καταφύγει σε πολλές «αντιδραστικά μοντερνιστικές» συνταγές. Θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ως έναν από τους πλέον συντηρητικούς εκ των συντηρητικών επαναστατών.

Πέρα από τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα ο Σπαν φρόντισε να εισέλθει ενεργά στον στίβο της διανοητικές διαπάλης, επαναφέροντας τις παραδοσιοκρατικές και εθνικιστικές αρχές της ιδεολογίας του αντιδιαφωτιστικού πολιτικού Ρομαντισμού, μέσα από μια δική του ανανεωμένη εκδοχή, στο δημοσιολογικό προσκήνιο. Απώτερος στόχος του ήταν να συγκρουστεί από την μια με τους θιασώτες της πολιτικής φιλοσοφίας του φιλελεύθερου καπιταλισμού και από την άλλη με τους υποστηρικτές των μαρξιστικών ιδεών, προκειμένου να ορθώσει ένα ιδεολογικά ρομαντικό αντίβαρο απέναντι στο φιλελεύθερο και μαρξιστικό διεθνιστικό δίπολο των ισχυρών προοδευτικών διανοητικών τάσεων εκείνης της περιόδου.

Όπως και οι περισσότεροι συντηρητικοί επαναστάτες, ο Σπαν προερχόταν από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Ήταν εκείνα τα στρώματα που η ανάλυση των φιλελεύθερων και των μαρξιστών πολιτικών και διανοητών περιέγραφε, κάποιες φορές, υποτιμητικά με τον όρο «ανθρωπάκοι». Οι «ανθρωπάκοι» της φιλελευθερομαρξιστικής ανάλυσης ήταν ανήσυχοι για αυτό που αντιλαμβάνονταν ως διασάλευση του γερμανικού κοινωνικού ιστού λόγω της επέλασης των ιδεών του προοδευτικού εκσυγχρονισμού και της ταξικής αντιπαλότητας. Το υλιστικά διεθνιστικό, άψυχο, μεγάλο κεφάλαιο από την μια και η οργανωμένη εργατική τάξη κάτω από τα λάβαρα του διεθνιστικού μαρξισμού από την άλλη, αποτελούσαν δυο πτυχές του ίδιου νομίσματος για τους συντηρητικούς επαναστάτες της μεσαίας τάξης. Για να αντιμετωπίσουν αυτή την διττή απειλή οι συντηρητικοί επαναστάτες επικαλέστηκαν το έθνος ως μια δύναμη ενότητας.

Οι διανοητές που επηρέασαν τον Σπαν ήταν πολλοί. Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Θωμάς Ακινάτης. Κύριες επιρροές του ήταν οι Γερμανοί ρομαντικοί. Ο Φίχτε, ο Φραντς φον Μπάαντερ, ο Σλάιερμαχερ και, κυρίως, ο Άνταμ Μύλλερ. Επίσης, σημαντική επιρροή για τον Σπαν ήταν ο τσεχικός μεταρρυθμιστικός Καθολικισμός. Ο κύριος προσανατολισμός της πολιτικής σκέψης του Σπαν ήταν προς την ιδέα της κορπορατιστικής κοινωνικής οργάνωσης. Όπως έγραψε ο Τόμας Ρίχα στο άρθρο «Η Θεωρία του Καθολικά Όλιστικού του Σπαν – Το Θεμέλιο της Νεορομαντικής Θεωρίας του Κορπορατιστικού Κράτους»,


«Ο κορπορατισμός, θεμελιωμένος στον κοινωνικό ιδεαλισμό, λειτούργησε ως το όπλο του αυστρο-γερμανικού συντηρητισμού στον αγώνα του ενάντια στον ατομικισμό και τον υλισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας, καθώς και ενάντια στον μαρξιστικό σοσιαλισμό. Αντικατόπτριζε την αναζήτηση μιας κοινωνικής θεωρίας που θα μπορούσε να αποτελέσει μια βιώσιμη εναλλακτική – έναν τρίτο δρόμο – ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. […]

Η θεωρία του συντεχνιακού (κορπορατιστικού) κράτους δεν διατυπώθηκε πουθενά τόσο ολοκληρωμένα όσο στο πλαίσιο της θεωρίας του Καθολικού Όλου (Universalismus) -ενός ευρύτατου γνωσιακού συστήματος, στο οποίο, όλα τα μέρη της ανθρώπινης ζωής συνδέονται οργανικά με το Όλον».[4]

 Ο Σπαν ονόμασε την θεωρία του «νεορομαντική θεωρία του Καθολικά Όλιστικού» ή  «Καθολικού Όλου».[5] Είναι μια θεωρία που έχει τις ρίζες της στον Ρομαντισμό και η οποία  αποτέλεσε το επίκεντρο της φιλοσοφικής σκέψης του Σπαν. Σύμφωνα με αυτήν ο κόσμος είναι ένα πεδίο πνευματικών δεσμών. Οι πνευματικοί δεσμοί του κόσμου υφίστανται μεταξύ των ανθρώπων αλλά ταυτόχρονα είναι υπερατομικοί. Ο άνθρωπος δεν αντλεί την ουσία του από την ατομικότητά του αλλά από την προσωπική διάδραση με άλλους ανθρώπους υπό την επιρροή αυτών των κοσμικών δεσμών. Για να διατηρήσει την πνευματική του υπόσταση ο άνθρωπος πρέπει να βρεθεί σε πολυσχιδή κοινωνία με άλλους ανθρώπους. «Η ψυχική και πνευματική ζωή γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα από την αμοιβαιότητα με έναν άλλο νου […] Οι άνθρωποι δεν είναι ανεξάρτητες, αυτάρκεις, μηχανιστικές οντότητες, διότι η ζωτική ενέργεια της ύπαρξής τους εδράζεται στη πνευματική τους συνάφεια μέσα στο Όλον, στο καθολικό, στο σύνολο της ύπαρξης».[6]  Στην πολιτική σκέψη του Σπαν το έθνος αντιστοιχήθηκε με το κοινωνικό όλον. Ο Σπαν ήταν εθνικιστής και πίστευε στην ένωση όλων των Γερμανών σε ένα ενιαίο κράτος.


«Επιπλέον, θεωρώντας ότι το γερμανικό έθνος ήταν πνευματικά ανώτερο των άλλων εθνών — μια αντίληψη που μπορεί να θεωρηθεί το ατυχές αποτέλεσμα προσωπικής μεροληψίας — πίστευε ότι οι Γερμανοί είχαν καθήκον να ηγηθούν της Ευρώπης στην έξοδο από την κρίση της φιλελεύθερης νεωτερικότητας και να την οδηγήσουν σε μια υγιέστερη οργάνωση, παρόμοια με την οργάνωση που επικρατούσε στον Μεσαίωνα».[7]

Κατά τον Σπαν η κρίση του γερμανικού κόσμου που επακολούθησε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οφειλόταν στο γεγονός ότι η Γερμανία ήταν θύμα των καπιταλιστικών δυνάμεων της Δύσης, αρχικά στο στρατιωτικό πεδίο και μετέπειτα στο εσωτερικό της, μέσω της επιβολής  της Συνθήκης των Βερσαλλιών στο διεθνές περιβάλλον και των φιλελεύθερων δημοκρατικών θεσμών στο εσωτερικό της γερμανικής κοινωνίας. Για τον Σπαν η αστική δημοκρατία ήταν ένα ατομικιστικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα ξένο προς την γερμανική ιστορία, που αποδυνάμωνε το εθνικό πνεύμα εξίσου με τον μαρξιστικό διεθνισμό.


Δεν θα επεκταθώ σε αυτό το εισαγωγικό κείμενο αναλύοντας περαιτέρω την πολιτική σκέψη του Σπαν. Αυτό ενδέχεται να γίνει σε μελλοντική έκδοση που θα αφορά κάποιο φιλοσοφικό έργο του. Αυτό το βιβλίο, όμως, αφορά τον Σπαν ως καθηγητή. Οι εκδόσεις Κλέος, συνεχίζοντας να παρουσιάζουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό έργα της ρομαντικής διανόησης, επέλεξαν να σταθούν στο πρώτο σημαντικό ακαδημαϊκό έργο του Σπαν το οποίο έγραψε το 1912 και ανατυπώθηκε γύρω στις είκοσι φορές μέχρι το 1930! Πρόκειται για το Τύποι Οικονομικής Θεωρίας. Επειδή το έργο αυτό είναι ογκώδες, εγκυκλοπαιδικό και αφορά συνολικά την οικονομική σκέψη όλων των ιδεολογικών και πολιτικών χώρων, προκειμένου να επικεντρωθούμε στο σημείο που αφορά τα ενδιαφέροντά μας και για να παρουσιάσουμε ένα ευσύνοπτο κείμενο, επιλέξαμε να κυκλοφορήσουμε στην ελληνική γλώσσα το κεφάλαιο στο οποίο Σπαν αναλύει συνοπτικά αλλά διεισδυτικά την αγαπημένη του οικονομική σκέψη του αντιδιαφωτιστικού πολιτικού Ρομαντισμού, καθώς και συναφείς με αυτήν γερμανικές οικονομικές θεωρίες.

Ο Σπαν παρουσιάζει την ρομαντική οικονομική θεωρία και εντοπίζει με ευστοχία την αντικαπιταλιστική υπόσταση της ιδεολογίας του αντιδιαφωτιστικού πολιτικού Ρομαντισμού σε γραπτά όχι ιδιαιτέρως γνωστών στην Ελλάδα διανοητών, όπως ο Άνταμ Μύλλερ. Θέλοντας να συμβάλουμε στην εμβάθυνση της γνώσης των ρομαντικών πολιτικών ιδεών και να εμπλουτίσουμε την ελληνική βιβλιογραφία με τέτοιες εκδόσεις, επιφυλασσόμαστε για μια μελλοντική έκδοση έργου της πολιτικής φιλοσοφίας του Σπαν. Προς το παρόν, παίρνουμε μια γεύση των ακαδημαϊκών του γνώσεων μαθαίνοντας από αυτόν την οικονομική πτυχή της ρομαντικής πολιτικής σκέψης.

Μπορείτε να προμηθευτείτε το νέο βιβλίο των εκδόσεων Κλέος στα παρακάτω βιβλιοπωλεία

 

Αθήνα

Πρωτοπορία, Γραβιάς 3-5 πλατεία Κάνιγγος

Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3

Θεσσαλονίκη

Πρωτοπορία, Λ. Νίκης 3, παραλία Θεσσαλονίκης

Πάτρα

Πρωτοπορία, Γεροκωστοπούλου 31-33



[1] Ο Φριτζ Στερν εντόπισε τον πρώτο συγγραφέα που υιοθέτησε τον όρο «Συντηρητική Επανάσταση». Ήταν ένας από τους υποστηρικτές της. Ο Αυστριακός ποιητής Ούγκο φον Χόφμανσταλ, ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο για να προσδιορίσει το συγκεκριμένο διανοητικό κίνημα κατά το έτος 1927 στο «Das Schriftum als Geistiger Raum der Nation». Fritz Stern, The Politics of Cultural Despair:  A Study in the Rise of German Ideology, University of California Press, Berkeley, Los Angeles, London 1961, σελ. xv [2] Jeffrey Herf, Αντιδραστικός Μοντερνισμός. Τεχνολογία, κουλτούρα και πολιτική στη Βαϊμάρη και το Γ Ράιχ, μτφ, Παρασκευάς Ματάλας, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2012, σελ. 25. [3] Ο.π., σελ.28. [4] TOMAS J.F. RlHA,   «Spann’s Universalism - The Foundation of the Neoromantic Theory of Corporative State», σελ. 255, διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://ekladata.com/iHIAq0zoO6CNGRv1EdoBr9uDxrc/riha2008.pdf [5] Ο.π. [6] Ο.π. σελ. 256. [7] Ο.π.

                            Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο των εκδόσεων Κλέος

                 Κάρολος Μπωντλαίρ- Sun Knight- Σταμάτης Μαμούτος: Η Ηθική του Παιχνιδιού ενάντια στον κόσμο της νεωτερικότητας 

                                            

Το νέο βιβλίο των εκδόσεών μας μόλις κυκλοφόρησε. Και είναι δύσκολο να το κατατάξει κανείς στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Ξεκινά με μια σύνοψη των πολιτικών κι αισθητικών αντιλήψεων του Μπωντλαίρ. Ο Μπωντλαίρ ήταν ένας αντιδιαφωτιστής ρομαντικός λογοτέχνης και κριτικός τέχνης, που συνήθως επικαλούνται κινήματα και πολιτικοί χώροι με τους οποίους τον χώριζε ιδεολογική άβυσσος. Το εισαγωγικό σημείωμα, έχοντας ως επίκεντρο την ιδέα του Μπωντλαίρ για την σημασία της αέναης παιδικότητας και της φαντασίας στην ρομαντική οπτική επί των πραγμάτων, αποτελεί μια απόπειρα να θυμηθούμε ποιες ήταν οι κεντρικές ιδέες της πολιτικής σκέψης και της αισθητικής του Γάλλου λογοτέχνη, ώστε να επαναξιολογηθεί ως διανοητής από τους αναγνώστες που ενδιαφέρονται σήμερα να κατανοήσουν τον Ρομαντισμό ως φαινόμενο της ευρωπαϊκής ιστορίας των ιδεών.


Μετά το εισαγωγικό κείμενο του Σταμάτη Μαμούτου ακολουθεί το δοκίμιο του Μπωντλαίρ, που φέρει τον τίτλο Η Ηθική του Παιχνιδιού. Σε αυτό το δοκίμιο ο Μπωντλαίρ παρουσίασε την αισθητική και διανοητική σημασία του παιδικού παιχνιδιού υπό το πρίσμα της ρομαντικής του κοσμοθεωρίας. Την μετάφραση και την επιμέλεια του κειμένου έχει αναλάβει η Εύα Παναγιωτοπούλου.

Ακολουθούν έξι επεξεργασμένα κείμενα του γνωστού στους ακροατές της heavy metal μουσικής -και παλαιότερα διευθυντή σύνταξης του ελληνικού Metal Hammer- συγγραφέα, που αρθρογραφεί εδώ και χρόνια με το ψευδώνυμο Sun Knight. Εξίσου δύσκολο είναι να κατηγοριοποιηθούν και τα κείμενα του Sun Knight. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αποτελούν δοκίμια. Γιατί έχουν στοιχεία του δοκιμιακού λόγου. Όμως, είναι πολύ σύντομα. Κι, επιπλέον, διαθέτουν έναν λογοτεχνικό παλμό που αποπνέει εκείνο το γνώρισμα το οποίο οι ρομαντικοί αποκαλούν «ποίηση», χωρίς απαραίτητα να εννοούν το λογοτεχνικό είδος ως φόρμα. Ας αρκεστούμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι τα κείμενα του Χάρη (Sun Κnight), που φιλοξενούνται σε αυτό το βιβλίο, αποτελούν καλογραμμένα άρθρα ενός συγγραφέα εντυπωσιακά ικανού να γράφει ως «ρομαντικός». Και ας έχουμε κατά νου ότι είναι η πρώτη φορά που κείμενα του Χάρη δημοσιεύονται όχι σε περιοδικό αλλά σε βιβλίο.

Τέλος η νέα μας κυκλοφορία ολοκληρώνεται με τέσσερα διηγήματα φανταστικής λογοτεχνίας, τα οποία έγραψε πριν λίγα χρόνια ο Σταμάτης.

Τι είναι αυτό που συνδέει τα τρία μέρη του βιβλίου; Το δοκίμιο του Μπωντλαίρ, τα άρθρα του Sun Knight και τα διηγήματα του Σταμάτη, έχουν ένα κοινό θέμα. Τα παιχνίδια των μικρών και μεγάλων παιδιών, ιδωμένα μέσα από το ερμηνευτικό πρίσμα της ρομαντικής κοσμοαντίληψης. Ευχόμαστε να το απολαύσετε.

Περιεχόμενα:

-Ο ρομαντικός Κάρολος Μπωντλαίρ, του Σταμάτη Μαμούτου

-Η ηθική του παιχνιδιού, Κάρολος Μπωντλαίρ (μετάφραση Εύα Παναγιωτοπούλου)

-Έξι μικρά κείμενα για παλιά παιχνίδια, του Sun Knight

       Το μυστικό δωμάτιο

       Table Soccer

       Submarino Lost

       Plastic Knights

       The Evzones NO. 196

       Space Patrol

-Τέσσερα διηγήματα φαντασίας με θέμα τα παιχνίδια, του Σταμάτη Μαμούτου

      Κάστρα και πολιορκητές

      Κένταυρος

      Στον θόλο

      Τέσσερα παιχνίδια


Μπορείτε να προμηθευτείτε το βιβλίο Η Ηθική του Παιχνιδιού ενάντια στον κόσμο της νεωτερικότητας, στα παρακάτω σημεία διανομής.

Αθήνα

Βιβλιοπωλεία

Πολιτεία (Ασκληπιού1-3) (υπόγειο, στο ράφι της κλασικής λογοτεχνίας)

Πρωτοπορία (Γραβιάς 3) (υπόγειο, στο ράφι της λογοτεχνίας του φανταστικού)

Comiconshop (Σόλωνος 128)

Περίπτερα διανομής τύπου

Πανεπιστημίου 39, απέναντι από την Εθνική Βιβλιοθήκη και μπροστά από την στοά Νικολούδη

Δισκοπωλεία

Δισκοπωλείο Metalera (Εμ. Μπενάκη 22)


Θεσσαλονίκη

Πρωτοπορία (Λεωφ. Νίκης 3)

 

Πάτρα

Πρωτοπορία (Γεροκωστοπούλου 31)