Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ

                     (Μέχρι και ) Οι Αμερικανοί «συντηρητικοί» αντέδρασαν

                                           Ο ελληνικός εθνικιστικός χώρος;

Μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση έκανε ο αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. Τζέι Ντι Βανς, σχετικά με τους λόγους της συντριβής του Τραμπ στις πρόσφατες εκλογές. Προφανώς υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο Βανς να παίζει τον ρόλο του «σωστού συντηρητικού εθνικιστή», προκειμένου να κρατήσει ό,τι απέμεινε από το κίνημα MAGA εντός του ρεπουμπλικανικού κόμματος και να μην πιστεύει όντως αυτά που λέει. Ακόμη κι έτσι να είναι σημασία έχει ότι, σε αυτό το θέμα -στην ερμηνεία των εκλογικών αποτελεσμάτων, δηλαδή- ο Βανς εκφράζει την σωστή γνώμη. Την εθνικιστική ερμηνεία.

Σύμφωνα με τον Βανς και με γνωστό του Αμερικανό δημοσκόπο, οι ψηφοφόροι που εγκατέλειψαν τους Ρεπουμπλικανούς ανέφεραν ως βασικές προϋποθέσεις για να επιστρέψουν στο κόμμα α) τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν, β) την εστίαση στο κόστος ζωής και τον πληθωρισμό, γ) την εφαρμογή της πολιτικής «Πρώτα η Αμερική» και δ) την αλλαγή της σχέσης των ΗΠΑ με το Ισραήλ. Αν θέλουμε να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, θα καταλήξουμε εύκολα στο συμπέρασμα ότι οι τέσσερις πτυχές της ήττας που παρέθεσε ο Βανς δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνδεόμενες συνέπειες ενός και μόνο λόγου. Στην ουσία ο Βανς είπε ότι ο Τραμπ γκρεμίστηκε εκλογικά επειδή ο μέσος Αμερικανός, συντηρητικός, εθνικιστής ψηφοφόρος δεν ανέχεται να τον κοροεϊδεύει η alt right και να τον εξαπατά το σύστημα του μεταμοντέρνου νεεοθνικισμού, μετατρέποντας τον εθνικιστικό/συντηρητικό χώρο σε ένα ακόμη εργαλείο του διεθνούς εξουσιαστικού εβραϊκού καπιταλισμού.  

Άραγε ο Βανς πιστεύει όσα υποστηρίζει; Μάλλον όχι. Το κριτήριο για να ανιχνεύσουμε την αλήθεια πρέπει πάντοτε να είναι ο απώτερος σκοπός και όχι απλά η πραγματικότητα που περιγράφουν τα λεγόμενα. Αν τα λεγόμενα του Βανς ολοκληρώνονταν με την πρόςθεση αυτονόμησης του MAGA από την Δεξιά κι από το ρεπουμπλικανικό κόμμα και σχηματισμού ενός νέου, αυτονομημένου από την Δεξιά, κομματικού φορέα, τότε ναι. Θα είχε νόημα να εξετάσουμε αν ο Βανς είχε καλές προθέσεις. Αν, αντιθέτως, η σωστή περιγραφή της πραγματικότητας λειτουργεί επικοινωνιακά ως ύστατη απόπειρα να κρατηθεί ο μέσος συντηρητικός εθνικιστής εντός ενός εκ των βάθρων εβραιοκίνητου, μη συντηρητικού, αστικού κόμματος, τότε η περίπτωση γίνεται επικίνδυνη. Πολύ πιο επικίνδυνη από το φιλελεύθερο κέντρο ή την Αριστέρα, για το εθνικιστικό κίνημα.

Πέρα, πάντως, από τις σκοπιμότητες της πολιτικής ελίτ παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η στάση του Αμερικανού ψηφοφόρου. Ο Αμερικανός εθνικιστής, που δεν προέρχεται από αμιγές και κανονικό (σύμφωνα με τα εθνικιστικά κριτήρια) έθνος, ο Αμερικανός συντηρητικός, που δεν προέρχεται από μια χώρα στην οποία υπάρχει (σύμφωνα με τα συντηρητικά κριτήρια) βάθος συντηρητικής και αντιφιλελεύθερης πολιτικής παράδοσης, καταφέρνει και εντοπίζει -έστω ενστικτιδώς- τις κεντρικές ιδεολογικές συντεταγμές του ρομαντικού αντιδιαφωτιστικού εθνικισμού. Ο Αμερικανός εθνικιστής συντηρητικός αποδοκιμάζει εκλογικά την παγκόσμια εξουσία του διεθνούς εβραϊκού κεφαλαίου και τον νεοφιλελευθερισμό. Ο Αμερικανός εθνικιστής συντηρητικός αντιλαμβάνεται την εξαγορά και την μόχλευση του εθνικιστικού/συντηρητικού πολιτικού χώρου από την φιλελεύθερη Δεξιά μέσω της alt right και του τραμπισμού. Ο Αμερικανός εθνικιστής συντηρητικός καταδικάζει την χρήση του αμερικανικού κράτους ως μηχανισμού παγκόσμιας επιβολής των αποφάσεων του Ισραήλ. Ο Αμερικανός εθνικιστής συντηρητικός δεν διστάζει να φτύσει κατάμουτρα τις φιλελεύθερες θεωρίες που, εμφανιζόμενες ως δήθεν οικουμενικές αξίες, δηλητηριάζουν την εθνικιστική σκέψη τρυπώνοντας σε αυτήν μέσω της πρακτόρικης Δεξιάς. Ποιος; Ο Αμερικανός. Το πολιτικό νήπιο, με την πολιτική παράδοση των μόλις δυόμιση αιώνων.

Ο Έλληνας, όμως, τι κάνει; Ο Έλληνας εθνικιστής, τι στάση υιοθετεί για όλα αυτά; Ή, μάλλον, για να είμαστε σωστοί, υπάρχει τελικά Έλληνας εθνικιστής πέρα από την Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. και λίγους ακόμη;  Ή, μήπως, είναι όλοι τους είτε εντολοδόχοι της Δεξιάς είτε απλώς ανίκανοι να συλλάβουν τις κεντρικές έννοιες της εθνικιστικής ιδεολογίας (ακόμη κι αν έχουν καλές προθέσεις);

Η αλήθεια είναι σκληρή. Εθνικιστικός χώρος υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά είναι γεμάτος από ακροδεξιούς και alt right πατσαβούρια. Είναι ένας «εθνικιστικός χώρος» δίχως εθνικιστές. Είναι ένας εθνικιστικός χώρος δίχως συντηρητικούς. Είναι ένας εθνικιστικός χώρος δίχως, αντιτιθέμενους στην ελεύθερη αγορά, κοινοτιστές της οικονομίας και σοσιαλιστες παραδοσιοκράτες. Είναι ένας εθνικιστικός χώρος εντός πολλών εισαγωγικών. Που ακούει τους Μάζηδες και τον κάθε παπαγάλο της φιλελεύθερης Δεξιάς να κάνει τον αστρολόγο της γεωπολιτικής και τον μάντη των επερχόμενων πολέμων. Που ακούει τον κάθε λακέ της Νέας Δημοκρατίας να του πιπιλίζει το νου με την ιδέα ότι η πατρίδα δεν ανήκει στο έθνος αλλά στην Δύση. Που φοβάται ότι τάχα υπάρχει μουσουλμανικό σχέδιο αντικατάστασης των ευρωπαϊκών πληθυσμών, το οποίο υποτίθεται ότι μόνο ο Νετανιάχου μπορεί να αποτρέψει, όταν οι ισλαμιστές μπουκαδόροι που πλημμυρίζουν την Ευρώπη έρχονται από χώρες του δυτικού γεωπολιτικού περιβάλλοντος στις οποίες ρέει συνεχώς δυτικό κεφάλαιο και στελέχη ευρωπαϊκής καταγωγής, την ίδια ώρα που ο Νετανιάχου έχει ισοπεδώσει όλες τις αραβικές ή ισλαμικές χώρες οι οποίες όρθωναν αναχώματα στην λαθρομετανάστευση. Είναι ένας εθνικιστικός χώρος που φορά την «κόκκινη προβιά» σε συνδυασμό με μεταμοντέρνα alt right ξεφτίδια, που υιοθετεί την κουλτούρα του tik tok και του twitter, που ικανοποιείται με τον δεξιό υλισμό και συμπαθεί τον νεοφιλελευθερισμό ασχέτως αν τα χαϊβάνια που τον συγκροτούν χρωστούν χρήματα σε όσους μιλούν ελληνικά και έχουν απλήρωτα δάνεια στις τράπεζες. Είναι ένας ψευτοεθνικιστικός χώρος που υποστηρίζει τον Τραμπ ακόμη και τώρα που τον γκρεμίζουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί εθνικιστές.  

Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να αλλάξει κάποτε όλο αυτό. Είναι δύσκολο να νικήσει μια Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. ένα εγκαθιδρυμένο σύστημα εξουσίας και τους μηχανισμούς παραγωγής πολιτικής σκέψης/κουλτούρας του. Όπως και να έχει, πάντως, είμαστε ιδαλγοί της χίμαιρας σε αυτή την Λέσχη. Την μάχη θα την δώσουμε με χαρά, ως το τέλος. Ακόμη και αν στενεύουν τα περιθώρια σωτηρίας του ελληνικού έθνους, υπάρχει πάντοτε μια πιθανότητα να κερδίσουμε κάποιες επιμέρους μάχες με απώτερο στόχο την σωτηρία του εθνικιστικού χώρου.

Κάποτε μπορεί ο χώρος να συγκέντρωνε περιθωριακούς, επικίνδυνους ή αστείους και σίγουρα παραβατικούς ανθρώπους. Υπήρχε, όμως, σε  εκείνο το underground, ένας πυρήνας Ρομαντισμού στην καθημερινή κουλτούρα, στην αισθητική και στους κύριους ιδεολογικούς άξονες. Λίγο πολύ, όλοι λέγαμε τα ίδια. Ας ήταν η πολιτική μας θεωρία αδιάβαστη από τους περισσότερους και ονόματα όπως αυτά του Φίχτε, του Καρλάιλ, του Λαγκάρντ και των υπόλοιπων διανοητών της ιδέας άγνωστα. Έστω και ενστικτωδώς, ο Ρομαντισμός ήταν ζωντανός και έσωζε τα προσχήματα. Εδώ και κάποια χρόνια ο διεθνής εβραϊσμός, με όχημα την καπιταλιστική Δεξιά, έχει στοχεύσει ακριβώς εκεί. Στην καρδία Ρομαντισμού που πάλλεται στον πυρήνα κάθε εθνικιστικού χώρου ανά τον κόσμο.

Δύσκολο να τους νικήσουμε στην μάχη που αφορά τον προσανατολισμό της πατρίδας και το μέλλον του έθνους μας, αλλά όχι τόσο δύσκολο να αντισταθούμε αποτελεσματικά στην απόπειρα της Δεξιάς να μας κλέψει τον εθνικιστικό χώρο. Εδώ έχουμε ακόμη πολλά όπλα στην φαρέτρα. Η βιβλιογραφία είναι εκεί και μας περιμένει. Ένα μολύβι και χαρτί χρειαζόμαστε και μια σύνδεση σε υπολογιστή για να εξαπολύσουμε τα δικά μας ιδεολογικά drones στις υποδομές των αντιπάλων. Και θα το κάνουμε. Το καταφέρνουν οι Αμερικανοί. Οι χθεσινοί της ιστορίας. Θα αποτύχουμε εμείς;