H Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ως κοινότητα αναγνωστών της λογοτεχνίας του φανταστικού εισέρχεται αισίως στον τρίτο χρόνο της ύπαρξής της. Κι αν στον κόσμο των πανεπιστημίων της εποχής μας, (όπου η κομματοκρατία έχει δηλητηριάσει τη φοιτητική ζωή μέχρι το πιο βαθύ επίπεδο της κάθε της δραστηριότητας), μια λέσχη σαν τη δική μας αποτελεί εξαίρεση την οποία μπορεί να διακρίνει ο καθένας με μεγάλη ευκολία, τα πράγματα είναι διαφορετικά στον ευρύτερο χώρο των Ελλήνων αναγνωστών της φανταστικής λογοτεχνίας. Γιατί εκεί υπάρχει ένας σεβαστός αριθμός συλλόγων και ομάδων που φιλοξενούν ανθρώπους οι οποίοι τρέφουν αγάπη για τους μαγικούς τόπους του φανταστικού. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι προσεκτικοί φίλοι που έχουν αντιληφθεί ότι η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας διαθέτει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία της προσδίδουν μια ξεχωριστή ταυτότητα ανάμεσα στους υπόλοιπους συλλόγους που δραστηριοποιούνται στον κοινό αυτό χώρο.
Όσοι έχουν παρακολουθήσει τις εξελίξεις από κοντά γνωρίζουν ότι η Λέσχη μας έχει κατά καιρούς πρωτοστατήσει σε προσπάθειες για να αναπτυχθεί μια κοινή δράση και συνεργασία μεταξύ των διαφόρων ομάδων της ελληνικής κοινότητας του φανταστικού. Κατά το διάστημα του χρόνου που χρειάστηκε να παρέλθει προκειμένου να λάβουν χώρα αυτές οι προσπάθειες, η φυσική ροπή προς την εκδήλωση συμπεριφορών που είναι συμβατές με την ηθική του καθενός αποκάλυψε τους σκοπούς που είχαμε όλοι συνομιλητές. Στα πλαίσια αυτής της πραγματικότητας η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ έκανε τις επιλογές της και συνέχισε να συνεργάζεται με συλλόγους και ομάδες, των οποίων τα μέλη διακρίθηκαν για την ηθική τους διαύγεια και για την αγνότητα των σκοπών τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τα παιδιά του Unicorn Project, του Συλλόγου Φίλων Τόλκιν και πολλοί ακόμη. Από την άλλη, η Λέσχη μας τράβηξε μια διαχωριστική γραμμή προς όλους εκείνους που δραστηριοποιούνται στο χώρο προκειμένου να εξυπηρετήσουν μικροπρεπείς σκοπιμότητες, όπως επίσης και προς όσους διαπνέονται από εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις.
Εισερχόμενοι στα της Λέσχης μας μπορούμε να δηλώσουμε ότι τρία είναι τα κύρια σημεία πάνω στα οποία δομείται η κοινή συνείδηση των μελών της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Πρώτον, η επίγνωση (που προέκυψε έπειτα από δική μας μελέτη και θεωρητική ανάλυση) ότι το πεδίο της λογοτεχνίας του φανταστικού διαθέτει μεγάλο ιστορικό βάθος. Την επίγνωση αυτή ακολούθησε μια δομημένη προσέγγιση της φανταστικής λογοτεχνίας, η οποία έφερε στο προσκήνιο άγνωστες πτυχές της. Πρόκειται για μια κατάκτηση που αποτελεί την αιχμή του δόρατος στην προσπάθειά μας να προβληθεί το φανταστικό στην πιο ποιοτική του μορφή και να διαλυθούν τα στεγανά που το θέτουν στην αφάνεια των πολιτιστικών δρώμενων.
Δεύτερον, η πεποίθησή μας πως ο λογοτεχνικός χώρος του φανταστικού αποτελεί το σημείο συνάντησης (συνειδητά ή ασυνείδητα) ανθρώπων που διαθέτουν μια αισθητική, η οποία έρχεται σε ολική ρήξη με το κυρίαρχο πολιτιστικό πρότυπο του μοντέρνου κόσμου και της Νεωτερικής εποχής. Έτσι προκύπτει και ο στόχος που έχουμε θέσει ως μέλη της Λέσχης, προκειμένου να αναβαπτίσουμε τη σύγχρονη λογοτεχνία του φανταστικού στο φιλοσοφικό υπόβαθρο του Ρομαντισμού και να την αναβιβάσουμε σε μοχλό ανατροπής της υπάρχουσας πολιτιστικής σταθεράς. Να την αντιληφθούμε, δηλαδή, ως μια κοιτίδα ρομαντικής δράσης. Ως έναν πνευματικό πυρήνα εξέγερσης κατά του κόσμου της Νεωτερικότητας.
Το τρίτο αποτελεί προέκταση του προηγούμενου και βασίζεται στο συμπέρασμα ότι η φραγή προς την ανάδειξη στο προσκήνιο που έχει υποστεί η πλειοψηφία των έργων της φανταστικής λογοτεχνίας κατά τη μεταπολιτευτική εποχή –και όχι μόνο- στη χώρα μας, πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τη δράση που αναπτύσσουν οι φορείς ενός κυρίαρχου πολιτιστικού συστήματος, το οποίο εκφράζει αντιλήψεις και σχήματα ξένα προς εκείνα της φανταστικής λογοτεχνίας. Για να καταφέρει, λοιπόν, η λογοτεχνία του φανταστικού να ανέλθει στο προσκήνιο των πολιτιστικών δρώμενων του τόπου μας θα πρέπει να διαρρήξει τα τείχη του πολιτιστικού συστήματος που κυριαρχεί στην Ελλάδα.
Όμως, η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου δεν μπορεί να βασιστεί σε ανεπιτυχείς συγγραφείς του φανταστικού που ελέγχουν διαδικτυακές κοινότητες και που μόνο μέλημά τους είναι να βρουν έναν εκδότη για να δημοσιεύσουν τα βιβλία τους. Γιατί αυτοί οι κύριοι, ως μικροπρεπείς και ανίκανοι να αναπτύξουν μια σφαιρική εποπτεία του θέματος, δεν έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν ότι ακόμη κι αν εκδοθεί κάποιο έργο τους, η γενική κατάσταση των πραγμάτων δεν θα αλλάξει και αυτοί δεν θα αποτελέσουν τίποτε περισσότερο από νέους εκδοθέντες συγγραφείς ενός παραγκωνισμένου λογοτεχνικού «είδους», τα βιβλία των οποίων σε λίγο καιρό θα εξαφανιστούν από τα ράφια των βιβλιοπωλείων (δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφερθούν ονομαστικά παραδείγματα για να αποδειχθεί κάτι που γνωρίζουμε όλοι).
Η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου δεν μπορεί φυσικά να βασιστεί ούτε και σε ανθρώπους που ανήκουν σε επίπεδο αισθητικής, πολιτικής τοποθέτησης κλπ. στο κυρίαρχο πολιτιστικό σύστημα, το οποίο υποσκάπτει την ανάδειξη της φανταστικής λογοτεχνίας. Η πρόσδεση της λογοτεχνίας του φανταστικού στο άρμα της παρακμιακής-ηγεμονικής κουλτούρας των καιρών μας που ευαγγελίζονται οι εν λόγω κύριοι, το μόνο που δύναται να καταφέρει είναι η διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης και ο τελικός ακρωτηριασμός του φανταστικού, προκειμένου να προβληθούν (από εφημερίδες, εκδότες και ανθρώπους του πολιτιστικού καθεστώτος) οι όποιες εκφάνσεις του (φανταστικού) είναι πιο συμβατές με την υπάρχουσα κατάσταση.
Απέναντι σε όλους αυτούς η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ορθώνει ένα κολοσσιαίο τείχος. Μια πνευματική οχύρωση, δηλαδή, που επιτρέπει στα μέλη της να αγωνίζονται με τα μέτωπα στραμμένα προς τον «εξωτερικό χώρο», (εκεί όπου θα πρέπει να προβληθεί η αξία της φανταστικής λογοτεχνίας απέναντι στο πολιτιστικό καθεστώς της εποχής μας), διασφαλίζοντάς παράλληλα την ακεραιότητα του «εσωτερικού χώρου» (της ελληνικής κοινότητας του φανταστικού δηλαδή) από τις όποιες πρακτικές φορέων και ανθρώπων που δεν δύνανται να συμβάλλουν σε μια τέτοια έγερση. Όπως είχε πει και ένας από τους σημαντικότερους μύστες του φανταστικού, «(εμείς οι ρομαντικοί) έχουμε αναλάβει μια αποστολή: κληθήκαμε να μεταμορφώσουμε τον κόσμο»(1).
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι η όλη αυτή προσέγγιση δημιούργησε σύγχυση στους κύκλους των ανθρώπων που σκιαγραφούμε. Τα συνηθισμένα στις σκιές μάτια τους τυφλώθηκαν από το φως που εξακόντισε προς πάσα κατεύθυνση η «Ηλιακή Φρουρά» της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας. Κι αν ορισμένοι εξ αυτών φρόντισαν να παρακολουθήσουν την πορεία μας κρυμμένοι στις σκιές των φόβων τους και σκεπτικοί ως προς τη μελλοντική τους στάση, κάποιοι άλλοι προτίμησαν να εκτεθούν δημοσίως καταφεύγοντας σε κάθε είδους γραφικότητα.
Τελευταία από αυτές ήταν η δημοσίευση ενός αστείου άρθρου που παρουσίαζε τη Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ως ομάδα ανθρώπων με ανίσχυρη βούληση (!!##) κι εμένα ως ηγεμόνα που έχει στο νου «δόλιους στόχους» για την ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού. Η αρχική μου εκτίμηση ήταν να αγνοήσουμε τους κυρίους αυτούς, αφήνοντάς τους να βουλιάξουν στο βούρκο της παρακμής τους. Ο φίλος και συμπολεμιστής της Λέσχης Infinitus, όμως, διαφώνησε, θεωρώντας ότι η ελληνική κοινότητα του φανταστικού θα πρέπει να προφυλαχθεί από θρασείς, αχάριστους και ριψάσπιδες «παρατηρητές», καθώς επίσης και από κακομαθημένα, ανάγωγα πλάσματα που θέλουν να αποδομήσουν κάθε σοβαρή προσπάθεια παριστάνοντας τους μηδενιστές. Έτσι, έγραψε το κείμενο που φέρει τον τίτλο ΚΑΨΗΜΑΚ, το οποίο και τους αφιερώνουμε.
υποσημείωση:
1) Νοβάλις, Blϋtenstaub 35, Werke I 317.
Νοβάλις 1772-1801
ΚΑΨΗΜΑΚ: Ο Καημενούλης Άντρας στο Ψηλό Μακρινό Κάστρο
του Infinitus
Υπάρχουν πολλά κακώς κείμενα σ’ αυτήν τη χώρα στο χώρο του φανταστικού (όσο και του πραγματικού): ευνοιοκρατία, φαυλοκρατία, μετριοκρατία, προκατάληψη, νοοτροπία βολέματος, και κυρίως, το μικρό της μέγεθος, που καθιστά, όποιον ξεχωρίζει και παλεύει, τον Πολεμιστή δηλαδή, όχι πηγή έμπνευσης μιας νέας τάσης (ή τάξης), αλλά κραυγή βοώντος εν τη ερήμω. Υπό το φως όλων αυτών, μοιάζει ανούσιο να ασχοληθεί (έως και να αναφερθεί) κανείς, στον Καημενούλη Άνδρα στο Ψηλό Μακρινό Κάστρο (ΚΑΨΗΜΑΚ). Ωστόσο, όπως θα φανεί παρακάτω, δεν είναι καθόλου.
Ο ΚΑΨΗΜΑΚ έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το ένα είναι πως βρίσκεται στο πνευματικό ύψος να καταλάβει τα κακώς κείμενα σ’ αυτήν τη χώρα. Θα μου πείτε, οι περισσότεροι δεν είναι; Όχι. Οι πιο πολλοί που σέρνουν τον παράλογο χορό της καταθλιπτικής ελληνικής πραγματικότητας φορώντας τα πιο κλασάτα τους κοστούμια, είναι περήφανοι γι’ αυτό. Πιστεύουν πως ο χορός αυτός είναι ό,τι πιο αξιόλογο έχει ποτέ συμβεί, σ’ αυτούς και στη χώρα.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό όμως του ΚΑΨΗΜΑΚ, η αχίλλειος πτέρνα του, όπως θα λέγαμε, είναι το βασανιστικό του αίσθημα κατωτερότητας. Ίσως, αφότου κατάλαβε τον μηδενισμό που επικρατεί, ο ΚΑΨΗΜΑΚ να έστρεψε τα διανοητικά του όπλα στον εαυτό του, σε μια κρίση αυτογνωσίας, και να τον βρήκε εξίσου λίγο μ’ αυτούς που κατακρίνει. Ίσως απλώς, να τον έδερνε ο μπαμπάς του όταν ήτανε μικρός. Ίσως κάποτε να έφαγε τα μούτρα του και να φοβήθηκε. Δεν έχει σημασία. Κάποτε, ο ΚΑΨΗΜΑΚ κλείστηκε στο Ψηλό και Μακρινό του Κάστρο και έκτοτε, άρχισε να σατιρίζει εκ του ασφαλούς ό,τι συμβαίνει. Κάποιοι ΚΑΨΗΜΑΚ μάλιστα φτιάξανε και κάστρα-γειτονιές για να μη νιώθουν (τόση) μοναξιά. Άλλοι ΚΑΨΗΜΑΚ, λιγότερο απαιτητικοί, μπήκαν δυο-δυο ή τρεις-τρεις σε ένα κάστρο. Το ζήτημα είναι ότι από τότε που μπήκε στο κάστρο ο ΚΑΨΗΜΑΚ, άρχισε να κατηγορεί ανελέητα και αδικαιολόγητα όποιον Πολεμιστή μπήκε με θάρρος στο χορό των γελοίων για να αλλάξει το ρυθμό του. Διότι, όπως ισχυρίζεται ο Πλάτωνας στην Πολιτεία, ουδέποτε διαπιστώνονται αλλαγές στο ρυθμό της μουσικής, που να μη συνοδεύονται από κοινωνικές αλλαγές.
Ο ΚΑΨΗΜΑΚ ωστόσο, ακόμη περισσότερο από τους υπάρχοντες ικανοποιημένους (με τον εαυτό τους και τους άλλους) χορευτές, δεν θέλει αλλαγές. Ο ΚΑΨΗΜΑΚ θέλει ο χορός να είναι ανούσιος για να τον κοροϊδεύει από μακριά και αφ’ υψηλού.
Έτσι, ο ΚΑΨΗΜΑΚ όχι μόνο δεν θα επικροτήσει τον Πολεμιστή που πάει να αλλάξει τον χορό, όχι μόνο δεν θα αναλογιστεί την πιθανότητα να βγει από το ψηλό και μακρινό του κάστρο για να πάει να τον βοηθήσει, αλλά, από εκεί ψηλά και μακριά, απ’ το ψηλό και μακρινό του κάστρο, θα απλώνει αγωνιωδώς αόρατα δίχτυα και σκοινιά για να του βάλει τρικλοποδιά× όχι στους παλιούς και βολεμένους χορευτές, αλλά σ’ εκείνον, τον Πολεμιστή που προσπαθεί να αλλάξει το ρυθμό.
Σ’ αυτόν θα ρίξει παθιασμένα τη χολή του ο ΚΑΨΗΜΑΚ. Αυτόν θα χαρακτηρίσει αρχομανή, βολεμένο, πουλημένο, και ένα σωρό άλλα. Περίεργο δεν είναι ;
Καθόλου. Το κάστρο του ΚΑΨΗΜΑΚ έχει πυλώνες ανθρώπους σαν αυτόν που κατακρίνει, που κάποτε μπήκαν στο χορό και τον άλλαξαν. Ο ΚΑΨΗΜΑΚ, επειδή δεν μπορεί να τους φτάσει, τους έχει ωραιοποιήσει σαν ένα ψηλό και μακρινό φαινόμενο, το ίδιο ψηλό και μακρινό όσο το κάστρο του. Τέτοιος θα ’θελε να είναι και ο ΚΑΨΗΜΑΚ εδώ που τα λέμε, αν δεν ήταν μηδενιστής με σύνδρομο κατωτερότητας. Όταν λοιπόν οι Πολεμιστές βγαίνουν στην επιφάνεια, ροκανίζεται και κινδυνεύει το ίδιο το κάστρο του ΚΑΨΗΜΑΚ. Γιατί, ο ΚΑΨΗΜΑΚ συνειδητοποιεί τη μηδαμινότητά του, την έλλειψη θάρρους που τον διακρίνει, τις τάσεις βολέματος που τον οδήγησαν στον κάστρο, ίδιες εν τέλει μ’ αυτές που νιώσανε όσοι μπήκαν στο χορό.
Έτσι, ο ΚΑΨΗΜΑΚ κατακρίνει τον Πολεμιστή που μπήκε στο χορό να τον ταράξει, κυριευμένος από ένα βασανιστικό αίσθημα επιβίωσης, να σωθεί αυτός και το κάστρο του. Όμως, δεν καταλαβαίνει, ο ανόητος ΚΑΨΗΜΑΚ ότι πράττοντας τρόπον τινά, κακό στον εαυτό του και στο κάστρο του είναι που κάνει. Διότι, αν ο νέος Πολεμιστής είναι ψεύτης, αρχομανής, υποκριτής, κι ένα σωρό άλλα, τότε αντίστοιχα, κι οι πυλώνες του κάστρου του μοιράζονται τα ίδια χαρακτηριστικά, και έτσι, ο ΚΑΨΗΜΑΚ βάζει σιγά σιγά τον θεμέλιο λίθο στην κατάρρευση του κάστρου του.
Αρκετά όμως με τον ΚΑΨΗΜΑΚ. Άλλωστε, ο μόνος λόγος που ο ΚΑΨΗΜΑΚ έρχεται ενίοτε στην επιφάνεια (κι αυτό για λίγο) είναι όταν ενοχλεί προς στιγμήν (περισσότερο ως φιλοσοφικό φαινόμενο, παρά ως αληθινό πρόβλημα), τον Πολεμιστή. Ο οποίος, φυσικά, δεν έχει καν το χρόνο και την πολυτέλεια να ταξιδέψει ως το κάστρο του για να το διαλύσει. Άλλωστε το ξέρει. Ενόσω παλεύει με τους βολεμένους χορευτές, το κάστρο του ΚΑΨΗΜΑΚ θα καταρρεύσει (καταρρέει) από τη δράση του Πολεμιστή, ακόμα κι αν αυτή λαμβάνει χώρα τόσο μα τόσο μακριά απ’ αυτόν.
Διαβάστε τη Διακήρυξη της
Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας
Caspar David Friedrich, Wanderer above the sea of Fog
-
Περιεχόμενα :
- Το Κέρας (editorial), των Δημήτρη Αργασταρά και Σταμάτη Μαμούτου.
- Χρήστος "Eddie" Μπαλτζής, Back to the Future-Trilogy. Ένα άρθρο πάνω στην κινηματογραφική τριλογία του Ρόμπερτ Ζεμέκις, που γνώρισε μεγάλη επίτυχία και έφερε το ευρύτερο κοινό σε γνωριμία με τα χρονικά παράδοξα. Ποιές είναι οι σύχρονες εξελίξεις σχετικά με τα ταξίδια στον χρόνο και ποιές τελικά οι συνέπειες που μπορεί να επιφέρουν ;
- Σταμάτης Μαμούτος, Δοκίμιο για την φανταστική λογοτεχνία (μέρος 4). Το τέταρτο μέρος του δοκιμίου που έχει γράψει ο Σταμάτης Μαμούτος, προκειμένου να επισκοπήσει τη διαχρονικότητα της λογοτεχνίας του φανταστικού. Σε αυτό το μέρος ο συγγραφέας αναλύει την νεότερη και την σύγχρονη εποχή της φανταστικής λογοτεχνίας.
- Δημήτρης Σιαβάς, Doctor Who. Το σύμπαν, όπως ξέρουμε, είναι πιθανότατα άπειρο. Στα αμέτρητα συστήματα που περιλαμβάνει υπάρχουν πολλοί πλανήτες με ζωή και πολιτισμό. Άλλοι ειρηνικοί, άλλοι εντελώς αγαθοί και εναρμονισμένοι με το φυσικό σύστημα και άλλοι πολεμοχαρείς, υπηρέτες του κακού, της υπεροψίας και της κατακτητικής εμμονής. Σε αυτόν τον κόσμο ζει ο Δόκτορας Who... Η μακροβιότερη σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης μας αποκαλύπτει τα μυστικά της.
- Γιώργος Χατζηκυριάκος, Οι Νάνοι στη λογοτεχνία του φανταστικού. Ένα άρθρο για τον μυθικό κύκλο των Νάνων, την γέννηση τους στην μυθολογία των Σκανδιναβών, την εμφάνισή τους στις παραδόσεις της μεσαιωνικής και αναγεννησιακής Ευρώπης, μέχρι την κατάληξη στη σημερινή τους χαρακτηριστική μορφή, που συναντάται κατά κύριο λόγο στα επικά μυθιστορήματα, στα παιχνίδια ρόλων, στη ζωγραφική και στον κινηματογράφο.
- Ίδωνας Πέργας, Το παραμύθι της Χιονάτης. Το αγαπημένο παραμύθι «Η Χιονάτη» που ακόμα και σήμερα ενθουσιάζει μικρούς και μεγάλους. Ένα άρθρο για τις διάφορες εκδοχές του παραμυθιού, το γεωγραφικό του σκηνικό, τα πραγματολογικά του στοιχεία και την μαγευτική του ιστορία.
- Ίωνας Αλβέριχος, Γιόχαν Γ. Χάμανν, Ο "Μάγος του Βορρά" αντεπιτίθεται. Οι ιδέες του στοχαστή που πρώτος άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την πνευματική αντεπίθεση στους «πεφωτισμένους» Διαφωτιστές, που μίλησε για την ολότητα της ανθρώπινης φύσης και πάλεψε για να κρατήσει ανοιχτές τις Θερμοπύλες της φαντασίας και των αισθήσεων. Ένα άρθρο για την άσβεστη φλόγα της Ρομαντικής κοσμοθέασης.
- Στέλιος Πέππας, Φρειδερίκος Βαρβαρόσα, ο πορφυρογένης αυτοκράτορας (μέρος 1). Το άρθρο αυτό αποτελεί το πρώτο μέρος της έρευνας του Στέλιου Πέππα για τη ζωή και τη δράση του σημαντικού ευρωπαίου βασιλιά και σταυροφόρου Φρειδερίκου Βαρβαρόσα. Στο επόμενο τεύχος θα ολοκληρωθεί η ιστορική αυτή αναφορά με τη δημοσίευση του δεύτερου μέρους της.
- Δημήτρης Αργασταράς, Ο Λαβύρινθος της Αναζήτησης. Μία σύντομη ιστορία, με ρομαντικές απηχήσεις, για την μεγάλη περιπέτεια της εξερεύνησης από τις περιοχές του οικείου προς εκείνες του αγνώστου.
- Voodoo Child, Οι τραγόμορφοι κουδουναραίοι του Διστόμου Βοιωτίας. Ένα άρθρο για το παγανιστικό έθιμο της αποκριάς εκεί όπου διατηρείται ακόμη. Πρόκειται για μια μεταφυσική εμπειρία, για μια μέθεξη της συλλογικής κοινοτικής ψυχής στο πνεύμα της ζώσας φύσης, που έχει ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική μετάβαση της πραγματικότητας σε ένα περιβάλλον όμοιο με αυτά που μας παρουσιάζουν τα πιο βαθυστόχαστα και ενορατικά έργα της λογοτεχνίας του φανταστικού.
* Διαβάστε εδώ τα άρθρα του τέταρτου τεύχους
Περιεχόμενα :
- Το Κέρας (editorial), του Στέλιου Πέππα.
- Σταμάτης Μαμούτος, Δοκίμιο για την Φανταστική Λογοτεχνία, μέρος τρίτο. Η γλαφυρή παρουσίαση της ιστορικής συνέχειας της λογοτεχνίας του φανταστικού από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας συνεχίζεται. Στο άρθρο αυτό παρουσιάζεται η ''αναγέννηση'' της φανταστικής λογοτεχνίας, που συντελέστηκε μέσα στο πλαίσιο του Ρομαντισμού.
- Δημήτρης Σιάββας, Η ιστορία των γυρολόγων τραγουδοποιών ή αλλιώς η ιστορία των Βάρδων. Μια παραστατική περιήγηση στον κόσμο των Βάρδων σε εποχές αρχαίες και ξεχασμένες. Μελοποιοί και ατρόμητοι εραστές, οργανοπαίχτες των καπηλειών και ραψωδοί των παλατιών, υπέροχοι αριστοκράτες με αμόλυντη ψυχή και μπαγαπόντηδες τυχοδιώκτες, οι Βάρδοι ακόμη μας συναρπάζουν.
- Γιώργος Χατζηκυριάκος, Τα Ξωτικά στην Λογοτεχνία του Φανταστικού. Ποιά είναι εν τέλει τα ξωτικά; Νάνοι, Γνώμοι, Όρκς, Καλικάτζαροι, Γίγαντες, Δράκοι και Γρύπες μας αποκαλύπτονται σε αυτήν την ολοκληρωμένη παρουσίαση μέσα από τα μονοπάτια των μύθων, των θρύλων και της λογοτεχνίας του φανταστικού.
- Ιωάννης Παπαδημητρόπουλος, Ο πολίτης-στρατιώτης στο Starship Troopers. Το πιο αμφιλεγόμενο έργο του Robert Heinlein παρουσιάζει μια κοινωνία που δεν είναι και τόσο διαφορετική από την δική μας όσο θα θέλαμε ίσως να πιστεύουμε. Τί είναι η Federal Service της Terran Federation ; Και ποιά η διαφορά μεταξύ των civillians και των citizens ;
- Δημήτρης Αργασταράς, Φανταστική Λογοτεχνία: η πρωταρχική κι αιώνια διήγηση. Η μεγάλη σημασία των ιστοριών του φανταστικού και ο στενός δεσμός τους με βασικές πτυχές της ανθρώπινης συνείδησης. Ένας υπερ-κόσμος μιας άλλης πραγματικότητας πέρα από την περιορισμένη και μίζερη καθημερινότητά μας.
* Διαβάστε εδώ τα άρθρα του τρίτου τεύχους
Τεύχος 2
- Μάιος 2008 -
Περιεχόμενα :
- Το κέρας (editorial), του Σταμάτη Μαμούτου.
- Διακήρυξη Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας.
- Ιωάννης Παπαδημητρόπουλος, Memory Alpha. Ο γοητευτικός κόσμος του Star Trek και το φιλόδοξο εγχείρημα για τη δημιουργία της πιο έγκυρης, ακριβούς και ευπρόσιτης εγκυκλοπαίδειας για ό,τι έχει σχέση με το Star Trek.
- "Voodoo Child", Το Λυκόφως των Θεών στην Σκανδιναβική Μυθολογία. Καλώς ήλθατε στον κόσμο της σκανδιναβικής μυθολογίας, τον κόσμο του Όντιν, του Θoρ, του Λόκε, του Φένρις και των πολεμιστών της Βαλχάλα. Έναν κόσμο που έχει αποτελέσει την χαρακτηριστικότερη, ίσως, πηγή εμπνεύσεων για τους συγγραφείς της φανταστικής λογοτεχνίας.
- Στέλιος Πέππας, Ο Tolkien και οι επιρροές του στον σκληρό ήχο. Τα μαγικά μονοπάτια που έχει χαράξει η πένα του «Άρχοντα» της φανταστικής λογοτεχνίας στο χώρο του σκληρού ήχου.
- Σταμάτης Μαμούτος, Δοκίμιο για την Φανταστική Λογοτεχνία, μέρος πρώτο. Το πρώτο μέρος του δοκιμίου παρουσιάζει τα κριτήρια που σύμφωνα με τη λέσχη καθιστούν ένα λογοτεχνικό έργο μέρος του Όλου της φανταστικής λογοτεχνίας και επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα αν υπήρχαν έργα της λογοτεχνίας του φανταστικού στην αρχαιότητα.
- Σταμάτης Μαμούτος, Χριστούγεννα. Το Πνεύμα των Χριστουγένων, ο Ρομαντισμός και η Φανταστική Λογοτεχνία. "Γιατί τα Χριστούγεννα αποτελούν ένα μαγικό κύπελλο, γεμάτο με ευωδιαστό χρυσό φως, που προορίζεται για τους πραγματιστές των μύθων και τους επαναστάτες των αξιών".
* Διαβάστε εδώ τα άρθρα του πρώτου τεύχους
