Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ

                                Πολιτική και κοινωνική άλωση του εθνικιστικού χώρου

Όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές σε προηγούμενα άρθρα, ένας από τους κύριους στόχους του συστήματος εξουσίας στις ευρωπαϊκές χώρες σήμερα είναι να απορροφά το μέρος εκείνο της κοινωνικής δυσαρέσκειας προς τον αντιανθρώπινο, εξουσιαστικό, (νεο)φιλελευθερισμό της παγκοσμιοποίησης, το οποίο (μέρος της κοινωνικής δυσαρέσκειας) παίρνει συντηρητικό προσανατολισμό και κατευθύνεται προς τον εθνικιστικό χώρο, μέσω ελεγχόμενων από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς (ακρο)δεξιούς πυρήνες. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, το σύστημα εξουσίας α) διεισδύει με ανθρώπους του στο πολιτικό περιβάλλον του εθνικιστικού χώρου, προσπαθώντας να αλλοιώσει τις ιδέες του και να τον μετατρέψει σε μια μεταμοντέρνα alt right εκδοχή της καπιταλιστικής Δεξιάς β) παρεισφρέει σε κάθε κοινωνικό πεδίο μικροαστικών ή εργατικών καταβολών, όπου αναπτύσσονται συνήθως οι εθνικιστικές ιδέες. Ασφαλώς, αν ο αληθινός εθνικισμός, με τις θεωρητικές καταβολές στον αντιδιαφωτιστικό Ρομαντισμό, δεν ήταν επικίνδυνος για το σύστημα εξουσίας, ποτέ και κανένας από τους τσάτσους του συστήματος εξουσίας δεν θα είχε λόγο να παρεισφρήσει σε αυτά τα μικροαστικά και εργατικά λαϊκά περιβάλλοντα.  Όμως, σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα παρείσφρησης και σταδιακού ελέγχου από ανθρώπους του συστήματος εξουσίας φαίνεται ότι αποτελεί το κοινωνικό περιβάλλον των ποντιακών οργανώσεων. Για λόγους που έχουν να κάνουν με την ιστορία της κοινότητας των Ποντίων στην Ελλάδα, διατηρήθηκε εδώ και δεκαετίες ένας ρεβανσιστικός εθνοκεντρισμός στο περιβάλλον των ποντιακών οργανώσεων και κοινοτήτων. Ένας εθνοκεντρισμός ο οποίος κάποτε αποτελούσε κοινό τόπο για όλες τις κοινότητες Ελλήνων αλλά που ο φιλελεύθερος εκσυγχρονισμός κατάφερε να εξαλείψει τις τελευταίες δεκαετίες. Αντιθέτως, στις οργανώσεις και τις κοινότητες των Ποντίων το εθνονοσταλγικό στοιχείο παρέμεινε για περισσότερο καιρό ζωντανό, σφιχταγκαλιασμένο με μια αίσθηση ιστορικής αδικίας και συναισθηματικού ρεβανσισμού.

Αυτό το μίγμα αποτέλεσε μια καλή πρώτη ύλη για την ανάπτυξη εθνικιστικών πολιτικών ιδεών. Το σύστημα εξουσίας το κατάλαβε καλά, όταν μέχρι πριν μερικά χρόνια οι πολιτικοί του εκπρόσωποι διαπομπεύονταν ή και δέρνονταν στις εκδηλώσεις μνήμης του ποντιακού ελληνισμού. Αναμενόμενο, ήταν, λοιπόν, να κινητοποιούνταν άμεσα οι μηχανισμοί της εκσυγχρονιστικής, κρυπτοφιλελεύθερης alt right και του συστημικού αστικού ψευτοπατριωτισμού της Δεξιάς, προκειμένου να κάνουν την βρώμικη δουλειά, να ελέγξουν την κατάσταση και να απομακρύνουν τον όποιο εθνικιστικό κίνδυνο.

Θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί με τον πιο άμεσο τρόπο τι εννοώ, αν είχε παραβρεθεί στην τελευταία συγκέντρωση μνήμης του ποντιακού ελληνισμού, που πραγματοποιήθηκε την 19η Μαΐου στην πλατεία Συντάγματος. Εκεί που κάποτε οι Κουμουτσάκοι και (στην Θεσσαλονίκη) οι Μπουτάρηδες έτρεχαν κυνηγημένοι, πλέον έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά ο κίβδηλος (ψευτο)πατριωτισμός (ποιου άλλου;) της Νέας Δημοκρατίας.

Ασφαλώς, το λιντσάρισμα ήταν μια λάθος προσέγγιση που έστειλε διαδηλωτές στα δικαστήρια (μακροπρόθεσμα στο σπίτι τους και μακριά από κάθε κοινωνική δράση, εφόσον ο εθνικιστικός χώρος, ελεγχόμενος καθώς είναι από τους πράκτορες της Δεξιάς, δεν έχει τα ισχυρά νομικά δίκτυα της Αριστεράς, ούτε την αυτονόητη αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους που τον στελεχώνουν). Δεν ξεχνάμε, επίσης, ότι στην υπόθεση Κουμουτσάκου πρόσωπα του εθνικιστικού χώρου είχαν καταγγείλει ότι ρουφιανεύτηκαν στις αρχές, προκειμένου να οδηγηθούν στα δικαστήρια, από άτομα (θηλυκού φύλου, συγκκεριμένα) που σύχναζαν στο γνωστό «εστιατόριο» της κυπατζήδικης ακροδεξιάς. Αλλά το σημαντικό δεν είναι τούτο. Το σημαντικό είναι ότι, μετά από όλα αυτά, η ποντιακή συγκέντρωση μνήμης της 19ης Μαΐου και οι οργανώσεις που την πραγματοποιούν έχουν περάσει πλήρως στον έλεγχο της συστημικής Δεξιάς.

Η φετινή συγκέντρωση ολοκληρώθηκε σχετικά νωρίς λόγω της έντονης βροχόπτωσης. Ωστόσο, όσο διήρκεσε, έδειχνε αγκιστρωμένη από πολλά σημεία στην κυβερνώσα παράταξη. Ομιλητές που εκφωνούσαν ύμνους για κυβερνητικούς παράγοντες και τους καλούσαν στο βήμα, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και εκσυγχρονιστές πολιτικοί φίλοι του Μητσοτάκη που αγόραζαν μπλουζάκια από το «merchandise», δεξιοί τοπικοί αιρετοί και λοιποί σφουγγοκωλάριοι της φιλελεύθερης εξουσίας που σουλατσάριζαν ανάμεσα στους συμμετέχοντες. Πώς αλλάζουν οι καιροί...; Ευτυχώς, η βροχή σταμάτησε σύντομα την όλη παράτα και αφού χαιρέτησα την Μαίρη Ιορδανίδου (από τα παιδιά της Λέσχης), με την οποία παραβρέθηκα στην συγκέντρωση, αποχώρησα εν μέσω καταιγίδας.

Το ουσιαστικό συμπέρασμα είναι διττό. Πρώτο, όσοι εντός του «χώρου» δεν καταλαβαίνουν τι κάνει η δεξιά στον εθνικισμό είναι απλά ανόητοι. Και, δεύτερον, η πολιτική είναι κάτι πολύ σοβαρό και αφορά τους σοβαρούς ανθρώπους. Δεν αφορά τους καραγκιόζηδες που νομίζουν ότι μπορούν να το παίξουν παράγοντες ή και να ηγηθούν ενός πολιτικού χώρου με τόσες απαιτήσεις, όπως είναι ο εθνικιστικός. Ό,τι και αν γράφουν οι πληρωμένοι opinion leaders, όση φανφάρα υποστήριξης και αν πωλούν κάτω από τα συνθήματα της αυτονομίας ή του κόμματος, της επανάστασης ή πατρίδας, του ε/ς και κάθε άλλης ιδέας που εκφυλίζουν σε σύνθημα οι ανόητοι και οι εγκάθετοι δημοσιολόγοι του χώρου. Πολιτική σημαίνει στρατηγική. Δεν σημαίνει καγκουριά, δεν σημαίνει βλαχαδερίστικη άγνοια μασκαρεμένη σε πρωτοβουλία, δεν σημαίνει κουκούλα και τσογλανιά, δεν σημαίνει χαβαλεδιάρικη βία που οδηγεί νομοτελειακά στην επαναλαμβανόμενη γελοιοποίηση του εθνικιστικού χώρου. Δεν νικάμε τους Βορίδηδες, τους Κοέν, τους Σαμαράδες, τους Δημητριάδηδες και τις πρεσβείες που κατασκευάζουν εν μιά νυκτί ψευτοπατριωτικά κομματικά μορφώματα με την ψευτομαγκιά και με την πεποίθηση ότι ο κάθε ανώνυμος που μαζεύει δέκα πιτσιρικάδες έτοιμους να κάνουν ένα ντου γίνεται αυτόματα και πολιτικός «νοματαίος». 

Δεν θέλω να ταυτίσω την παραπάνω περιγραφή με όσα είχαν γίνει παλαιότερα στις εκδηλώσεις μνήμης του ποντιακού ελληνισμού. Δεν ψέγω τα παιδιά που αγανάκτισαν και πήραν στο κυνήγι τους εκπροσώπους της πολιτικής νομενκλατούρας πριν κάποια χρόνια. Αντιθέτως, συμπάσχω μαζί τους και τους αντιλαμβάνομαι. Ψέγω, όμως, την γενικότερη αντίληψη που προωθούν ορισμένοι στον πολιτικό μας χώρο ότι αποτελεί κάτι με πολιτικό νόημα η μάζωξη ανθρώπων με κουκούλες και τραπάδικες φόρμες που κάνουν λίγη φασαρία ή ένα ντου άνευ σοβαρού πολιτικού σχεδιασμού και μετά είτε καταλήγουν στα δικαστήρια είτε εξαφανίζονται από την κοινωνική δράση, χρεώνοντας στον εθνικισμό  τον επικίνδυνο χαβαλέ τους. 

Τα χρόνια περνούν και ο εθνικισμός διώκεται από κάθε κοινωνικό πεδίο. Και σε αυτό βοηθούν εν αγνοία τους οι βλάκες που κάνουν το κομμάτι τους παριστάνοντας τους παράγοντες του χώρου αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι σε θέση να σκεφτούν ως πολιτικοί στρατιώτες, πόσο μάλλον ως πολιτικοί πυρηνάρχες.  Υπό αυτούς τους όρους δεν είναι τυχαίο που η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη (ό,τι πιο αντι-εθνοκεντρικό έχει αναδείξει η Δεξιά) απλώνει τον έλεγχό της σε περιβάλλοντα που κάποτε δραστηριοποιούνταν εθνικιστές.