«Μαϊμού» εθνικιστές και 17 Νοέμβρη

Με αφορμή την 17η Νοεμβρίου και βασιζόμενος σε ένα άρθρο που ανέβηκε σε μια από τις δεκάδες σελίδες της Δεξιάς, οι οποίες αλιεύουν αναγνώστες στον δικό μας πολιτικό χώρο με σκοπό να χειραγωγήσουν το συντηρητικό κοινό, να το αποσπάσουν από το εθνικιστικό περιβάλλον και να το εγκλωβίσουν σε δεξιούς πολιτικούς σχηματισμούς, θα παραθέσω ένα παράδειγμα, κάτι σαν αυτά που αγγλιστί αποκαλούνται case studies. Σκοπός μου είναι να δούμε βήμα-βήμα πώς δουλεύει επικοινωνιακά ο μηχανισμός της Δεξιάς, ποια κενά εκμεταλλεύεται και με ποιον τρόπο μεθοδεύει την απόκρυψη του ουσιαστικού περιεχομένου των εθνικιστικών ιδεών, προκειμένου να προσδέσει όσους περισσότερους μπορεί από τους Έλληνες των καιρών μας, που βλέπουν με συμπάθεια τον εθνικισμό, στις πολιτικές απολήξεις του φιλελευθερισμού.

Δεν θα κουραστώ να γράφω ότι η Δεξιά θέτει σήμερα, ως πρώτο της στόχο, όχι την επικράτηση επί της Αριστεράς ή της κεντροαριστεράς. Αυτή την θεωρεί δεδομένη τούτη την ιστορική περίοδο. Η Δεξιά σήμερα επιδιώκει, σε παγκόσμια κλίμακα, πρωτίστως την εξαφάνιση του εθνικιστικού χώρου, μολονότι ο εθνικιστικός χώρος είναι στις περισσότερες χώρες εκλογικά και κινηματικά μικρότερος της Αριστεράς. Η προοπτική κάνει την διαφορά. Η  Αριστερά αντιμετωπίζει την προοπτική της (με ελάχιστες εξαιρέσεις) συνεχιζόμενης αποδυνάμωσης ενώ ο εθνικισμός δείχνει να γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρος σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης.


Η Δεξιά των μεταμοντέρνων καιρών μας έχει ως αποστολή να απορροφήσει την τάση όλο και μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων να εναποθέτουν τις τελευταίες ελπίδες τους στον εθνικισμό αντιλαμβανόμενες ότι ο εθνικισμός αποτελεί την ύστατη απάντηση στις αντιανθρώπινες συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Στόχος της Δεξιάς είναι να «καβαλήσει τον τίγρη». Να επιδιώξει μια ιδεολογικο-πολιτική αεροπειρατεία. Να εκμεταλλευτεί την έλλειψη ιδεολογικά δομημένου λόγου (δυστυχώς, δεν υπάρχουν πολλές Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.) και άρτια οργανωμένου εθνικιστικού χώρου, να αποκρύψει ότι οι καταβολές των εθνικιστικών ιδεών βρίσκονται στον αντιδιαφωτιστικό Ρομαντισμό και να παρουσιάσει μια εκδοχή φιλελεύθερου, φιλοεβραϊκού ψευτοεθνικισμού, ευελπιστώντας να εγκλωβίσει στο «μαϊμού προϊόν» της την πολιτική τάση της εποχής. Και, δυστυχώς, τα καταφέρνει. Με τον κάθε Τραμπ, την κάθε Μελόνι, τον κάθε Μπαρντελά. Άλλοτε ως νεοφιλελεύθερη, κάποτε ως λαϊκιστική, πάντοτε ως ψευτοεθνικιστική.

Η Δεξιά δεν επιτρέπει στο συντηρητικό ακροατήριο και σε αναβαπτισθέντες σοσιαλιστές να κατευθυνθούν προς τον αληθινό ρομαντικό εθνικισμό, υψώνοντας το τείχος του φιλελεύθερα συστημικού, ψευτο-νεοεθνικισμού της alt right. Και το μεγαλύτερο όπλο της σήμερα είναι, ασφαλώς, το διαδίκτυο. Αμέτρητες σελίδες, χιλιάδες μπλόγκερς και influencers της Δεξιάς έχουν εμφανιστεί μετά το 2011 (μέσα σε ένα δυο χρόνια έγινε αυτό που παλαιότερα ήταν αδιανόητο, όταν ακόμη ο όρος «εθνικισμός» ήταν δαιμονοποιημένος), οικειοποιούμενοι συνθηματολογικά ορισμένες από τις ιδέες μας για να απευθυνθούν στο όλο και διογκούμενο δικό μας ακροατήριο και να το στρέψουν προς τον συστημικό φιλελευθερισμό.

Όμως, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έχουν απέναντί τους εμάς. Τους «μπίκηδες» της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Που γνωρίζουμε ποιες είναι οι θεμελιώδεις αρχές της ιδεολογίας μας, που μπορούμε να περιγράψουμε πώς γεννήθηκαν στην σκέψη των διανοητών του Ρομαντισμού, που έχουμε την ικανότητα να ελέγξουμε τον προβοκατόρικο λόγο της Δεξιάς για να αποσυναρμολογήσουμε τους νοηματικούς του αρμούς και να αποκαλύψουμε την σκοπιμότητα του δυσώδους πυρήνα του και που δεν κωλώνουμε να αποδεχτούμε χαμογελώντας συγκαταβατικά τον χαρακτηρισμό του «φασίστα», του «αντικαπιταλιστή», του «παραδοσιοκράτη» και του «εθνικομπολσεβίκου» ακόμη. Όπως έχω γράψει χιουμοριστικά και στο παρελθόν, είμαστε εδώ για να τους χαλάμε την σούπα και για να σφραγίζουμε τα «εστιατόρια» της Δεξιάς, ως ιδεολογικό υγειονομικό.


Ας περάσουμε τώρα στο «case study». Πριν λίγες ώρες ένας συναγωνιστής μου έστειλε το παρακάτω κείμενο. Αναρτήθηκε στην σελίδα Right Voice facebook και αναδημοσιεύθηκε από τον Θάνο Τζήμερο. Παραθέτω το κείμενο και αρχίζω μετά το τέλος του την ανάλυση.


«Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος ανέθεσε εντολή σχηματισμού κυβέρνηση στον Σπύρο Μαρκεζίνη την 1η Οκτωβρίου 1973.

Ο Σπ. Μαρκεζίνης - παλαιός πολιτικός και αναμφίβολα πιστός στη δημοκρατία - την σχημάτισε την 8η Οκτωβρίου 1973 με συμμετοχή πολιτικών προσώπων.

Δηλαδή περίπου ένα μήνα πριν το Πολυτεχνείο / 17 Νοέμβριου.

Η συμφωνία ήταν να διενεργηθούν εκλογές τον Φεβρουάριο 1974.

Δηλαδή περίπου 3 μήνες μετά το Πολυτεχνείο / 17 Νοεμβρίου.

Υπάρχουν δεδομένα που υποστηρίζουν ότι ο Κ. Καραμανλής έβλεπε με θετικό μάτι το διορισμό Μαρκεζίνη και την προοπτική εκλογών. Το αυτό ισχύει με άλλους πολιτικούς όπως ο Ράλλης, ο Στεφανόπουλος και ο Νόβας.

Μάλιστα ο Λ. Κύρκος και ο Ηλίας Ηλίου ήταν ανοικτοί στη συμμετοχή στις εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για την 1η Φεβρουαρίου του 1974.

Κάποιοι άλλοι (πχ Μαύρος) ήταν αρνητικοί.

Με λίγα λίγα, ο δικτάτορας Παπαδόπουλος έχοντας καταλάβει ότι η δικτατορία δεν μπορούσε να συνεχιστεί είχε ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία μετάβασης στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Η οποία, εφόσον προχωρούσε, μάλλον θα έμοιαζε με την σχετικά ομαλή - αλλά σταδιακή - μετάβαση που έγινε στην Ισπανία.

Το Πολυτεχνείο / 17 Νοεμβρίου ανέκοψε αυτή τη διαδικασία και έδωσε την ευκαιρία στην ομάδα του δικτάτορα Ιωαννίδη - που ΔΕΝ ήθελαν τη μετάβαση στην κοινοβουλευτική δημοκρατία - να ανατρέψουν τον Παπαδόπουλο, να ρίξουν την κυβέρνηση Μαρκεζίνη και να ακυρώσουν την προοπτική εκλογών.

Ακολούθησε η δικτατορία Ιωαννίδη, η τραγωδία της Κύπρου και η μετάβαση στη δημοκρατία από το βάρος της τραγωδίας της Κύπρου.

Είναι εύλογο να υποθέσει κάποιος ότι αν ο Γ. Παπαδόπουλος δεν είχε πέσει από τον Δ. Ιωαννίδη θα είχαμε τελικά μεταβεί στη δημοκρατία ομαλά - αλλά σταδιακά - και θα είχαμε αποφύγει την τραγωδία της Κύπρου.

Κάποιος που έφτασε την ανάγνωση ως εδώ μπορεί να σκεφτεί ότι κατηγορώ τους νέους και τον κόσμο που εξεγέρθηκαν για το ότι ανατράπηκε η πορεία προς ομαλή μετάβαση στη δημοκρατία και για τον ερχομό της δικτατορία Ιωαννίδη.

ΟΧΙ.

Ο κόσμος βρήκε το κουράγιο και αντέδρασε (όταν οι συνθήκες είχαν χαλαρώσει κάπως).

Με το δίκιο του.

Και ήθελε πολύ θάρρος.

Εξάλλου γιατί κόσμος να έχει εμπιστοσύνη ότι όντως το πλάνο μετάβασης στη δημοκρατία θα λάμβανε χώρα;

Ούτε και μπορούσε να προβλέψει τι θα ακολουθούσε.

Ωστόσο, είναι εύλογο να καταγράψει κανείς ότι το Πολυτεχνείο, παρά τις καλές προθέσεις του κόσμου, συνέβαλε στο να έρθει μια πιο σκληρή δικτατορία και στο να ανακοπεί η πορεία προς τις εκλογές (με κανονική συμμετοχή πολιτικών κομμάτων)».

Αφότου έστειλε το κείμενο ο συναγωνιστής, ρώτησε την γνώμη μου για το περιεχόμενό του. Ήταν η αφορμή για να παραθέσω αυτή την ανάλυση. Εφόσον ένα παιδί του εθνικιστικού χώρου είχε διαβάσει το παραπάνω κείμενο και ζητούσε την γνώμη μου για αυτό, ήταν σαφές ότι η σελίδα Right Voice και ο Τζήμερος είχαν πετύχει τον σκοπό τους. Είχαν διεισδύσει (για πολλοστή φορά) στον εθνικιστικό χώρο και είχαν τραβήξει την προσοχή των αναγνωστών του. Κατά πάσα πιθανότητα είχαν εξασφαλίσει και την συμφωνία πολλών αναγνωστών με τα γραφόμενα του κειμένου. Γιατί το πέτυχαν αυτό; Εδώ αρχίζει η ανάλυση του μηχανισμού της πολιτικής επικοινωνίας που ενεργοποιούν τα διάφορα δίκτυα της Δεξιάς, προκειμένου να λεηλατούν τον εθνικιστικό χώρο.

Οι δεξιοί γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει πολιτική μόρφωση στον εθνικιστικό χώρο. Δεν υπάρχει γνώση των θεμελιωδών αρχών της ιδεολογίας μας και χρήση τους (των θεμελιωδών ιδεολογικών μας αρχών, δηλαδή) ως κριτηρίων πολιτικής αξιολόγησης συνθηκών και προσώπων. Όσοι κατευθύνονται στον εθνικιστικό χώρο το κάνουν είτε λόγω απογοήτευσης από την υπάρχουσα καθεστηκυία τάξη είτε λόγω υπερπατριωτικού συναισθηματικού. Δεν είναι σίγουρο ότι έχουν κατανοήσει πως εθνικισμός δεν είναι απλή έκφραση πατριωτικού συναισθήματος, αλλά ένα ξεχωριστό από την Δεξιά και την Αριστερά ιδεολογικό πλαίσιο με συγκεκριμένες αξίες, ιδέες και θέσεις για την οργάνωση του δημόσιου βίου. Ο εθνικισμός δεν είναι ιδεολογικό προϊόν προς δανεισμό για κάθε δεξιό «υπερπατριώτη» της κακιάς ώρας ή για κάθε αριστερό που έχει απολέσει τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Είναι ιδεολογία που αξιώνει την συγκρότηση ενός αυτόνομου πολιτικού χώρου. Όποιος υιοθετεί την εθνικιστική ιδεολογία πρέπει αυτομάτως να αποκηρύσσει δεξιές ή αριστερές προγενέστερες ιδέες και να θεωρεί τον εαυτό του ως μέρος ενός διαφορετικού πολιτικού χώρου. Του εθνικιστικού πολιτικού χώρου.

Αυτό ακριβώς επιδιώκει να σταματήσει η μεταμοντέρνα Δεξιά, ενεργοποιώντας τύπους όπως ο Τραμπ, ο Τζήμερος, η Λατινοπούλου και άλλους, όταν τα κλασικά συστημικά δεξιά κόμματα δεν μπορούν να απορροφήσουν τα κοινωνικά στρώματα που στρέφονται προς τον εθνικισμό.

Στο παράδειγμα της ερμηνείας των γεγονότων του Πολυτεχνείου, το παραπάνω κείμενο της Right Voice επιχειρεί να κάνει ακριβώς αυτό. Να εκφράσει (και) τους εθνικιστές, χωρίς να είναι γραμμένο από ανθρώπους που υιοθετούν την εθνικιστική ιδεολογία, εκμεταλλευόμενο την έλλειψη αναλυτικά δυνατού και ιδεολογικά ακέραιου εθνικιστικού λόγου. Πώς το κάνει αυτό;  Με έναν έξυπνο τρόπο. Πραγματοποιεί μια ψύχραιμη, εύστοχη και εύλογη ιστορική αποτίμηση των γεγονότων.

Πράγματι, η ιστορία γράφτηκε όπως περιγράφει το κείμενο. Ασφαλώς, όλα όσα αναφέρει ο συντάκτης του ισχύουν. Η απλή και ψύχραιμη αποτίμηση των ιστορικών γεγονότων είναι αρκετή ώστε να γκρεμίσει την παρλάτα του αριστερού αφηγήματος περί Πολυτεχνείου που υποτίθεται ότι ανέτρεψε την δικτατορία. Του ψέματος, δηλαδή, που κατέστη ιδρυτικός μύθος της Μεταπολίτευσης και εργαλειοποιήθηκε επικοινωνιακά τόσο από την Αριστερά όσο και από την Δεξιά σε αρκετές περιπτώσεις, διαποτίζοντας τους εκπαιδευτικούς θεσμούς και τους οργανωτικούς αρμούς του μεταπολιτευτικού κράτους. Και, ταυτόχρονα, μολονότι το αφήγημα περί Πολυτεχνείου γκρεμίζεται από την ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση του συντάκτη, το άρθρο αποφεύγει την ακροδεξιά γραφικότητα και παραδέχεται το αυτονόητο. Δηλαδή, το θάρρος και την ηθική ακεραιότητα (πέρα από την πολιτική διαφωνία) όσων βγήκαν στον δρόμο τον Νοέμβριο του 1973 για να διαδηλώσουν ενάντια σε ένα αστυνομοκρατικά πανίσχυρο καθεστώς, όπως ήταν εκείνο των Συνταγματαρχών.

Η ισορροπία των προθέσεων του συντάκτη ολοκληρώνεται καλοζυγισμένα, με το ανεπαίσθητο αλλά εμφανές κλείσιμο του ματιού στο εθνικιστικό κοινό. Ο συντάκτης αποδομεί χωρίς φωνασκίες, με απλό και σοβαρό τρόπο, την αριστερή αφήγηση και τον ιδρυτικό μύθο της Μεταπολίτευσης. Επίσης, δεν παραγνωρίζει την γενναιότητα των διαδηλωτών. Στην ουσία χτυπά την Αριστερά απλά με την ιστορική αλήθεια, χωρίς ιδεολογική αντιπαράθεση. Και, ταυτόχρονα, παρακάμπτει την γραφικότητα του ακροδεξιού λαϊκισμού αναγνωρίζοντας την ηθική αξία μιας πράξης αντίστασης. Για να ολοκληρώσει τελικά το άρθρο, κλείνοντας το μάτι στους εθνικιστές, υποστηρίζοντας, εμμέσως αλλά σαφέστατα, ότι καλύτερα θα είχε γραφτεί η ιστορία της χώρας μας αν ο Παπαδόπουλος και ο Μαρκεζίνης είχαν πετύχει στο πείραμά τους, οδηγώντας την πολιτική ζωή στην κανονικότητα της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας με τον τρόπο που εκείνοι είχαν επιλέξει.

Και, μάλιστα, με το κείμενο να συνοδεύεται από την παρακάτω φωτογραφία του Μαρκεζίνη, Ασπρόμαυρη, σαν κάδρο ταινίας του Χίτσκοκ. Αποπνέοντας μια αρρωστημένη μακαρθική αίσθηση, με τον πολιτικό απεικονιζόμενο να κοιτάζει προς τον φακό απλώνοντας ένα μακάβριο χαμόγελο. Με το μέτωπό του να θυμίζει κρανίο νεκρού, τα μαλλιά σχεδόν εξαφανισμένα και τα στρογγυλά μάγουλα να ενώνονται με το σαγόνι σε μια σωληνοειδή μάζα δέρματος. Πρόκειται για μια φωτογραφική στιγμή που αδικεί τον, κατά τα άλλα, σημαντικό άντρα της νεότερης ελληνικής πολιτικής ζωής. Δεν αδικεί καθόλου, όμως, αυτό που θέλουν να μηνυματοδοτήσουν οι δεξιοί «εστιάτορες» της πολιτικής. Είναι χαρακτηριστική της μεταπολεμικής ακροδεξιάς αισθητικής. Είναι ενδεικτική της αισθητικής και της ψυχικής φόρτισης την οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τα ρετάλια της Δεξιάς στον εθνικιστικό χώρο.


Όλα μεθοδικά ισορροπημένα, θα μπορούσε να συμπεράνει ο μέσος, ανεκπαίδευτος ιδεολογικά, Έλληνας που περιφέρεται στον εθνικιστικό χώρο, ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του παραπάνω κειμένου. Είναι, όμως, έτσι; Εκφράζει την εθνικιστική ιδεολογία η προσδοκία ενός εναλλακτικού φιλελεύθερου καπιταλισμού; Θα ήμασταν ικανοποιημένοι οι εθνικιστές αν μια ενδεχόμενη φιλελεύθερη πολιτική κανονικότητα θα ήταν εξίσου βασισμένη στην ατομικιστική πολιτική ανθρωπολογία με κάθε άλλη φιλελεύθερη κανονικότητα και απλώς θα διέθετε ως πρόεδρο έναν πρώην πραξικοπηματία; Γίνεται ένας εθνικιστής να ανέχεται την φιλελεύθερη οργάνωση της οικονομικής ζωής, ακόμη κι αν είναι έντιμη (που ποτέ δεν είναι); Θα ήμασταν ικανοποιημένοι οι εθνικιστές με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα πειθαρχούσε τους μαθητές στον σεβασμό της πλαστικής σημαίας και, ταυτόχρονα, θα συνέχιζε να αναπαράγει τα αγοραία και ανταγωνιστικά πρότυπα ζωής, τις εγγενείς κοινωνικές αδικίες και τον χοντροκομμένο υλισμό του φιλελεύθερου καπιταλισμού; Θα ήμασταν ικανοποιημένοι οι εθνικιστές με τα εργατικά και τα μικροαστικά λαϊκά στρώματα οικονομικά εξαντλημένα (όπως σήμερα); Θα ήμασταν ικανοποιημένοι οι εθνικιστές με τους επικεφαλής του ελληνικού πολιτικού συστήματος να φορούν «κόκκινες προβιές» και να εφαρμόζουν σχέδια Προμηθέας και Ιέραξ 2, συναγελαζόμενοι με τους Αμερικανούς πράκτορες της CIA; Θα ήμασταν ικανοποιημένοι με τους τεχνοκράτες και τους πλέον αμόρφωτους των ιεραρχών να καθορίζουν την ελληνική παιδεία;

Προφανώς όχι. Ικανοποιημένοι θα ήταν οι δεξιοί και οι φιλελεύθεροι. Όχι εμείς, οι εθνικιστές. Όχι εμείς, οι ουσιοκράτες που αναζητούμε τον πυρήνα ποιότητας σε κάθε εκδήλωση κοινωνικής ζωής. Όχι εμείς, που οραματιζόμαστε ένα έθνος ζωντανό και παλλόμενο από ενθουσιασμό σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης. Όχι εμείς, οι ρομαντικοί σοσιαλιστές, οι παραδοσιοκράτες αντικαπιταλιστές, οι περιφερόμενοι φύλακες της αληθινής εθνικής ανεξαρτησίας, που τσακίζουμε κάτω από τις μπότες μας τους τοξικούς ιστούς του δυτικού κεφαλαίου και του διεθνούς εβραϊσμού που κρατούν το έθνος αιχμάλωτο.

Μα είναι δυνατόν να μην είστε ρεαλιστές και να εκφράζετε έναν τέτοιο ιδεαλιστικό λόγο στην σημερινή πολιτική συνθήκη, θα διερωτηθούν ορισμένοι πονηροί; Η απάντηση είναι σαφής. Από αυτόν ρομαντικό ιδεαλισμό γεννήθηκε η ιδεολογία μας. Αυτό τον πυρήνα ιδεών οφείλουμε να προστατεύουμε και να διατηρήσουμε επίκαιρο. Σε όποιον δεν αρέσει, η πύλη της εξόδου από τον εθνικιστικό χώρο είναι ορθάνοικτη. Γιατί, σώνει και καλά, πρέπει κάποιοι να δηλώνουν εθνικιστές ενώ δεν είναι; Μήπως επειδή υπάρχει κινητικότητα προς την μεριά μας από όγκους απογοητευμένων πολιτών;

Ως εδώ, παίδες. Η εθνικιστική προοπτική είναι διαφορετική. Το Πολυτεχνείο δεν εκφράζει για εμάς τίποτε άλλο πέρα από μια γενναία απόπειρα κάποιων αφελών μαρξιστών και αναρχικών του 1973 (σήμερα αρκετοί εξ αυτών έχουν μεταβάλει τις πολιτικές τους θέσεις) να συγκρουστούν με ένα αυταρχικό Δεξιό καπιταλιστικό καθεστώς, όντας υποκινούμενοι από πράκτορες και μυστικές υπηρεσίες οι οποίες θεώρησαν ότι είχε φτάσει η στιγμή να τελειώσουν τον Παπαδόπουλο και να τοποθετήσουν στην θέση του τον ανόητο Ιωαννίδη. Αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι χρειαζόμαστε δεξιούς μεσολαβητές για να το εκφράσουμε. Ούτε, ασφαλώς, τραγελαφικούς ακροδεξιούς συνωμοσιολόγους να υποστηρίζουν ότι δεν υπήρχαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο, αποσιωπώντας ότι υπήρχαν νεκροί και τραυματίες σε όλη την Αθήνα από αδέσποτες σφαίρες.


Οι αληθινοί εθνικιστές αντιπαθούμε το ΝΑΤΟ, τον διεθνή εβραϊσμό και τον φιλελεύθερο καπιταλισμό, όσο ακριβώς αντιπαθούμε και τους διεθνιστές της Αριστεράς. Οι αληθινοί εθνικιστές δεν είμαστε ούτε με τον Παπαδόπουλο, ούτε με τον Ιωαννίδη. Είμαστε με την εθνική ανεξαρτησία, με  την κοινωνική δικαιοσύνη και με την λαϊκή ψυχή του έθνους των Ελλήνων. Οι αληθινοί εθνικιστές παραμένουμε ρομαντικοί.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Δεν καταλαβαίνεις ότι Ε Κ Ν Ε Υ Ρ Ι Ζ Ε Τ Α Ι ο Αριστοτέλης όταν σε βλέπει να το παίζεις ούτε-ούτε;