Νέο podcast της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας
Heavy Metal: Παρόν, μέλλον και, κυρίως, παρελθόν
Στη νέα διαδικτυακή ραδιοφωνική εκπομπή της
Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. οι Βασίλης Flammentrupp, Γιάννης Wannax, Αλέξανδρος Κρητικός και
Σταμάτης Μαμούτος συζητούν για το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν της heavy
metal μουσικής σκηνής.
Η εκπομπή περιλαμβάνει αναμνήσεις των
τεσσάρων σχολιαστών από το ένδοξο παρελθόν (στέκια, συναυλίες και heavy metal ταυτότητα
στις δεκαετίες του ’80 και του ’90), κριτική του προβληματικού παρόντος και
προοπτικές για το μέλλον του «μεταλλικού» μουσικού κινήματος, σε μια εποχή που
συναυλίες μεγάλων συγκροτημάτων, σαν τους Iron Maiden και
τους Metallica, συνοδεύονται
από παρακμιακά φαινόμενα όπως οι εξωφρενικές τιμές των εισιτηρίων, η
αποπροσωποίηση της προμήθειάς τους και η νομιμοποιημένη μαύρη αγορά που
αναπτύσσεται λόγω της δυνατότητες που παρέχουν οι διοργανωτές να αγοράζει έξι
εισιτήρια κάθε λογαριασμός mail.
Η συζήτηση κατευθύνεται και προς την ιστορική
αποτίμηση του ρόλου της αμερικανικής μουσικής βιομηχανίας κατά τις αρχές της
δεκαετίας του ’90, όταν πάρθηκε η απόφαση να περιοριστεί το heavy metal και
να προωθηθούν στην κοινότητα των ακροατών του σκληρού ήχου μεταμοντέρνα
θνησιγενή μουσικά ρεύματα, με αποτέλεσμα τον μακροπρόθεσμο παγκόσμιο μαρασμό
του ευρύτερου rock
κινήματος
ως πολιτιστικής νεολαιίστικης τάσης.
Τέλος, γίνεται μια σύντομη αναδρομή και στον
ρόλο του ελληνικού συστήματος εξουσίας των εκσυγχρονιστών που από το δεύτερο
μισό της δεκαετίας του ’90, όταν και επιβλήθηκε στον τόπο, μέχρι και σήμερα,
που εξακολουθεί να κυριαρχεί στην πολιτική ζωή του τόπου, επηρέασε καίρια την
διαμόρφωση της μαζικής κουλτούρας του τόπου μας προς μια κατεύθυνση χυδαία αγοραίου
υλισμού, ασφαλώς εχθρικού προς το rock ως νεολαιίστικο κίνημα.
92 σχόλια:
Καλησπέρα σας κύριοι.
Παρατηρούμε ότι ο Flammentrupp επανήλθε εκ της περιπετειώδους αυτού εξορμήσεως εις τας δασώδεις χαράδρας και τα δυσπρόσιτα λαγκάδια του Αγίου Όρους, φέρων μεθ’ εαυτού το άχθος εμπειριών ουχί ευκαταφρονήτων. Η επιστροφή αυτού, ως εκ θαύματος σχεδόν σωτηρίου, μαρτυρεί την αντοχή και το ακατάβλητον του φρονήματος, όπερ τον διεκράτησε αλώβητον εν μέσω των αντιξοοτήτων και των απροόπτων κινδύνων της ορεινής ταύτης περιπλανήσεως.
Ωραίο αφιέρωμα παιδιά! Αν και θα ήθελα μια περισσότερο εμβάθυνση στο αποτύπωμα που άφησε ο Χάρης.
Χωρίς τον οποίον στο τιμόνι του γνωστού μας περιοδικού, το heavy metal εκφυλίστηκε, διότι στο όνομα της προόδου είδαμε τελικά τον κλασσικό ήχο να εξαφανίζεται για περίπου 10 χρόνια λόγω black metal, hardcore, grunge και progressive metal, προτού επανέλθει αρχές του 2000 (και πάλι βέβαια, όχι με την ορμητικότητα των '80s).
Ενώ και το MtV δυστυχώς δημιούργησε μεγάλο κύμα χιπστεράδων και πάνκηδων, που νόμιζαν ότι είναι μεταλλάδες.
Θα μου πεις, μπορούσε η Ελλάδα μόνη της να σταματήσει την 'αλλαγή' που ερχόταν παγκόσμια; Και πώς θα μπορούσε να συντηρηθεί το περιοδικό χωρίς τις διαφημίσεις;
Όπως ο οπαδός του Παναθηναϊκού δεν τον απασχολεί αν θα μπορεί να συντηρηθεί ο Παναθηναϊκός κάνοντας εντυπωσιακές μεταγραφές ώστε να διεκδικήσει ένα πρωτάθλημα μετά από 20 χρόνια, αλλά τον ενδιαφέρει να πάρει ένα πρωτάθλημα, έτσι και ο οπαδός του αληθινού heavy metal δεν μπαίνει σε νοοτροπία εμπόρου (όπως ο Χάρης είχε κάποτε κατηγορήσει ως τέτοιον έναν επίσης συντάκτη του περιοδικού, που δεν ζει πλέον).
Σήμερα, πολλοί σφετερίζονται τον όρο heavy metal, ενώ δεν είναι ούτε το 10% από αυτούς, αυτό είναι το κέρδος που αποκομίσαμε από την δήθεν 'πρόοδο' του ήχου.
Μπάντες όπως οι Pantera ούτε για αστείο δεν θα περνούσαν απ' έξω από τα γραφεία του περιοδικού με διευθυντή τον Χάρη.
Το live των Virgin Steele στο ΟΑΚΑ ήταν το πρώτο της μπάντας στην Ελλάδα και ήταν μαζί με τους Venom ως headliners, τους οποίους και τους διαλύσαν, ήταν το απόλυτο ξενέρωμα η εμφάνιση των Venom, μετά τους Virgin Steele. Ίσως βρω το εισιτήριο, πιθανόν να το έχω ακόμη, για να σας πω ποιες ήταν οι άλλες μπάντες, νομίζω όμως πως ήταν όντως και οι theater of tragedy.
Ακολούθησε το live στο Ρόδον, ένα χρόνο μετά νομίζω, και νομίζω το 2000 ξαναήρθαν με Riot & Stigmata, για να ολοκληρώσουν τον πρώτο κύκλο των εμφανίσεών τους στην Ελλάδα το 2003 στο Αν (που, όπως έμαθα, οργίασαν, αν και δυστυχώς δεν είχα καταφέρει να παρευρεθώ εκεί).
Στο OAKA με Priest το 2001 ήταν μαζί οι Megadeth, Emperor, Rotting Christ.
Η σκηνή διατηρεί την ζωντάνια της στην Λ. Αμερική. Πολλές μπάντες εκεί παίζουν παραδοσιακό heavy metal με τον ορθόδοξο τρόπο, αρκεί να ψάξει κανείς, μην περιμένετε να γεμίζουν στάδια αυτές οι μπάντες, μας απασχολεί άλλωστε η ποιότητα, όχι η ποσότητα.
Εκπομπή για Heavy Metal χωρίς ΑΗΚ; έχετε τρελαθεί;
Ευχαριστούμε ανώνυμε.
Για τον Χάρη κάναμε ιδιαίτερο ραδιοφωνικό ένθετο. Δεν το ανεβάσαμε μαζί με την υπόλοιπη εκπομπή για να μην γίνει τρίωρο το podcast, βαρύνει το αρχείο του upload και βαρεθούν οι ακροατές. Θα ανέβει ως ξεχωριστή ανάρτηση προσεχώς.
"Χωρίς τον οποίον στο τιμόνι του γνωστού μας περιοδικού, το heavy metal εκφυλίστηκε, διότι στο όνομα της προόδου είδαμε τελικά τον κλασσικό ήχο να εξαφανίζεται για περίπου 10 χρόνια λόγω black metal, hardcore, grunge και progressive metal, προτού επανέλθει αρχές του 2000 (και πάλι βέβαια, όχι με την ορμητικότητα των '80s)."
Ήταν λιγότερα τα χρόνια της απόκλισης. Από το 1991-92 μέχρι το 1995.
Από τα τέλη του 1995, αρχές του 1996, είχε επανέλθει το ΜΗ στην προβολή της παραδοσιακής μεταλλικής ταυτότητας. Από το 1996 μέχρι το 1998 θύμιζε προ-Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. μουσικό έντυπο, πρόκρινε το true metal με καταιγιστικό ρυθμό και περιθωριοποίησε το νεοϋορκέζικο hard core, το death, το thrash είχε σχεδόν εξαφανιστεί, ενώ το black το πρόβαλε μόνο λόγω των επικών του απόηχων.
Σε γενικές γραμμές η διεύθυνση του περιοδικού είχε καταλάβει ότι σε κάθε διαφορετική περίπτωση η μουσική μας θα πέθαινε και μαζί της το έντυπο που την εξέφραζε μονοπωλιακά για μεγάλο χρονικό διάστημα (πλην ενός μικρού διαστήματος στα 1991-92 που κυκλοφόρησε το Rock Power και την περίοδο κυκλοφορίας του ενδιαφέροντος Metal Invader στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 90).
"Μπάντες όπως οι Pantera ούτε για αστείο δεν θα περνούσαν απ' έξω από τα γραφεία του περιοδικού με διευθυντή τον Χάρη".
Μετά το Cowboys From Hell. Τους πρώτους τους δίσκους θα τους παρουσίαζε άνετα.
"Το live των Virgin Steele στο ΟΑΚΑ ήταν το πρώτο της μπάντας στην Ελλάδα "
Κάνεις λάθος. Το πρώτο τους live ήταν θρυλικό, όπως το περιγράφουν τα παιδιά στο podcast, έγινε στο Ρόδον, κάπου στα 1995-96, με 3500 χιλιάδες επικάδες να παραληρούμε και κάποιους να περιμένουν έξω από το Ρόδον την μπάντα, κρατώντας μεταλλικά σπαθιά, μετά το τέλος της συναυλίας.
Στο line up του rockwave των Priest του Owen, στον ανοιχτό χώρο πλησίον του ΟΑΚΑ, ήταν και οι Savatage με τους Cradle Of Filth.
Σχολίασε πρώτος και πάλι. Συνεπώς, καλύφθηκε μερικώς η απαίτησή σου.
Το ότι μπορεί κάπου να έχετε σφάλει εις βάρος του, σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό;
Μήπως του έχετε κάνει κάτι, για αυτό και συμβαίνουν όλα αυτά; Κάτι θα έχει συμβεί, δεν μπορεί!
Δηλαδή εκείνος είναι σε όλα λάθος ενώ εσείς είστε σε όλα σωστοί; Κανένας δεν τηρεί αρνητική στάση δίχως τον παραμικρό λόγο...
"Ταῦτα δὲ αὐτῶν λαλούντων ἔστη ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν."
Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ Μυρμιδώνα,
Οι χριστιανοί αδελφοί Stryper στάθηκαν στο πλάι μου εις την περιπετειώδην εξόρμησην εις τας δασώδεις χαράδρας και τα δυσπρόσιτα λαγκάδια του Αγίου Όρους.
Ως γνήσιος Soldier under command, προσευχήθηκα και ανέκραξα "To hell with the devil!!!" στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό.
Είθε να βγει αληθινή η ευχή "Βασιλεύς Βασιλέων, Βασιλεί Βοήθει" για τον Βασιλέα ΑΗΚ και να μετατραπεί σε "Βασιλεύς Βασιλέων (ΑΗΚ), Βασιλεύει Βασιλεύουσα".
Ευλόγηcον +
ΑΗΚ: Ο απόγονος του Οίκου που απελευθέρωσε πρώτος ελληνικό έδαφος
https://xrisiavgi.com/2026/05/05/08/170138/
Σήμερα πάντως οι περισσότεροι μεταλαδες στην Ελλάδα είναι αριστεριστες.
Βασικά την τριπλέτα Πωλίνα(με μπλούζα Sodom)-Μαντώ-Βόσσου έπρεπε να καλέσετε οι οποίες θα δώσουν το παρών σε Omen/Nervosa ειδικά για το Nightmares (έκαναν μνεία και οι ίδιοι οι Omen!).Mη σου πω και τον Di' Annικό Μπίγαλη με τη διασκευή του Running Free και προσεχώς του Murders In The Rue Morgue.Aπό τη σελίδα της Πωλίνας https://www.facebook.com/reel/1290766472497238/
(Απαντώ ξεχωριστά διότι για κάποιον λόγο δεν έπαιρνε το σχόλιό μου ως απάντηση στο δικό σας σχόλιο)
Ωραία, εφόσον θα υπάρχει ξεχωριστό ένθετο για τον Χάρη, το περιμένω με ανυπομονησία.
Πάντως, οι συζητήσεις γύρω από το όνομά του σε κάποιο μεταλλικό φόρουμ (το οποίο με έκπληξη ανακάλυψα- δεν ήξερα ότι υπάρχουν ακόμη φόρουμ με θεματολογία γύρω από το heavy metal), με θεματολογία το αποτύπωμά του στην Ελληνική σκηνή και την εν γένη νοοτροπία των μεταλλάδων που καλλιέργησε η επιδραστική παρουσία του, συζήτηση την οποία μου εμφάνισε η αναζήτηση (και γίνεται αναφορά και σε εσάς εκεί) και έκατσα και διάβασα όλα τα σχόλια, και η οποία χρονολογικά έλαβε χώρα πριν 5-6 χρόνια περίπου, όπως μπορώ να δω, έχει φθάσει πλέον τις 111.000 θεάσεις!!! Δυσθεώρητο νούμερο!!!
Δεν θεωρώ ότι επειδή παρουσιάζεις τον αφρό (εμπορικά) από το κλασικό metal, αυτό σημαίνει και επιστροφή στο παραδοσιακό metal. Δεν θεωρώ δηλαδή ότι επειδή παρουσιάζεις την τότε τριάδα του progressive (Dream Theater, Queensryche, Fates Warning και μάλιστα στην progressive εκδοχή των δύο τελευταίων), συν ότι έκανες εξώφυλλα τους Maiden (που από το fear of the dark και μετά κυκλοφορούσαν αναμασήματα) και τους Metallica (που από το Black Album και μετά απομακρύνθηκαν εντελώς από το metal ούτως ή άλλως) ότι αυτό είναι επιστροφή στον μεταλλικό ήχο.
Ποτέ δεν έγιναν εξώφυλλο πχ οι Jag Panzer (και δεν έχουν γίνει ακόμη θεωρώ, τόσα χρόνια με τεράστια συνέπεια ποιοτικά στα άλμπουμ που βγάζουν), οι οποίοι στην δεκαετία του '90 σάρωσαν με την επιτροφή τους με την μία δισκάρα πίσω από την άλλη, ή οι Virgin Steele, που και αυτοί σάρωναν τότε.
Δεν ξέρω καν αν οι μεγάλοι Saxon έγιναν ποτέ εξώφυλλο!
Εκτός και αν θεωρεί κάποιος τους Helloween ή τους Stratovarious ή τους Rhapsody συνώνυμο του heavy metal (παιδιά συγγνώμη, αλλά θέλω να γελάσω). Συγκριτικά με τις αμερικάνικες μπάντες που αναφέρω, ή τους Saxon, το power metal σε στυλ Helloween ή Stratovarious είναι σαν να συγκρίνεις nba εποχής Λάρι Μπερντ, Μάτζικ Τζόνσον, Μάικλ Τζόρνταν με γυναικείο NBA.
Επίσης τότε, υπήρχαν οι Primal Fear, οι Sacred Steel, οι Doomsword και οι Domine, μπάντες οι οποίες στην δεκαετία του '90 επέδειξαν και αυτές τεράστια συνέπεια στον κλασικομεταλλικό ήχο και οι δεύτεροι μάλιστα όχι μόνο δεν έγιναν ποτέ εξώφυλλο, αλλά αποδοκιμάστηκαν κατά την συναυλία τους στην Ελλάδα, όταν στην συναυλία τους με Nightfall (εντελώς καμία σχέση ως προς το μουσικό ύφος οι δύο μπάντες) ο τραγουδιστής είπε 'I hate Metallica' και έπεσαν να τον φάνε (ψάξτε να μάθετε περισσότερα για το περιστατικό).
Μάλιστα, οι δύο ιταλικές μπάντες που αναφέρω πρέπει να χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης και από τον Χάρη, και το epic metal τους οφείλει πολλά στην αναβίωσή του, και θεωρώ πως αν ήταν αυτός ο αρχισυντάκτης θα είχε την τόλμη και τις κοχόνες να τους κάνει εξώφυλλο, ώστε να δείξει τον δρόμο και στους τότε εκκολαπτόμενους μεταλλάδες!
Το metal invader ήταν πολύ πιο κοντά σε ύλη σε αυτό που περιγράφω, στο πώς θα ήθελα ένα τέτοιου ύφους περιοδικό.
Ο Στασινόπουλος ξεκίνησε από μια εκπομπή στον 902 όπου τότε, στην εποχή που μεσουρανούσαν τα...μεγαθήρια οι Statovarious παρουσίαζε μπάντες που δεν είχαμε ακούσει ως τότε (λόγω απαξίωσης από το mainstream περιοδικό), όπως π.χ. Shok Paris, Virgin Steele, Manilla Road, Omen, Liege Lord, με αφιερώματα στην πλήρη δισκογραφία τους (μιλάμε για 1996). Και, ως πιτσιρικάδες που ήμασταν τότε, είχαμε πάθει σοκ με τα αφιερώματα, λέγαμε υπάρχουν και τέτοιες μπάντες; Και γιατί δεν τις ξέρουμε;
Μπάντες οι οποίες, για παράδειγμα, οι δίσκοι των Manilla Road, οι πρώτες εκδόσεις της Black Dragon είχαν 1.500 δρχ στις προσφορές στα δισκάδικα (π.χ. το Out of the Abyss ή το The Deluge), και τους μαθαίναμε επειδή βλέπαμε τα εξώφυλλά τους στα δισκάδικα και επειδή ήταν εντυπωσιακά αγοράζαμε στα τυφλά, επηρεασμένοι και από τις περιγραφές του Χάρη (λέγαμε δηλαδή, επικό θα είναι, ηρωική φαντασία θα είναι, άρα θα είναι καλό)!
Όχι επειδή παρουσιάζονταν σε κάποιο περιοδικό, το οποίο είχε εντελώς απαξιωμένο αυτόν τον ήχο! Ή, άλλο παράδειγμα, το Battle Cry των Omen το έβρισκες και αυτό στις προσφορές, και το περιοδικό τους έλεγε Iron Omen, μιλάμε για τέτοιες γραφικότητες και τέτοια απαξίωση, όταν, την ίδια στιγμή, αποθεώνονταν οι Nirvana, οι Almighty, οι Paradise Lost, οι Anathema, οι Pantera (η hardcore περίοδος) και οι Dimmu Borgir.
Στην συνέχεια ο Στασινόπουλος έκανε την εκπομπή του πιο επαγγελματική, υπό την μορφή ενημερωτικού περιοδικού, την άκουγε πολύς κόσμος τότε, έβγαλε και το έντυπο περιοδικό, την συνέχεια την ξέρετε.
Ο Στασινόπουλος τότε, κατά κάποιο τρόπο, αναπλήρωσε ένα κενό το οποίο άφησε ο Χάρης, χωρίς βέβαια και ο ίδιος να γνωρίζει ότι (ως απολογισμός) οι εκπομπές του θα είχαν έναν τέτοιο χαρακτήρα.
Κρίνοντας με τα σημερινά δεδομένα το λέμε.
Άλλωστε, ο ίδιος ποτέ δεν προσπάθησε να δώσει ιδεολογικό χαρακτήρα στην μουσική αυτή, όπως το έκανε ο Χάρης, και μάλλον θα έπεφταν ψιλές μεταξύ τους, αν βρίσκονταν σε κάποια συνεργασία με θέμα την μουσική.
Για τους Pantera φυσικά αναφέρομαι στην δεύτερη περίοδό τους, άλλωστε οι ίδιοι έχουν αποποιηθεί την (ένδοξη) πρώτη περίοδό τους, και δισκάρες όπως το Power Metal.
Υπάρχει αρκετός κόσμος που ακούει μέταλ και ανήκει στον εθνικισμό. Περισσότερος από τους αντίστοιχους αριστερούς.
Η χα, έγραψε κάτι για τον θάνατο του Γιάννη;
Oι νεότερες γενιές είναι όχι μόνο πλειοψηφικά προοδευτικές. Αυτό θα ήταν μικρό κακό. Είναι και άλλα, απελπιστικά στρεβλά σε σχέση με την παλιά φρουρά.
Είχαν κάνει ρε ανώνυμε εξώφυλλα του Saxon. Στο Solid Ball Of Rock, που κυκλοφόρησε στην αρχή του τυφώνα της επέλασης των παγκοσμιοποιητικών σχεδίων, τους είχαν κάνει εξώφυλλα, συνεντεύξεις και καλή προβολή.
Από το 1995-96 μέχρι το 1998 πρόβαλαν συνεχώς το true. Εντάξει, εύλογο να παρουσιάσουν και τα υπόλοιπα ρεύματα. Όμως το 85% της ύλης ήταν epic, clasic, true. Domine και Rhapsody είχαν προβάλει, επίσης. Τους είχαν κάνει και συνεντεύξεις.
Εντάξει, για το power και εμείς δεν είμαστε λάτρεις του αλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι έφτιαξαν σχολή οι Helloween που επηρέασε τον επικό ήχο. Και οι Rhapsody έχουν μπόλικο helloween ήχο. Σχήματα όπως οι Hammerfall και οι Nocturnal Rites που είχαν απολαύσει μια κάποια προβολή από το ΜΗ και παίξανε epic στους Helloween πατούσαν σε μεγάλο βαθμό.
Προφανώς και δεν είναι Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. το ΜΗ, εντάξει. Αλλά για τα δεδομένα του δεν ήταν κακή η ύλη του στο δεύτερο μισά της δεκαετία του '90. Η αθλιότητα είχε πραγματοποιηθεί από το 1991-92 μέχρι το 1995. Επίσης, από το 2000-2001 και μετά, προσαρμόστηκε ξανά στα μεταλλικά mainstream, άρχισε να παρουσιάζει όντως πολύ proggressive, avant garde και όποια μαλακία εμφανιζόταν. Αλλά πάντα σε μια απόπειρα να ισορροπήσει στην ποικιλία.
Η δυσκολία του εντύπου από το 2000-2005 και μετά είναι άλλη. Υπάρχουν τόσα πολλά και διαφορετικά στυλ metal πλέον που δεν μπορεί να είναι ομοιογενές ένα περιοδικό αν τα περιλαμβάνει όλα. Το ίδιο ισχύει και για την τηλεοπτική τους εκπομπή. Ένας κλασικομέταλλος είναι πιο κοντά στον ήχο κάποιου pop συγκροτήματος της δεκαετίας του '80 (για να μην πούμε ακόμη και στην παλιά ελληνική λαϊκή μουσική) απ΄ ότι είναι στους Napalm Death και σε avant garde πειραματισμούς. Είναι πλέον χαοτικά ανομοιογενές το πεδίο.
Καλό ήταν το Invader. Για την ακρίβεια ο γραφίστας του Invader, ο Άκης, έφτιαξε το 4ο τεύχος μας. Από ένα απρόσμενο λάθος έπεσε έξω το περιοδικό. Πάντως, αργά ή γρήγορα, ήταν αναμενόμενο να κλείσει εφόσον το metal έπαψε να είναι heavy metal κίνημα και έγινε αυτό που είναι σήμερα από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 και έπειτα. Περιορίστηκε το κοινό στο οποίο απευθυνόταν.
Η Χρυσή Αυγή έχει αξιοπρέπεια Σταύρακα. Δεν κάνει αφιερώματα σε αυτούς που την πούλησαν στα δύσκολα.
H χα έχει αξιοπρέπεια.. το πιο σύντομο ανέκδοτο.
Δεν ήμουν εγώ εκεί.. δεν το έγραψα εγώ αυτό.. ήμουν νέος τότε..
Ξευτίλες, στείλατε άσχετα παιδιά στο κάγκελο χωρίς να τα στηρίξετε στοιχειωδώς και έχετε το θράσος να μιλάτε ακόμα.
Ρε Γλυκοβρύση εσύ αφιέρωμα στον Γιάννη έκανες από την καλή σου την καρδιά ή επειδή έβριζε την ΧΑ; Μήπως έκανες "αφιέρωμα" επειδή πρέπει να συνδυαστεί ο εθνικισμός μόνο με τέτοιες συμπεριφορές; Και κάτι ακόμα ρε μεγάλε. Εσύ ο μέγας Τριτοθεσίτης, Στρασσεριστής και ό,τι άλλο που ήσουν όσο το εβραϊκό συναπάντημα βομβάρδιζε το Ιράν; Σε έπιασε ο πόνος. Ευαίσθητε.
Και αν δεν είναι αριστεριστές, είναι τίγκα στην κορεκτίλα και την φλωριά. Φυσιολογικό, αφού το metal έχασε εδώ και δεκαετίες την ζωντάνια, την δίψα και την ορμή. Έχασε την όποια κοινωνική απεύθυνση είχε στους νεολαίους (με την ΄΄αλήτική - δρομίσια'' έννοια) και μετατράπηκε σε ένα ακόμα μουσικό είδος. Αυτά έγιναν κάπου το 1988, για να μην πω και λίγο παλιότερα στην μουσική βιομηχανία.
Γνώμη για φήμες ότι ο Νίκος Μιχαλολιάκος ασχολείται τον τελευταίο καιρό με τη Σολομωνική;
Μην ψαρώνετε, ρε, στις μαλακίες του Αριστοτέλη. Όσα και αν σας χωρίζουν, αν θέλετε να διαξιφισμούς αναπτύξτε τα δικά σας επιχειρήματα χωρίς να τσιμπάτε από τις γνωστές μαλακίες του καραγκιόζη. Πόσα ακόμη σχόλιά του πρέπει να ανεβάσουμε για να εκπαιδευτείτε στις πρακτικές του;
Αριστοτέλη μη μπερδεύεσαι δεν είσαι κόμης, ιπποκόμος είσαι. Έχει τεράστια διαφορά!
Ervis, με τα έσοδα του σταύλου πληρώνεις διαδίκτυο για να λερώνεις τη φόρμα σχολιασμού, με τα μυστικά κονδύλια της ΕΥΠ, ή με τη σύνταξη δημοσιογράφου από το γερμανικό κράτος;
Θα αποδεχόσασταν ιδεολογικά έναν εφαρμοσμένο (συντηρητικό) σοσιαλισμό χωρίς όμως τις συντεχνίες; Μιλάω για καθαρό κοινωνικό μετασχηματισμό, όχι για "μικτές οικονομίες", "συνεργατισμούς/κορπορατισμούς" κλπ. Τα μέσα παραγωγής στο εθνικό κράτος σε απόλυτη πλειοψηφία.
Η αθλιότητα στο metal είχε ξεκινήσει από την δεκαετία του 80, που τόσο αγιοποιήσατε. JUDAS PRIEST ''Turbo'', ACCEPT ''Eat the heat'', SAXON ''Destiny'' και μπορώ να συνεχίσω να γράφω..
2 ερωτήσεις προς τη λέσχη :
Πρώτον , γνώμη για τον ρομαντικό συγγραφέα Μπέλαμι;
Και η 2η, ποια γνώμη έχετε για τον Ian Kershaw ως ιστορικό στα θέματα του Β παγκοσμίου πολέμου και της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας; Έχει εγκυρότητα και σοβαρό έργο ή είναι ένας ακόμα αντιφασίστας λιβελογράφος της σειράς;
Από το 1985 μέχρι το 1990 υπήρχε μια τάση προς το pop metal. Αλλά, πέρα από την ραδιοφωνοποίηση με τα περισσότερα πλήκτρα, το υπόβαθρο συνθετικά παρέμενε heavy metal. Επίσης, στο ίδιο το pop metal υπήρχαν ωραίες κυκλοφορίες. Διαφωνούμε στον χαρατηρισμό "αθλιότητα".
Ανάπτυξε αν θες το σκεπτικό σου για να καταλάβουμε ποια είναι η θέση σου. Με έναν αφορισμό δεν φαίνεται τι θες να πεις.
Τι εννοείς; Να πάρει το κράτος και τον μικρότερο κήπο του φτωχότερου αγρότη, εξισώνοντάς τον με το μεγάλο βιομηχανικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο; Γίνε λίγο πιο σαφής.
Α) Γιατί να εστιάζουμε συνεχώς στις ΗΠΑ; Το ρομαντικός, επίσης, θέλει λίγη συζήτηση. Ενδιαφέρον περίπτωση πάντως.
Β) Για πέταμα. Κάνε τα βιβλία του παιδικές σαϊτες.
Προς Αριστοτέλη: Νέο ρεκόρ για αυτό τον μήνα, κυρία Τέλα. Σήμερα διαγράψαμε δώδεκα σχόλιά σου.
Δίχως ποτέ η Χ.Α. να αποτελούσε «Εθνικοσοσιαλιστικό»... ο,τιδήποτε, η τελική παροχέτευσή της στον κοινοβουλευτικό βόθρο και μάλιστα υπό καθαρά οπορτουνίστικες συνθήκες, την εντάσσει στη χορεία της δημοκρατικής προδοσίας, κατακρημνίζοντάς την --χωρίς συναισθηματικές εκπτώσεις-- στα υγρά βάθη μιας δύσοσμης χωματερής αποκομμάτων γεμόνουσας χοιρινών ακαθαρσιών.
Η Αθήνα τη νύχτα
Το 1986 οι nazi punks και το ξύλο ήταν αθηναϊκή καθημερινότητα...
https://www.athensvoice.gr/archive/38283/i-athina-ti-nyhta
Να μας πεις και πόσα πέρασες χωρίς να τον καταλάβεις
Στη Ραπεντώσα κάποτε πήγαινε ο κλεπτομανής αρχαιοκάπηλος Άρχων Οφφικιάλιος, ο μέγας καρνάβαλος της ακροδεξιάς.
H Λατινοπούλου μέσα σε 3 χρόνια μπήκε στην Ευρωβουλή και εμφανίζεται με 4% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.Ο Μαμούτος σε 20 χρόνια δεν μπορεί να συγκεντρώσει δεκάδα.Τα συμπεράσματα δικά σας https://www.youtube.com/watch?v=57qVyIwu2Hs
Θέλω να πω, πως ναυαρχίδες του κλασσικού metal (π.χ οι 3 μπάντες που ανέφερα), δεν άντεξαν στις σειρήνες του mainstream της εποχής και των εταιριών, με αποτέλεσμα να αλλάξουν ύφος. Δεν πέτυχαν στο εμπορικό hard rock και ξαναγύρισαν ''θριαμβευτικά'' στον σκληρό ήχο, διότι ήταν ήδη όλοι τους άνω των 30 ετών και οι φάτσες τους δεν είχαν την ''εμπορικότητα'' που είχαν οι νεαροί στις μπάντες του LA. Συνεπώς μην είστε τιμητές στα άλλα είδη του ροκ, ενώ εξωραϊζετε τα ξεπουλήματα στον χώρο του κλασσικού metal.
Αυτό είναι διάκριση για εσένα Αριστοτέλη, έτσι;
Κάθε φορά που ακούω για τον Κασιδιάρη, σκέπτομαι πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα για την πατρίδα μας εάν στη θέση του βρισκόταν ο Σταμάτης. Δεν υπάρχει σύγκριση ανάμεσα στους δύο. Ο ένας είναι στούρνος, ενώ ο άλλος διδάκτορας πανεπιστημίου.
Προς τον/την The Storm Has Arrived: Αν οι καπιταλιστές μισούσαν τον Τραμπ και τους Εβραίους, θα κέρδιζαν αυτομάτως την συμπάθειά μας. Αλλά η αλήθεια απέχει.
"Πετρέλαιο και φυσικό αέριο
Οι κύριοι "νικητές" ήταν ορισμένοι ευρωπαϊκοί πετρελαϊκοί κολοσσοί που μπόρεσαν να επωφεληθούν από τις απότομες διακυμάνσεις των τιμών, αυξάνοντας τα κέρδη τους.
Τα κέρδη της BP υπερδιπλασιάστηκαν στα 3,2 δισ. δολάρια για το πρώτο τρίμηνο του έτους, κάνοντας λόγο για "εξαιρετική" συμβολή από το trading πετρελαίου και σε ισχυρότερη απόδοση στον τομέα υποδομών.
Η Shell ξεπέρασε επίσης τις προσδοκίες των αναλυτών, ανακοινώνοντας αύξηση των κερδών στα 6,92 δισ. δολάρια το πρώτο τρίμηνο του έτους.
Ένας άλλος κολοσσός, η TotalEnergies, είδε τα κέρδη της να αυξάνονται 29% σε ετήσια βάση, φτάνοντας τα 5,4 δισ. δολάρια το πρώτο τρίμηνο του 2026, χάρη στη μεταβλητότητα στις αγορές πετρελαίου και ενέργειας.
Οι αμερικανικές ExxonMobil και Chevron είδαν τα κέρδη τους να μειώνονται σε σύγκριση με την ίδια περίοδο πέρυσι, λόγω της διακοπής του εφοδιασμού από τη Μέση Ανατολή, αλλά και οι δύο ξεπέρασαν τις προσδοκίες των αναλυτών και αναμένουν αύξηση κερδών καθώς προχωράει το έτος, με την τιμή του πετρελαίου να παραμένει σημαντικά υψηλότερη από ό,τι όταν ξέσπασε ο πόλεμος.
Μεγάλες τράπεζες
Ορισμένες από τις μεγαλύτερες τράπεζες είδαν επίσης τα κέρδη τους να παίρνουν την ανιούσα κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράν.
Ο τομέας του trading της JP Morgan σημείωσε έσοδα-ρεκόρ ύψους 11,6 δισ. δολαρίων κατά τους πρώτους τρεις μήνες του 2026, συμβάλλοντας συνολικά στην επίτευξη του δεύτερης καλύτερης απόδοσης όσον αφορά στα κέρδη τριμήνου στην ιστορία της τράπεζας.
Στις υπόλοιπες τράπεζες των "Big Six" – στις οποίες περιλαμβάνονται η Bank of America, η Morgan Stanley, η Citigroup, η Goldman Sachs και η Wells Fargo, καθώς και η JP Morgan – τα κέρδη αυξήθηκαν σημαντικά κατά το πρώτο τρίμηνο του έτους.
Συνολικά, οι τράπεζες ανέφεραν κέρδη 47,7 δισ. δολαρίων για τους πρώτους τρεις μήνες του 2026.
Άμυνα
Εκτός από το ότι αναδεικνύει τη σημασία των αμυντικών εταιρειών, ο πόλεμος δημιουργεί την ανάγκη για τις κυβερνήσεις να αναπληρώσουν τα αποθέματα όπλων, ενισχύοντας τη ζήτηση.
Η BAE Systems, η οποία κατασκευάζει προϊόντα όπως εξαρτήματα για τα μαχητικά αεροσκάφη F-35, δήλωσε την Πέμπτη ότι αναμένει ισχυρή αύξηση των πωλήσεων και των κερδών της φέτος.
Αναφέρθηκε στις αυξανόμενες "απειλές για την ασφάλεια" σε όλο τον κόσμο, οι οποίες ωθούν προς τα πάνω τις αμυντικές δαπάνες των κυβερνήσεων, γεγονός που με τη σειρά του έχει δημιουργήσει ένα "ευνοϊκό κλίμα" για την εταιρεία.
Οι Lockheed Martin, Boeing και Northrop Grumman, τρεις από τους μεγαλύτερους αμυντικούς προμηθευτές παγκοσμίως, ανέφεραν ρεκόρ ανεκτέλεστων παραγγελιών στο τέλος του πρώτου τριμήνου του 2026.
Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
Η σύγκρουση έχει επίσης αναδείξει την ανάγκη διαφοροποίησης και απομάκρυνσης από την εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, δήλωσε η Στρίτερ.
Αυτό έχει "ενισχύσει το ενδιαφέρον για τον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας" ακόμη και στις ΗΠΑ, πρόσθεσε, όπου η κυβέρνηση Τραμπ έχει υιοθετήσει το "drill, baby, drill", ενθαρρύνοντας τη μεγαλύτερη χρήση ορυκτών καυσίμων.
Μια εταιρεία που έχει κερδίσει μέσα σε αυτό το κλίμα είναι η NextEra Energy με έδρα τη Φλόριντα, η οποία έχει γνωρίσει ράλι 17% στη μετοχή της μέχρι στιγμής φέτος.
Οι δανέζικοι κολοσσοί της αιολικής ενέργειας Vestas και Orsted έχουν επίσης αναφέρει ραγδαία αύξηση των κερδών τους, υπογραμμίζοντας πώς οι επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράν ενισχύουν και τις εταιρείες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας..."
https://www.capital.gr/diethni/3990417/bbc-poioi-exoun-bgalei-disekatommuria-apo-ton-polemo-sto-iran/
Ρε φίλε την άκουσες όλη την εκπομπή; Λέει ο Σταμάτης προς το τέλος ότι αν υπήρχε η δυνατότητα να έβλεπαν οι Έλληνες metalheads ήδη από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 τα βίντεο που υπάρχουν σήμερα στο youtube , θα είχαν απομυθοποιήσει τους μουσικούς που αντιμετώπιζαν ως είδωλα. Πού διαφωνείς;
Επίσης, το "άνω των 30" δεν λέει κάτι. Και ο Coverdale άνω των 30 ήταν αλλά μέτραγε στο θηλυκό κοινό και στη σκηνή του pop metal περισσότερο και από τότε που ήταν νέος.
Πάντως, το pop metal ήταν metal. Ναι, μαγνήτισε σχήματα του κλασικού ήχου και έβγαζε έναν αμερικανισμό. Όμως, η μουσική του βάση, η κουλτούρα των ακροατών, το ύφος, παρέμενε metal.
Για ποια ξεπουλήματα σε άλλα είδη του metal έκαναν λόγο τα παιδιά; Δεν είπαν κάτι τέτοιο. Για την στενή και στρατηγική σχέση της μουσικής βιομηχανίας με την πολιτική εξουσία και για την πρόσκαιρη αλλά συστημική προώθηση ρευμάτων όπως το grunge, το alternative rock μίλησαν. Τι σχέση είχε το grunge, το alternative, το funk τύπου Red Hot Chili Peppers, με το metal;
Ένα άλλο βίτσιο του είναι να βρίζει και καλά τον εαυτό του, πάντα βέβαια με αυτοαναφορικότητα.
Άρα, τι θες να πεις ότι υπάρχουν δύο αντίπαλα στρατόπεδα δισεκατομμυριούχων, εκ των οποίων το καθένα αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο την παγκόσμια κυριαρχία; Ή ότι οι ίδιοι που θέλουν την παγκόσμια γραφειοκρατία, οι ίδιοι επιθυμούν και τον πόλεμο;
Και γιατί να το κάνουν αυτό, στην δεύτερη περίπτωση, εφόσον το σχέδιο της παγκόσμιας ειρήνης μια χαρά τους έβγαινε;
Και τεκμηριώνω την απάντησή μου γύρω από το δίλημμα: πόλεμος ή παγκόσμια ειρήνη, για να σε προλάβω σε πιθανή απάντηση πως είτε έτσι είτε αλλιώς ευνοούνται οι καπιταλιστές.
Ο Friedrich Albert Lange, ιδρυτής του Deutschbund είπε: 'Ένας παρασιτικός λαός όπως ο εβραϊκός παρασύρεται από τα φιλόδοξα και φευγαλέα ένστικτά του και εργάζεται για την αιώνια ειρήνη, επειδή σε ένα τέτοιο καθεστώς δεν θα συναντούσε πλέον κανένα εμπόδιο για την αποσυναρμολόγηση που απεργάζεται στο ζωντανό πνεύμα των εθνών.'
Ο Lange ανακαλεί το ρητό του Μόλτκε: ‘Η αιώνια ειρήνη είναι ένα όνειρο, και όχι ένα όμορφο όνειρο.'
Και με αυτό σφραγίζει τον μύθο του επιθετικού ιμπεριαλισμού της ανώτερης Αρείας φυλής.
Από το βιβλίο: Ο μύθος του αίματος, η γέννηση του φυλετισμού, του Ιούλιου Έβολα.
Εκδόσεις Νέα Γενεά, σελ. 51
Δεν έχω ακούσει την εκπομπή σας. Ο Coverdale, ανέκαθεν τραγουδούσε hard rock με ερωτικό στίχο, ποτέ metal. Μια και πιάσαμε τους τραγουδιστές, να θυμήσω τους Halford και Dickinson οι οποίοι μπουχτισμένοι από το παραδοσιακό metal, την κοπάνησαν από τα γκρουπ τους και μοντερνοποιήθηκαν. Αφού απέτυχαν εμπορικά, γύρισαν πίσω σαν βρεγμένες γάτες ή σαν θραμβευτές για τους ζητωμεταλλάδες. Για να μην μιλήσουμε για ''μικρότερα'' συγκροτήματα (Crimson Glory). Καλά στιλητεύετε άλλους μουσικούς χώρους, αλλά και το metal έχει μεγάλο αλισβερίσι με την mainstream παγκόσμια μουσική βιομηχανία. Ξεζουμίστηκε και έγινε ''ασφαλές'' όπως και το punk.
Όχι δεν εννοώ κατάργηση ιδιωτικής περιουσίας και ιδιοκτησίας αδιάκριτα σε φτωχούς και πλούσιους. Εννοώ να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα και να μην λειτουργεί συντεχνιακά η οικονομία, αλλά με βάση τον κανόνα προσφοράς και ζήτησης.
Ένα Ιδεολογικό Κίνημα αποτελεί μια κοινή συνισταμένη Σταθερών Αξιών και Σφριγηλών Αρχών. Ως εκ τούτου, ο Αρχηγός του οφείλει να Υπερασπίζεται το Κίνημα κι αυτό με την σειρά του την Ιδέα. Όταν συμβαίνει η αντίστροφη διαδικασία, τότε οδηγούμαστε σε κωμικοτραγικές, θλιβερές και χυδαίες καταστάσεις, που διασπούν την επιβεβλημένη ηθικοπολιτική ενότητα.
Ο Αρχηγός ενός Κινήματος είναι ο βασικός υπεύθυνος για την ιδεολογική διάσταση του και την ανάλογη πολιτική πορεία του. Επομένως, οι επιτυχίες του Κινήματος ανήκουν πρωτίστως σ’ αυτόν. Ιδίως μάλιστα όταν έχει προηγηθεί ένας λυσσαλέος πόλεμος από όλο το φάσμα του εγχώριου (και όχι μόνο) πολιτικού συστήματος. Είναι αυτός που χάραξε τη Στρατηγική εκείνη που οδήγησε σε μια ή περισσότερες πολιτικές νίκες. Του αξίζουν Συγχαρητήρια και όχι φθόνος. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό είναι εμπαθής, ζηλιάρης και ανίκανος να πράξει κάτι παρόμοιο.
Αντιστοίχως, όμως, ο Αρχηγός ενός Κινήματος είναι ο βασικός υπεύθυνος και για τις οποιεσδήποτε αποτυχίες του. Οι κυριότερες ευθύνες για την αποτυχία αυτή του ανήκουν, καθώς εκείνος επέλεξε την στρατηγική, την πολιτική πορεία, τα πρόσωπα. Όποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό είναι άσχετος, γλειώδης και κόλακας σε δεσπότες θελήσεων που τρέφονται με την ενέργεια και τους αγώνες των άλλων.
Όταν ένας επί δεκαετίες Πραγματικός Αγωνιστής φεύγει από την Ζωή, καθήκον του Κινήματος είναι να τον Αποχαιρετήσει καταλλήλως. Ακόμη κι αν αυτός έχει αποχωρήσει (χωρίς να έχει αλλάξει απόψεις και στάση ζωής) κάποια χρόνια πριν, το Κίνημα που Υπεράσπισε για τεράστιο χρονικό διάστημα οφείλει να βγάλει μια ανακοίνωση γι’ αυτόν, να τηλεφωνήσει ο επικεφαλής και τα στελέχη του στους πιο στενούς συγγενείς του, να παραστούν όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη του στην κηδεία του. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, αποτελεί μια ένδειξη ενός πολύ πιο νοσηρού φαινομένου: της μικροψυχίας, η οποία βασίζεται στην αφιλία, την αχαριστία, την αγνωμοσύνη.
Όσοι αυτές τις ημέρες που εμείς θρηνούμε την απώλεια ενός Εξαίρετου Αγωνιστή, γράφουν αφηγήματα και παραληρήματα για «λιποτάκτες» και «προδότες» (χωρίς αντίλογο, εννοείται…), πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς που, ελαφρά τη καρδία, αποδίδουν σε άλλους. Γιατί εάν η συζήτηση γινόταν επί ίσοις όροις και ξεκάθαρα, το πιο πιθανόν θα ήταν να τους γύριζαν μπούμερανγκ αυτές οι κατηγορίες. Η μεγαλομανία, ο ναρκισσισμός, η υποταγή του Κινήματος σε στενά ατομικά και οικογενειακά συντηρητικά συμφέροντα, σαφώς και δεν αποτελεί κάτι για το οποίο οφείλουν να απολογούνται εσαεί οι Αληθινοί Αγωνιστές ενός Κινήματος.
Η ενδεχόμενη αλλαγή στην ηγεσία ενός Κινήματος δεν μπορεί να αποτελεί «ταμπού» και «άβατο» (Παραπέμπω ξανά στην αρχή του κειμένου). Οι εκάστοτε επικεφαλής του προσφέρουν όλη την θετική αύρα τους για την επιτυχία των σχεδίων, των σκοπών και των στόχων του. Όταν όλα δείχνουν ότι αυτή η αύρα έχει εκλείψει, οφείλει ο μέχρι τότε επικεφαλής να αντιληφθεί τι πραγματικά συμβαίνει και σκεπτόμενος το Καλό του Κινήματος και όχι τον ατομικό εγωισμό του να κινήσει ο ίδιος τις διαδικασίες αντικατάστασης του από κάποιον που θα χειριστεί με ικανότητα το πηδάλιο των εξελίξεων. Να συμπεριφερθεί ως Πραγματικός Αρχηγός και όχι με την ιδιότητα του «αρχηγίσκου» ιδιοκτήτη περιουσιακού στοιχείου. Όταν, όμως, μοιράζει σαν τις καραμέλες τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς σε όσους δεν τον ακολουθούν στην λασπολογία, τις άδικες κατηγορίες και την μεγαλομανία, τότε το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στο θέαμα που θα αντικρύσει ο ίδιος μπροστά στον καθρέφτη του…
Η ντροπή δεν μπορεί να έχει χρυσό περιτύλιγμα. Πολύ περισσότερο δε περιεχόμενο. Γι’ αυτό και δεν έχουν καμία δικαιολογία όσοι μέσα από ένα χυδαίο «εγώ», δεν κάνουν την παραμικρή ουσιαστική αυτοκριτική (την οποία όμως απαιτούν από όλους τους άλλους), αλλά φορώντας το φωτοστέφανο του «αλάνθαστου» εξευτελίζουν κάθε έννοια Συντροφικότητας και επιχειρούν να κλείσουν μέσα στο σεντούκι τους μια Αιώνια Ιδέα, που όμως ξεπερνά τα όποια παροδικά πρόσωπα και τις παρόμοιες καταστάσεις.
Γιώργος Μάστορας
Από την μια "να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα και να μην λειτουργεί συντεχνιακά η οικονομία, αλλά με βάση τον κανόνα προσφοράς και ζήτησης." και από την άλλη "έναν εφαρμοσμένο (συντηρητικό) σοσιαλισμό χωρίς όμως τις συντεχνίες; Μιλάω για καθαρό κοινωνικό μετασχηματισμό, όχι για "μικτές οικονομίες", "συνεργατισμούς/κορπορατισμούς" κλπ. Τα μέσα παραγωγής στο εθνικό κράτος σε απόλυτη πλειοψηφία."
Κάπως αντιφατικά και θολά τα περιγράφεις ανώνυμε. Εξήγησε πιο αναλυτικά τι εννοείς
Άρα θέλουμε να πούμε ότι γράφεις τις γνωστές δεξιές συνομωσιολογικές μαλακίες όταν υποστηρίζεις ότι το μεγάλο διεθνές καπιταλιστικό κεφάλαιο είναι εναντίον του Τραμπ και του Ισραήλ.
Η παγκόσμια ειρήνη είναι στόχος του διεθνούς εξουσιαστικού καπιταλισμού όταν σε όλες τις γωνιές της γης θα έχει επιβληθεί νεοφιλελεύθερη αστική δημοκρατία και market economy. Τότε θα εργαστεί για την αιώνια ειρήνη ο διεθνής εβραϊσμός. Όταν ελέγξει κάθε γωνιά του πλανήτη. Μέχρι τότε πρέπει να έχει βρει τρόπο να ρίξει το πολίτευμα στο Ιράν, στην Κούβα, στην Βενεζουέλα και σε όσα κράτη δεν υιοθετούν το νεοφιλελεύθερο οικονομικό και πολιτικό μοντέλο. Ο τρόπος έχει διάφορες εκδοχές. Είναι οι πόλεμοι και οι απαγωγές του μπινέ Τραμπ, οι πορτοκαλί επαναστάσεις των λίμπεραλς και τα γνωστά λοιπά κόλπα της βρωμερής επεκτατικής εβραϊκής παλιανθρωπιάς.
"Δεν έχω ακούσει την εκπομπή σας. "
Πάνω σε όσα ειπώθηκαν σε αυτήν, όμως, γίνεται η συζήτηση.
"Ο Coverdale, ανέκαθεν τραγουδούσε hard rock με ερωτικό στίχο, ποτέ metal."
Ναι, το λες και έτσι. Αν και αυτή η ιστορία να ψειρίζουμε την τρίχα στο μεταίχμιο δεν ξέρουμε αν έχει νόημα. Στο 1987 και στο Slip Of The Tongue τα όρια ανάμεσα στο pop metal και στο hard rock γίνονται δυσδιάκριτα σε κάποια σημεία. Όπως και να έχει, πάντως, δεν είναι αυτό το θέμα της συζήτησης.
" Μια και πιάσαμε τους τραγουδιστές, να θυμήσω τους Halford και Dickinson οι οποίοι μπουχτισμένοι από το παραδοσιακό metal, την κοπάνησαν από τα γκρουπ τους και μοντερνοποιήθηκαν. Αφού απέτυχαν εμπορικά, γύρισαν πίσω σαν βρεγμένες γάτες ή σαν θραμβευτές για τους ζητωμεταλλάδες. "
Αν και υπήρχαν επιπλέον λόγοι των αποχωρήσεων, σε γενικές γραμμές ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι. Ποιος διαφωνεί με το κεντρικό σου επιχείρημα; Κανείς μας. Δεν εστιάζουμε στα πρόσωπα. Ίσα ίσα που στην εκπομπή ασκήθηκε σκληρή κριτική σε αρκετά εξ αυτών. Το ότι κάποιοι δεν άντεξαν στην μεταλλική συνέχεια αφορά τα πρόσωπα και όχι το heavy metal ως μουσική και ως κίνημα. Δεν εκφυλίστηκε η μουσική του κλασικού heavy metal. Παρέμειναν σχήματα να την υιοθετούν και υπέστησαν τις συνέπειες από την μουσική βιομηχανία στις αρχές της δεκαετίας του '90 ακόμη και αν ορισμένα πρόσωπα την εγκατέλειψαν. Στην μουσική εστιάζουμε όχι στα επιμέρους πρόσωπα.
Αν πρέπει να δούμε πότε συνέβη αυτό που γράφεις στο τέλος, με το ξεζούμισμα και την προσαρμογή στο mainstream, μάλλον πρέπει να πάμε στην από το τέλος της δεκαετίας του '90 κι έπειτα εποχή. Με την επιστροφή των Dickinson κλπ. Τότε πράγματι το heavy metal παιγμένο σε μια εκδοχή κοντά στην κλασική του φόρμα, έγινε απλή μουσική επιλογή, έπαψε να είναι κίνημα κλπ
Άκουσε την εκπομπή πάντως αν θες να συζητάμε με ακρίβεια γιατί πολλά απ όσα γράφουμε έχουν ειπωθεί στο podcast και απλώς επικαλυπτόμαστε με το να τα συζητάμε ξανά.
Σωστό είναι αυτό όμως θα ήταν ακόμα καλύτερα αν στην ηγεσία του κινήματος ανέβαινε ο Αριστοτέλης Καλέντζης. Είναι μια χρυσή ευκαιρία για το χώρο. Ο Καλέντζης συνδυάζει τη μόρφωση του Μαμούτου με τις ρητορικές ικανότητες του Κασιδιάρη. Είναι φωτογενής τηλεοπτικός και την ίδια ώρα αποστασιοποιημένος σαν μοναχικός διανοούμενος. Νομίζω ότι είναι ένα επίπεδο πάνω από τον Κασιδιάρη και τον Μαμούτο ο Αριστοτέλης Καλέτζης καθόσον συνδυάζει τις αρετές και των δύο.
Η συναυλία των Metallica ήταν το πιο απαίσιο life style πανυγήρι στο οποίο πήγα ποτέ. Εάν δεν είχα πληρώσει το 1/6 του μισθού μου για να πάω να τους δω θα είχα φύγει στο τριαντάλεπτο γιατί έβλεπα που πήγαινε το πράγμα. Συρτάκια, Τρύπες, σχόλιο για παιδάκι που παλεύει την επάρατο. Εάν πουλούσαν και καμία χωριάτικη και κανένα μουσακά στα stand θα είχε δέσει το πανυγήρι. Live your myth in Greece και "come with me για να την βρεις" η όλη φάση. Άιντε μάγκες να τα ξαναπούμε από κοντά στην συναυλία της Taylor Swift όταν έρθει από τα μέρη μας. Δεν θα έχει καμιά διαφορά.
Η ανθρωπότητα συσπειρώθηκε και μαντρώθηκε σε μία παγκόσμια άσκησης συμμόρφωσης και υποταγής προς την αντιμετώπιση του 'αόρατου' εχθρού, και αυτό ήταν μια ψυχολογική επιχείρηση συντονισμένη και οργανωμένη από τον εξουσιαστικό καπιταλισμό.
Μόνο οι 'συνωμοσιολόγοι' δεν υπάκουσαν.
Ακολούθησε ο πόλεμος στην Ουκρανία, και ως δια μαγείας όλο αυτό έπαψε, μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Πολύ σωστά τα λες συναγωνιστή. Ας ελπίσουμε οι ιθύνοντες να σε ακούσουν και να λάβουν υπόψη τους τις εύστοχες επισημάνσεις σου.
Και το Πολυτεχνείο άλλωστε ήταν η δική μας πορτοκαλί επανάσταση, νεαρέ μου εθνικιστή.
Χάσατε τον πνευματικό σας πατέρα και έκτοτε σας άφησαν να γίνετε βορά στα δόντια των ξενόφερτων επιρροών στο όνομα της προόδου, σας ξέσκισαν τις σάρκες ωσάν να ήσασταν τα πρόβατα για σφαγή παιδιά μου.
Όσοι ζωντανοί, για εσάς δακρύζω κάθε ημέρα από εδώ ψηλά, να ξέρετε.
θα εχετε ανταποκριση απο comic con στη θεσσαλονικη;
Ρε Τέλη, ειλικρινά, δεν ντρέπεσαι να γράφεις τέτοια πράγματα; Και μόνο που διάβασα την τελευταία πρόταση αισθάνθηκα δυσφορία.
Ο Καστοριάδης ήταν άξιος αντίπαλος ως διανοητής ή λίγα πράγματα;
Εξαιρετικό κείμενο...
Θα σου δώσω μια άλλη εκδοχή. Ίσως οι μεταλλάδες, ήταν φλώροι που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα που ερχόταν. 6-8 χρονάκια "αγνού μέταλ" είναι όλα και όλα τελικά στην Ελλάδα, οπότε τί σκάς; Ναι φταίνε οι εταιρίες, και; Τί θα γινόταν δηλαδή διαφορετικά; Όσο εμείς μπαίναμε στα σιτού και τα μπιτόνια -και καταλήξαμε σήμερα με δικογραφίες στη πλάτη- οι μεταλλάδες ζούσαν το escapism τους και ψάχνανε τις λεπτομέρειες στα εξώφυλλα των Maiden. Οι περισσότεροι εξ αυτών σήμερα ζούνε ακριβώς όπως στα παιδικά τους χρόνια, δηλαδή αυνανισμός εγκεφαλικός στο παιδικό δωμάτιο αναπολώντας το παρελθόν Ή έχουν μετατραπεί σε χριστιανούς νοικοκύρηδες με παιδιά και ιστορίες. Δεν μπορεί ο μεταλλάς να οργανωθεί κοινωνικά για ευρύτερα ζητήματα, είναι απλά αντιδραστικός, αυτό απέδειξε η κινηματική ιστορία. Οι χρυαβγήτες οι κανονικοί, όχι η ιντελιγκέντσια, κάτι κοπρόσκυλα της νύχτας ήταν και εκεί σταμάτησε όλη η ιστορία.
Η μόνη ηθική οδός για όσους έχουν απομείνει με μια στάλα μυαλό, είναι η τρομοκρατία. Ο Νετσάγιεφ τα έχει γράψει όλα. Δεν χρειάζεται ανάλυση από εκεί και πέρα. Ή κάποιος αποφασίζει να μπλέξει στον κοινοβουλευτισμό, ή βρίσκει την άλλη οδό. Το χάος είναι η φωτιά.
Oλοι στην ώρα τους συναγωνιστές. Ο Καλέτζης είναι ταλαντούχος, αλλά είναι ακόμα άπειρος λόγω ηλικίας. Αποτελεί την χρυσή εφεδρεία του χώρου. Σε 10 χρόνια, σίγουρα θα είναι έτοιμος να ηγηθεί σε μια νέα εθνική προσπάθεια.
Έχει δύο κουσούρια ο Αριστοτέλης. Είναι μυθομανής και ερωτικά απελευθερωμένος. Δεν κάνει για αρχηγός.
Εντάξει τα υπόλοιπα, για το παιδάκι όμως ας μην είμαστε αρνητικοί.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία ξεκίνησε το 2022. Τουλάχιστον η φάση της κανονικής σύρραξης ανάμεσα στα δυο κράτη. Τα σκληρά μέτρα για τον Covid είχαν ολοκληρωθεί το 2021. Ούτε τι συνέβη δυο χρόνια πριν δεν θυμάστε και θέλετε πολιτική ανάλυση.
Πολύ δυνατός....
Τρομοκρατία σημαίνει πρακτοριλίκι, σε συνθήκες κρατών μεταμοντέρνας νεωτερικότητας όπως τα σημερινά, με κάμερες ακόμη και μέσα στα σπίτια.
Ζήλεψες τη δόξα της Τέλας και την φυλακή; Σιγά τον διανοητή τον Νετσάγιεφ.
Καθόλου αρνητικοί για το πιτσιρικάκι. Αυτό έλειπε. Αλλά θεματικά δεν θύμιζε τίποτα συναυλία μέταλ.
Αναμενόμενο ήταν. Λίγο πολύ, ξέρουμε για ποιους μιλάμε. Αυτό που γράφεις γίνεται αισθητό και στα πιο true μεγάλα σχήματα πλέον. Δυστυχώς....
Ο Αριστοτέλης υπο το παραπάνω πρίσμα δεν ήταν ακτιβιστής αντάρτης πόλεων. Ο Καραμανλής τον φοβόταν και τον φυλάκισε. Ήταν όλα μια σκευωρία. Εδώ ο Πλεύρης τον κατέδωσε χωρίς να τον γνωρίζει. Δεν είχαν καν επαφές. Μόνο μια συζήτηση πριν πάει στην Γερμανία.
Η Ελλάδα λουμπενοποιήθηκε, γίναμε "Βαλκάνια". Χιαστί τσαντάκια, ένδυση ντελιβερά, μαλλί Ρονάλντο και περπάτημα φυλακόβιου. Στην γειτονική Ευρώπη πάντως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Στην Ιταλία πχ οποίος την περπατήσει, βλέπει η νεολαία να φοράει δικά της ρούχα, μακρυά μαλλιά, δερμάτινα, δεν έχει επικρατήσει το τραπερίστικο. Μην ξεχνάμε το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η αισθητική στο Χέβι Μέταλ, πριν έρθουν οι βερμούδες και τα σκουφιά(που μόλις φόρεσε ο Dickinson σκουφί τρέξανε όλοι να τον μιμηθούν).
"Οι περισσότεροι εξ αυτών σήμερα ζούνε ακριβώς όπως στα παιδικά τους χρόνια, δηλαδή αυνανισμός εγκεφαλικός στο παιδικό δωμάτιο"
Ο άλλος έχει φτάσει 50 χρονών και ακόμα μένει με τους γονείς του. Ο ορισμός του φλώρου-κοπρίτη. Δεν είναι να απορεις που κανένας δεν τον παίρνει στα σοβαρά.
Όντως Μπόβυ, καλό το κείμενο του Μάστορα. Σοβαρότητα και σεβασμός στην Ιδέα. Για αυτό όποιος έχει σχέσεις με γκαρσόνια και δεξιούς που γουστάρουν ΝΔ, ΝΑΤΟ κλπ. μόνο σοβαρός δεν είναι.
Μα συρτάκι ρε φίλε; Συρτάκι; Τέτοιες μαλακίες βλέπω από μουσικούς όταν δουλεύω εστίαση στα νησιά. Έχω σιχαθεί οι δυτικοί να μας βλέπουν σαν τζατζίκι, θάλασσα και σπάσιμο πιάτων. Τι ρατσιστικές μαλακίες είναι αυτές; Αυτό είναι η Ελλάδα; (δεν είμαι ο πρώτος σχολιαστής)
Τελικά Αριστοτέλη όσοι έχετε αυτό το κουσούρι είστε απίστευτα διαταραγμένοι. Πλέον βάσει νόμου μπορείτε να υιοθετείτε κιόλας. Γιατί δεν πέφτουν πάλι κομήτες όπως στα Σόδομα και στα Γόμορρα; Τι άλλο περιμένει δηλαδή ο Θεός;
Απόστολε σύνελθε
Είναι διότι η επανάσταση που ήθελε να κάνει ο φιλελεύθερισμός, να περιορίσει τον εθνικισμό και την παραδοσιοκρατία στα όρια της ύπαρξής τους δηλαδή, έχει συντελεσθεί αθόρυβα.
Την άρχουσα τάξη αποτελεί πλέον η ιντελιγκέτσια της ‘Αλλαγής’, η οποία σήμερα έγινε κατεστημένο με την συναίνεση των λαϊκών στρωμάτων.
Οπότε, ούτε οι metallica ούτε το κοινό τους θεωρούν ότι πρέπει να αντιδράσουν απέναντι σε κάτι (να αντιδράσουν σε τι; στον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας τον οποίον οι ίδιοι οραματίζονταν ως νέοι πριν από 30 χρόνια, και το οποίο όραμα υλοποιήθηκε; )
Έτσι, το πυρ καταναλίσκον της ελληνικής ψυχής, που ήταν το αυτοκρατορικό όραμα της Ελλάδος της Μεγάλης Ιδέας, έχει σβήσει για χάρη του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού και της νοοτροπίας του επαρχιωτισμού απέναντι στην Δύση που διέπει το ψευτορωμαϊικο.
Τέτοιες παραστάσεις επομένως νομοτελειακά αποκτούν τον χαρακτήρα πανηγυριού.
Το metal τώρα δικαιώνεται!
Την συναυλία των metallica την παρακολούθησαν πλήθος από celebrities. Άννα Βίσση, Φαίη Σκορδά, Λάκης Γαβαλάς, Αριστοτέλης Καλέντζης.
Στην οποία Γερμανία πήγε ολομόναχος 14 χρονών και τελείωσε το τεχνικό λύκειο με άριστα.
Φωτογενής με την κρεατοελιά και το μπογιατισμένο μαλλί?
Μόνο τιμή για τον αντάρτη πόλεων Αριστοτέλη αΚλέντζη.
Να προσθέσω κι εγώ με την σειρά μου, στα ουκ ολίγα, πράγματι, χαρίσματα του Αριστοτέλους Κα@#τζη, πως διαθέτει την τσαχπινιά μιας Βουγιουκλάκη και την φρεσκάδα μιας Σαπουντζάκη.
Το να κρύβεις 25 χρόνια από την ηλικία σου είναι κατανοητό κύριε Καλέντζη-Ζευ. Το να υποστηρίζεις ότι ζουν οι γονείς σου ξεπερνά όλα τα ψέματα που έχεις αραδιάσει μέχρι στιγμής.
Τον Σταμάτη λέει 50 χρονών όχι τον Τέλη.
Για τον Αποστόλη ο κόσμος είναι ένα σκηνικό και ο ίδιος πρωταγωνιστής σε ένα σενάριο που ο ίδιος γράφει .
Μισά τα λες, δεν είναι ο Μπόβυ μόνο. Ο Μάστορας δεν τακίμιασε με τον Κασιδιάρη; O Κασιδιάρης δεν γλυκοκοιτάζει εβραίους, Τράμπ κτλ;
Ομολογουμένως το μόνο σχετικό ιστολόγιο με ΜΥΑΛΟ(και ο Κλτζ καλός είναι ή ήταν). Φαντάζομαι πόσο ασφυκτικό είναι να αντιλαμβάνεσαι ότι σε περιτριγυρίζουν ηλίθιοι.
Από όλες τις παπαριές που έχω διαβάσει στα ΜΚΔ τις τελευταίες ημέρες για την συναυλία των Metallica, θεωρώ πως αξίζει μια εύφημος μνεία για το παρακάτω κείμενο, που είναι και κοντά στα δικά μας πιστεύω, κατά το μάλλον ή ήττον.
Φυσικά, ελάχιστοι κατάλαβαν τι προσπαθεί να γράψει ο συγκεκριμένος, εξ ου και τα χαμηλού επιπέδου σχόλια στα όρια της πεζοδρομιακής ύβρεως, ενδεικτικά της προσπάθειας της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης να εκμηδενίσει την συλλογική συνείδηση η οποία θα αντιλαμβάνεται τα τεκταινόμενα υπό το ρομαντικό πρίσμα και όχι μέσω των παραμορφωτικών γυαλιων της δήθεν προόδου (όπως την αντιλαμβάνεται ο εξουσιαστικός φιλελευθερισμός).
Όταν η επανάσταση γίνεται εμπόρευμα
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συνέρρευσαν στο ΟΑΚΑ σαν προσκυνητές ενός νέου, παγκοσμιοποιημένου δόγματος, για να αποθεώσουν τους Metallica μέσα σε μια ατμόσφαιρα μαζικής έκστασης και εμπορικής μέθης. Σαν μια μεταμοντέρνα τελετουργία, όπου ο θόρυβος υποκαθιστά τη μουσική και το θέαμα την ουσία.
Ο σύγχρονος άνθρωπος, αποκομμένος από τις ρίζες, την παράδοση και την οργανική κοινότητα, αναζητά απεγνωσμένα στιγμές τεχνητού «βίωματος» κάτω από γιγαντοοθόνες και εκτυφλωτικούς προβολείς. Εκεί που κάποτε οι κοινωνίες έχτιζαν ναούς και αρένες, σήμερα βυθίζονται στο χάος του υλισμού και τη νέα θρησκεία της ελεύθερης αγοράς.
Εισιτήρια εκατοντάδων ευρώ, επίσημα προϊόντα, χορηγίες, τουριστικά πακέτα, ξενοδοχεία γεμάτα, εταιρικοί μηχανισμοί σε διαρκή κερδοφορία. Ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν εμπορεύεται πλέον μόνο προϊόντα. Εμπορεύεται συναισθήματα, «επαναστατικότητα», ψευδαισθήσεις ελευθερίας και κατασκευασμένες ταυτότητες. Ακόμη και η υποτιθέμενη «αντίσταση» έχει μετατραπεί σε brand με τιμοκατάλογο. Η εξέγερση έγινε προϊόν lifestyle και η αυθεντικότητα πολυτελές εμπόρευμα για μαζική κατανάλωση.
Το Σάββατο έγινε αντιληπτή η εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ανάγκης για υπαρξιακό νόημα. Οι «αντισυστημικοί» καλλιτέχνες λειτουργούν πλέον ως πολυεθνικές επιχειρήσεις με τεράστιους μηχανισμούς προώθησης, marketing και εμπορικής εκμετάλλευσης. Πουλούν εικόνες αισθητικής ανταρσίας σε ένα κοινό που διψά να αισθανθεί διαφορετικό, ελεύθερο, ζωντανό, έστω και για λίγες ώρες. Και το κοινό πληρώνει πρόθυμα, όχι μόνο για τη μουσική, αλλά για την ψευδαίσθηση συμμετοχής σε κάτι «μεγάλο» και «αυθεντικό».
Η παράδοση που πρεσβεύουμε ως εθνοκοινωνιστές ποτέ δεν υπήρξε εχθρός της μουσικής. Αντίθετα, αντιλαμβανόταν τη μουσική ως φορέα μνήμης, νοήματος και συλλογικής ταυτότητας. Η μουσική γεννήθηκε μέσα από τις χαρές, τις τραγωδίες, τους αγώνες και τις ρίζες του λαού. Ήταν οργανικά δεμένη με την κοινότητα και την ιστορία.
Η σύγχρονη μαζική κουλτούρα, όμως, επενεργεί αντίστροφα, λειτουργώντας ως εργαλείο της παγκοσμιοποίησης. Και όσο περισσότερο ο άνθρωπος παραδίδεται στη βιομηχανία της μαζικής ψευδαίσθησης, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τον αληθινό του εαυτό και το φυλετικό του ασυνείδητο.
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0ecFnf4G1GiR5erL28nR7tFBP1NmATncKcMRY6s3pyV1sjncJpwCH5y4Zb7fuavwGl&id=61589412124185
Εδώ έχει πει ότι είναι ξάδερφος της Ζωής Λάσκαρη (εφηβικό του απωθημένο), ανιψιός του Σ¨αχη της Περσίας, νόθος γιος του Πετρουτσόπουλου και της Ντιριντάουα, η μητέρα του κυρία επί των τιμών της Φρειδερίκης και κολλητή της Ναταλίας Μελά, καταγόμενος από την Ήπειρο, τη Μάνη, τη Ζάκυνθο και την Ίο. Στο αν ζουν οι γονείς του θα κολλούσε;
Μα δεν τα λέω μισά φίλε μου. Η καμπάνα χτυπάει για όλη την συγχορδία. Δεν είναι ανάγκη να τα δίνουμε όλα στο πιάτο. Και ο Κας πάντα ήταν πολύ δεξιότερος του ΝΓΜ. Για αυτό και επιλέχθηκε. Δεξιός είναι ο άνθρωπος και το τατουάζ πήγε περίπατο. Δεν χρειάζεται να μιλάμε για τα δεδομένα.
Καταπληκτικό άρθρο
Δημοσίευση σχολίου