Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ

               Ενημερωτική δράση και αποτίμηση του 54^ου Φεστιβάλ Βιβλίου

                                                                                                    του Αριστείδη

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, η λέσχη μας, εκμεταλλευόμενη την φθινοπωρινή ραστώνη με τις καλοκαιρινές θερμοκρασίες, επισκέφτηκε αρκετές φορές το 54ο Φεστιβάλ Βιβλίου που πραγματοποιείται κατά τα τελευταία έτη στο Πεδίον του Άρεως. Προσωπικά δεν κατάφερα να παραβρεθώ στις πρώτες επισκέψεις. Ήμουν στην βόλτα της τελευταίας Κυριακής.

Η Κυριακή, μολονότι σχεδόν καλοκαιρινή και κατάλληλη για εξόρμηση στην παραλία,  έφερε αρκετούς επισκέπτες στο Φεστιβάλ. Ενδεχομένως να ήταν κάπως αναμενόμενο αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν η τελευταία μέρα και οι εκδότες θα ήταν διαθέσιμοι να κάνουν καλύτερες τιμές προκειμένου να πουλήσουν τα εναπομείναντα βιβλία που είχαν μεταφέρει στους πάγκους της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Έτσι, κόσμος όλων την ηλικιών και αναγνωστικών τάσεων κυκλοφορούσε ψάχνοντας τους πάγκους με τα βιβλία. Ορισμένοι επισκέπτες είχαν καθίσει στα παγκάκια εκατέρωθεν της έκθεσης και ξεφύλλιζαν τα βιβλία τους ή απολάμβαναν την επαφή με την φύση που έχει απομείνει στην δυστοπική μεταμοντέρνα Αθήνα.

Εμείς αποφασίσαμε να πάρουμε το χρόνο μας και με ησυχία ξεκινήσαμε να επισκεπτόμαστε όλες τις εκδόσεις για να δούμε τι θησαυρούς θα ανακαλύπταμε. Συναντήσαμε πολλούς τίτλους που έχουν περάσει από τα χέρια μας και είχαμε την ευκαιρία να θυμηθούμε και να αναλύσουμε. Επιλέξαμε τα βιβλία που αγοράσαμε. Συναντήσαμε, όμως, και βιβλία που σκοπεύουμε να διαβάσουμε στο μέλλον όπως τα Οι Αθέατοι του Alain Damasio από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, ένα λογοτεχνικό βιβλίο δυστοπικής φαντασίας που περιγράφει ένα αυταρχικό καθεστώς στη Γαλλία του 2040, Η ανακάλυψη της Αμερικής από τους Βίκινγκς από τις εκδόσεις Στοχαστής και άλλους ενδιαφέροντες τίτλους.

Στο περίπτερο των εκδόσεων ANUBIS, σταθήκαμε λίγο παραπάνω, εξαιτίας μου, διότι έπεσαν στην αντίληψή μου μερικά από τα μεταφρασμένα λογοτεχνικά βιβλία και κόμικς του διάσημου διαδικτυακού παιχνιδιού World of Warcraft. Μόλις τα εντόπισα αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου κάποια από τα βιβλία και τα κόμικς του παιχνιδιού τα οποία είχα διαβάσει μικρός. Ανέλυσα εν συντομία κάποιες από τις ιστορίες στους υπόλοιπους της Λέσχης και τους εξήγησα πώς αρκετά βιβλία που αφορούν βιντεοπαιχνίδια είναι εξαιρετικά και πραγματικά αξίζουν τον κόπο να τα διαβάσει κανείς, μολονότι συνήθως είναι παρεξηγημένα ως εύπεπτα. Ρώτησα στον πάγκο τους πωλητές αν είχαν και άλλα βιβλία σχετικά με το World of Warcraft, καθώς έψαχνα τις συνέχειες από τα παιδικά μου βιβλία, αλλά δυστυχώς είχαν στο κατάστημα και όχι εκεί. Ομολογώ ότι η απογοήτευση με κατέβαλε και παραγκώνισε τα συναισθήματα της χαράς που μέχρι τότε με διακατείχαν, με αποτέλεσμα να είμαι απογοητευμένος για την υπόλοιπη ώρα της παραμονής μας στην έκθεση.

Καθώς οι ώρες πέρασαν, κινηθήκαμε προς την έξοδο για την καθιερωμένη διανομή φυλλαδίων της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Εκεί συναντήσαμε μια ομάδα από τον «Σύλλογο Όραμα Ελπίδας» όπου μας έδωσε ενημερωτικά φυλλάδια για την δωρεά μυελού των οστών και αιμοποιητικών κυττάρων. Ξεφυλλίζοντας το τρίπτυχο έντυπο μου έκανε εντύπωση πόσο περιεκτικό και αναλυτικό ήταν σε μόνο τρεις μικρές σελίδες και με απλή και κατανοητή γλώσσα για όλους.

Στη συνέχεια, μετά την ολοκλήρωση της δράσης μας, προχωρήσαμε στον καθιερωμένο καφέ όπου συζητήσαμε τόσο για την έκθεση όσο και για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της χώρας. Στις προηγούμενες επισκέψεις τα παιδιά προτίμησαν ένα κεντρικό γνωστό καφέ που βρίσκεται δίπλα στον χώρο του Φεστιβάλ. Την Κυριακή, όμως, το πρόγραμμα άλλαξε. Προτιμήσαμε τον σκεπασμένο από τα ψηλά δέντρα μικρό, στενό δρόμο που οδηγεί στον ηλεκτρικό συρμό της Βικτώριας. Η παχιά σκιά των αγέρωχων δέντρων που φυτρώνουν μέσα στο τσιμέντο και την άσφαλτο ήταν ευεργετική για τα σώματά μας. Βυθιστήκαμε στις καρέκλες και ξεκουραστήκαμε στην σκιά μετά την πολύωρη ορθοστασία.

Εμείς και δυο μπαρμπάδες στο διπλανό τραπέζι πρέπει να αποτελούσαμε την ελληνική μειοψηφία της περιοχής. Οι γύρω χώροι και τα τραπέζια είχαν καταληφθεί από κάθε λογής ξένο που ο δρόμος της ζωής έχει βγάλει στην χώρα μας. Ο Σταμάτης, παρατηρώντας τους περαστικούς και τους θαμώνες, άρχισε να εκτοξεύει τις γνωστές του μαυροχιουμορικές ατάκες «μάλλον χρειαζόμαστε διαβατήριο για να περάσουμε σε αυτές τις περιοχές», «αραπάκια το φυλάνε στον Καλέντζ Αγα το πάνε», καθώς και το άναρθρο σχόλιο «Τουουουρκ» όταν εντόπιζε κάποιον με εξωτερικά χαρακτηριστικά Αλβανού.

Όμως, η πολυεθνική -κυρίως αφρικανική και ασιατική- σύνθεση των κατοίκων δεν ήταν το μοναδικό θέμα προβληματισμού. Ακούγοντας τους δυο Έλληνες γέροντες στο διπλανό τραπέζι να συζητούν γεωπολιτικά θέματα με καφενειακό υπόβαθρο και να συμπεραίνουν ότι το Ισραήλ είναι σύμμαχος της Ελλάδας και θα μας βοηθήσει σε ενδεχόμενο πόλεμο κατά της Τουρκίας (το αν προκαλέσει το ίδιο το Ισραήλ τον πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας όσο τα συμφέροντά του ευνοούν μια τέτοια χρήση της ελλαδικής του μαριονέττας ή το κατά πόσο έχει συμβάλει ο διεθνής εβραϊσμός στην παγκοσμιοποίηση που άφησε εκείνους τους δύο και την δική μας παρέα ως μοναδικές ελληνικές παρουσίες στην γειτονιά τους προφανώς δεν πέρασε από το νου των κουρδισμένων από την συστημική προπαγάνδα γερόντων), μπήκε ένα ισχυρό δίλλημα για το ποια εκδοχή της παρακμής των καιρών μας είναι περισσότερο άθλια. Ο νεοέλληνας Δεξιός ή το μεταναστευτικό χάος; Αναπάντητο το ερώτημα. Ιδίως, μάλιστα, αν αναλογιστεί κανείς ότι την ίδια ημέρα δυο Έλληνες, εβδομήντα έξι και ογδόντα δύο ετών αντίστοιχα, συνεπλάκησαν μέχρι θανάτου για μια θέση στην ξαπλώστρα της πλαζ στην Βουλιαγμένη….

Βέβαια, υπήρχε και το Φεστιβάλ του Βιβλίου ανάμεσα σε όλα αυτά. Καταρχάς, θα το προτιμούσα στο Ζάππειο. Λόγω άνεσης χώρου και πρόσβασης. Ιδίως οι πρώτες αντικριστές δυάδες εκδοτικών πάγκων, που βρίσκονται πίσω ακριβώς από το άγαλμα του Κωνσταντίνου, είναι τοποθετημένες σε τόσο στενό χώρο που κάνει το περπάτημα βασανιστικό και την έρευνα στα βιβλία αδύνατη. Οι δράσεις και οι ομιλίες ήταν πολλές και ενδιαφέρουσες. Τις πρώτες μέρες πραγματοποιήθηκαν και παραστάσεις θεάτρου σκιών στην είσοδο του Φεστιβάλ Στο θέμα του υλικού. Υπήρχαν κάποια παλιά βιβλία που πλέον είναι ξεχασμένα στα βιβλιοπωλεία. Όπως τα βιβλία του Γιούκιο Μισίμα, για παράδειγμα. Μπορούσε κανείς να βρει τα τελευταία τεμάχια από το Camelot 3000 των εκδόσεων Μικρός Ήρως, που είναι εξαντλημένο στα βιβλιοπωλεία. Πάντοτε έχει το ενδιαφέρον της μια βόλτα στο Φεστιβάλ του βιβλίου. Θα ήταν, όμως, πολύ πιο απολαυστική και άνετη στο Ζάππειο.

Σημείωση του επιμελητή: Για μια ακόμη χρονιά δεν εντοπίσαμε σημεία ζωής μιας μυθολογικής μορφής του πολιτικού μας χώρου, που φημολογείται ότι αποτελεί κατά το ήμισυ ίππο και κατά το άλλο ήμισυ άνθρωπο και γνωρίζουμε ότι συχνάζει στα θαμνάκια του Πεδίου τα βράδια. Όσο επιίμονα και αν πρότεινε ο Flammentrupp να την αναζητήσουμε. Κανένα φρέσκο ίχνος από οπλές δεν εντοπίσαμε στο χώμα του πάρκου. 

Κρίμα για αυτήν. Το βιβλίο διαμορφώνει ένα αγοραστικό πεδίο που -για διάφορους λόγους στην Ελλάδα- συγκεντρώνει επί δεκαετίες πολλών τάσεων αναγνώστες. Ακόμη και κάποιους με υφολογικές και αισθητικές επιλογές που σίγουρα θα παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον για άτομα τα οποία ακολουθούν μονοπάτια όπως αυτά της μυθολογικής μορφής του πολιτικού μας χώρου.