Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ

                                           Αντιεξουσιαστές καπιταλιστές 

Με αφορμή την επίδειξη ισχύος στην Μέση Ανατολή των δυο δυνάμεων παγκόσμιας κατοχής της υφηλίου, (δηλαδή του διεθνούς εβραϊσμού και των ΗΠΑ ως εκτελεστικού του οργάνου), δίνεται η ευκαιρία για έναν πολιτικό σχολιασμό που, υπό άλλες συνθήκες, ενδεχομένως να είχαμε προσπεράσει. Όπως θα θυμούνται όσοι παρακολουθούν την αρθρογραφία μας, έχουμε αναφέρει στο παρελθόν ότι οι δυνάμεις του παγκοσμιοποιημένου εβραϊκού κεφαλαίου αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι δυνατόν να αποδέχονται άπαντες το επιβεβλημένο από αυτές πολιτικό πλαίσιο του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού, κατανοούν ότι πάντοτε θα υπάρχουν δυσαρέσκειες και αντιδράσεις προερχόμενες από αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα, για αυτό και επιχειρούν (και πετυχαίνουν μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου) τον υπόγειο έλεγχο των αντίπαλων πολιτικών στρατοπέδων. Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στο Ιράν, -με τις μυστικές υπηρεσίες Ισραηλινών και Αμερικανών να έχουν διεισδύσει στα έγκατα ενός αντίπαλου κράτους και να γνωρίζουν κάθε λεπτομέρεια για τις κινήσεις και τις ζωές των ηγετών του-, συμβαίνει σε μικρότερη κλίμακα -αλλά με την ίδια ένταση και ακόμη μεγαλύτερη διείσδυση- σε πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης, που προκρίνουν ιδέες και υιοθετούν θέσεις αντιτιθέμενες στον εξουσιαστικό φιλελευθερισμό του διεθνούς εβραϊκού κεφαλαίου.

Έχουμε γράψει πολλές φορές πώς και γιατί άνθρωποι του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού της παγκοσμιοποίησης «φυτεύονται» στον εθνικιστικό χώρο μασκαρεμένοι ως εκφραστές του με σκοπό να τον μοχλεύουν, να τον αποπροσανατολίζουν και να αλλοιώνουν τις πρωταρχικές αξίες και ιδέες του σε εκδοχές ακροδεξιάς ρέπλικας, εύκολα ελεγχόμενης από τον εβραιοαμερικανικό παγκόσμιο δυνάστη και από τις κατά τόπους φιλελεύθερες πολιτικές συμμορίες του. Ασφαλώς, το ίδιο έχει συμβεί και σε πολιτικά περιβάλλοντα κομμουνιστικών και αναρχικών ομαδώσεων. Είχαμε σημειώσει σε προηγούμενο podcast ότι τα «κοινωνικά κινήματα» τύπου Γαλλικού Μάη έγιναν αφορμές προκειμένου η διεθνής εξουσιαστική ελίτ να αλώσει εκ των έσω το σοσιαλιστικό στρατόπεδο και να αντικαταστήσει τις κομμουνιστικές ή αναρχικές προοπτικές του με ψευτοριζοσπαστικές ελευθεριακές παρλάτες, οι οποίες ενσωματώθηκαν τελικά ως πτυχές προοδευτικής ριζοσπαστικότητας στον θεωρητικό και πολιτικό κορμό του μεταμοντέρνου εξουσιαστικού φιλελευθερισμού. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, σε ελαφρώς μεταγενέστερο χρόνο, η alt right, ο τραμπισμός και οι επιμέρους εκσυγχρονισμοί του εθνικιστικού λόγου εκφύλισαν το πρωταρχικό νόημα των εθνικιστικών ιδεών, μετατρέποντάς τον εθνικισμό σε ουρά της μεταμοντέρνας συστημικής Δεξιάς και των ανθρώπων της.

Ο εξουσιαστικός φιλελευθερισμός είναι το πολιτικό πεδίο που αν είχε στόμα θα έλεγε σε όλα «ναι». Ιδίως στην μεταμοντέρνα του εκδοχή. Αρκεί για τους κομμουνιστές και τους αναρχικούς να ξεχάσουν τον σοσιαλισμό, αρκεί για τους εθνικιστές να ξεχάσουν τον Ρομαντισμό, προκειμένου να βρουν την θέση τους, ως νέα πιόνια, στην πολιτική σκακιέρα του διεθνούς αστικοφιλελεύθερου πολιτικού στερεώματος. Ασφαλώς, αυτός ο συμβιβασμός υπογράφεται από τους επικεφαλής. Από εκείνους που δίνουν τις κατευθύνσεις και απολαμβάνουν τα υλικά οφέλη του ξεπουλήματός τους. Αν οι επικεφαλής σταθούν στο ύψος τους και προτάξουν αντίσταση, αργά ή γρήγορα, θα «φυτευτούν» δίπλα τους οι «εστιάτορες», τα «γκαρσόνια» και οι αχυράνθρωποι του συστήματος εξουσίας, για να τους διαβάλουν και να κάνουν την βρώμικη δουλειά.

Αυτό είναι, χοντρικά, το σχέδιο μέσω του οποίου ο εξουσιαστικός φιλελευθερισμός καθίσταται απαρέγκλιτη επιλογή και αναπόφευκτη εφαρμογή στην λεγόμενο δυτικό κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που όσοι κυβερνούν, με ελάχιστες ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις, δείχνουν τόσο όμοιοι. Σχεδόν ίδιοι στα μάτια του μέσου πολίτη. Από τον Τραμπ και τον Όρμπαν μέχρι τον Μητσοτάκη, τον Ομπάμα και τον Τσίπρα. Αυτός είναι ο λόγος που κάνει, πανευρωπαϊκά, χιλιάδες πολιτικούς ακτιβιστές να κατευθύνονται προς το πολιτικό πουθενά, εκπροσωπώντας το τίποτα –και νομίζοντας, ταυτόχρονα, ότι ασκούν επαναστατική ή εναλλακτική πολιτική.

Πριν λίγες μέρες αντικρίσαμε ένα προφανές τέτοιο παράδειγμα. Κατεβαίνοντας προς το Παζάρι του Βιβλίου διαπιστώσαμε ότι στα προπύλαια του ΕΚΠΑ πραγματοποιούσαν συγκέντρωση Ιρανοί μετανάστες της Ελλάδας, με αίτημα την πτώση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και την επάνοδο της χώρας τους σε φιλελεύθερο, καπιταλιστικό, σύστημα αστικής δημοκρατίας. Η συγκέντρωση ήταν πολύ μικρή. Λιγότερα από εκατό άτομα διαδήλωναν κατά των θρησκευτικών ηγετών του Ιράν, κρατώντας ανάμεσα στις ιρανικές και μια-δυο αμερικανικές σημαίες. Εκτός από τα σύμβολα, το ντύσιμο, η κίνηση των σωμάτων, ο γενικότερος τρόπος έκφρασης των Ιρανών διαδηλωτών μαρτυρούσαν, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι περισσότεροι εξ αυτών (αν όχι όλοι) ήταν ιδεολογικά φιλελεύθεροι και εκφραστές του life style της market economy.

Δυο βήματα παραπέρα, δηλαδή στο προαύλιο του κτιρίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης, την ίδια ώρα, πραγματοποιούνταν μια ακόμη συγκέντρωση. Για την ακρίβεια, χωροταξικά, φαινόταν σαν οι δυο συγκεντρώσεις να ήταν συμπληρωματικές. Σαν να αποτελούσαν μια κοινή εκδήλωση. Στην συγκέντρωση που πραγματοποιούνταν δίπλα σε εκείνη των Ιρανών, διοργανώτριες ήταν κάποιες αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες. Προφανώς, η απελπιστικά μικρή προσέλευση (ήταν δεν ήταν εβδομήντα οι αντιεξουσιαστές που διαδήλωναν) μαρτυρά (με επιφύλαξη, πάντα, γιατί δεν έχουμε εικόνα αν αργότερα οι συγκεντρωμένοι αυξήθηκαν) ότι επρόκειτο για κάποιες ολιγομελείς οργανώσεις αναρχικών/αντιεξουσιαστών και όχι για τις μαζικές συλλογικότητες του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Ακόμη κι έτσι, όμως, έχει ενδιαφέρον να σταθούμε στο εν λόγω θέμα.

Οι αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες συγκέντρωσαν μια ομάδα διαμαρτυρόμενων διαδηλωτών, με θέμα το εργατικό ατύχημα που στέρησε ζωές στο εργοστάσιο της εταιρείας Βιολάντα. Τα πανό και τα συνθήματα της συγκέντρωσης είχαν ταξικό και αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο. Την ίδια ώρα, στον ίδιο χώρο, διαδήλωναν Ιρανοί φιλελεύθεροι μετανάστες, με δηλωμένο προσανατολισμό προς τις ΗΠΑ, έχοντας ως αίτημα την πτώση του πολιτεύματος της χώρας τους, το οποίο μπορεί να είναι θεοκρατικά αλλά δεν παύει να υιοθετεί οικονομικές πολιτικές με ορισμένες σοσιαλιστικές επιρροές, τις οποίες, χωρίς αμφιβολία, οραματίζονται να εκμηδενίσουν όταν επικρατήσουν οι φιλελεύθεροι Ιρανοί με τις αμερικανικές σημαίες.

Για να το γράψουμε πιο απλά. Αυτοί οι αντιεξουσιαστές διαδήλωσαν με αφορμή ένα εργατικό δυστύχημα, έχοντας ταξικά αιτήματα και ζητώντας (πολύ σωστά) την καταδίκη των αρπακτικών ανθρωποειδών του καπιταλισμού, δίπλα σε μια ομάδα ανθρώπων που ζητούσε την πτώση ενός συντηρητικού πολιτεύματος με ορισμένα στοιχεία κοινωνικού κράτους και την αντικατάστασή του από τον πιο αντιανθρώπινο, (επ’ αυτοφώρω διαπιστωμένα υποκινούμενο από το Ισραήλ του Νετανιάχου και τις ΗΠΑ του Τραμπ), αγοραίο νεοφιλελευθερισμό. Ή αναπτύχθηκε μέσα σε μια μέρα τέτοιος πολιτικός πολιτισμός στην χώρα μας ώστε δυο παρατάξεις με αντιτιθέμενες πολιτικές ιδέες να διαδηλώνουν μαζί, στον ίδιο χώρο, δίχως να απειλείται αντιπαράθεση. Ή ζούμε την παράνοια της μεταμοντέρνας νεωτερικότητας σε βροντερά κωμικές διαστάσεις. Ή αυτοί οι αντιεξουσιαστές πρέπει να σκεφτούν μήπως έχουν υποβιβαστεί σε ομάδα κέτερινγκ των αμερικανικών αιτημάτων.

Ναι, γνωρίζουμε, μπορεί να μας απαντήσουν ορισμένοι ότι είναι πολιτική στρατηγική των υλιστών, βασισμένη στην ιστορικιστική τους πίστη, ότι ο φιλελεύθερος καπιταλισμός αποτελεί στάδιο ιστορικής εξέλιξης πριν την έλευση της οριστικής χειραφέτησης και του σοσιαλιστικού αναρχισμού. Αν το κάνουν θα μας επιτρέψουν να χαμογελάσουμε ειρωνικά και να τους απαντήσουμε σκωπτικά ότι αυτά έλεγαν κάποτε τύποι όπως οι Μίμης Ανδρουλάκης, Λεωνίδας Κύρκος, Φώτης Κουβέλης, Πέτρος Κουναλάκης και λοιποί. Δεν είναι να παίρνει κανείς στα σοβαρά μια τέτοια διανοητική ακροβασία που θεωρεί ότι η απόλυτη επικράτηση των πολιτικών αντιπάλων στο παρόν είναι αναγκαία γιατί κάποτε, κάτι, κάπως θα τα φέρει έτσι ώστε το πεπρωμένο της ιστορίας να εκπληρωθεί και οι πανίσχυροι εχθροί να καταρρεύσουν.

Αντιθέτως, μπορεί να σκεφτεί κανείς σοβαρά ότι λόγω της εμμονής στην (ιστορικά) ακυρωμένη ουτοπία (του ιστορικισμού) και με όχημα την αγάπη προς τις μεταναστευτικές κοινότητες και την «λευτεριά», μεγάλο μέρος του αναρχικού κινήματος και της Αριστεράς στρεβλώνει, εδώ και δεκαετίες, τον σοσιαλισμό και τα πρακτικά καθημερινά αιτήματα της αληθινής εργατικής τάξης, εκφυλιζόμενο σε μια προοδευτική ουρά του εξουσιαστικού μεταμοντέρνου φιλελευθερισμού. Όπως ακριβώς, από την δική μας μεριά, άτομα που τσαλαπατούν την επικράτεια του πολιτικού μας χώρου, με όχημα την αντιμεταναστευτική ή και την αντικομμουνιστική ρητορική, γίνονται «γκαρσόνια» της καπιταλιστικής πατριδοκάπηλης ακροδεξιάς, παρακάμπτοντας τον εθνικισμό, την παραδοσιοκρατία, τον οικονομικό κοινοτισμό, κοντολογίς τις αντιδιαφωτιστικά ρομαντικές καταβολές των ιδεών μας.