Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ

                                                ΕΛΑΣ (το μεγαλείο σου)

Έχουμε επισημάνει εδώ και αρκετό καιρό, για όσους μπορούν να διαβάσουν το υπόβαθρο της πολιτικής καθημερινότητας κάτω από την επιφάνεια των δημοσιογραφικών άρθρων και των ειδήσεων, ότι ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί έναν πολιτικό που εμπιστεύεται το «σύστημα Τραμπ». Ήταν εκείνος που έλυσε τα χέρια του πλανητάρχη στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Εκείνος που του έπλεξε -έστω και συγκεκαλυμμένα- το εγκώμιο ενώ ήταν πρωθυπουργός μιας αριστερής και υποτιθέμενα αντιμνημονιακής κυβέρνησης. Εκείνος που δεν προερχόταν από κάποιο μεγάλο ελλαδικό πολιτικό τζάκι, το οποίο θα τον είχε φέρει αναγκαστικά σε επαφή με τα προ του Τραμπ δίκτυα εξουσίας των ΗΠΑ.

Όταν επέστρεψε ο Τραμπ στην προεδρεία γράψαμε ότι ο Τσίπρας θα είχε ρόλο στον σχεδιασμό του πλανητάρχη με τα πορτοκαλί μαλλιά. Μόνο οι ανόητοι της Δεξιάς (οι αριστεροί ως ύπουλες αλεπούδες ήξεραν καλά τι θα συνέβαινε και είχαν λουγάξει) παπαγάλιζαν τα ψυχροπολεμικά αντικομμουνιστικά συνθήματα που τους είχαν διδάξει τα αφεντικά τους υπέρ ενός υποτιθέμενα αντισυστημικου Τραμπ που θα βοηθούσε ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα, μην θέλοντας να πιστέψουν αυτό που είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται. Αντιθέτως, τα πολιτικά δίκτυα των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων όταν το συμφέρον καλεί δεν φαίνεται να περιορίζονται στην, ούτως ή άλλως αδύναμη πολλές φορές, τομή Δεξιά/Αριστερά. Οι πολιτικοί επικοινωνιολόγοι μπορούν να μακιγιάρουν ιδεολογικά ένα κόμμα που με αρχηγό τον Τσίπρα θα εκφράζει τα αμερικανικά συμφέροντα στην χώρα μας, όπως ακριβώς τα αντιλαμβάνεται το περιβάλλον Τραμπ.

Ο Τσίπρας δεν είναι απλά έμπιστος της σημερινής αμερικανικής ηγεσίας. Είναι ένας πολιτικός παράγοντας που, με την ταχυδακτυλουργική επικοινωνιακή του επάνοδο, ανακατεύει την τράπουλα του ελληνικού κομματικού συστήματος. Και, μάλιστα, με τρόπο ευνοϊκότατο για το εγχώριο και διεθνές αστικό στερέωμα. Συσπειρώνει τα αντιαριστερά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων της Δεξιάς, οι οποίοι μπορεί να είχαν απογοητευτεί από την Νέα Δημοκρατία, ωθώντας την κεντρική πολιτική αντιπαράθεση σε συνθήκες που τείνουν προς τον δικομματισμό και όχι προς τον κοινοβουλευτικό πλουραλισμό (έναν πλουραλισμό που, κατά τα άλλα, διακηρύττει εδώ και δεκαετίες η ελλαδική Αριστερά). Εκτός από το να συσπειρώνει την Νέα Δημοκρατία, ο Τσίπρας ανακόπτει τον δρόμο του ΠΑΣΟΚ προς μια επιστροφή σε αυξημένα εκλογικά ποσοστά και ισοπεδώνει τα υπόλοιπα κομματίδια της Αριστεράς σε ρόλους κομπάρσων της πολιτικής ζωής. Καταφέρνει, πάντως, να κάνει και πάλι τον εαυτό του πρωταγωνιστικό παίκτη του ελλαδικού πολιτικού στερεώματος.

Εδώ είναι το σημείο που έχει περισσότερο νόημα να σταθούμε. Το γεγονός ότι ένας από τους πλέον αποτυχημένους τύπους του ελλαδικού πολιτικού θεάτρου σκιών, επανέρχεται ως δήθεν νέα πρόταση. Ποιος; Αυτός που ήταν αρχηγός κόμματος αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο διασύρθηκε σε εθνικές εκλογές, με ήττα είκοσι ποσοστιαίων μονάδων, από το ήδη κυβερνών κόμμα. Αυτός που προώθησε στην θέση του έναν νέο πρόεδρο αριστερού κόμματος, προερχόμενο από τον χώρο του φιλελεύθερου καπιταλισμού και με αμερικανικές διασυνδέσεις, τον οποίο δεν ήθελε η κομματική γραφειοκρατία με αποτέλεσμα την διάσπασή του κόμματός του, και τον οποίο, ο ίδιος ο Τσίπρας, δεν δίστασε να αδειάσει λίγο καιρό μετά από μια επίδοση σε ευρωεκλογές παρόμοια με την δική του ως αρχηγού του ίδιου κόμματος σε εθνικές εκλογές, μολονότι η διαφορά από το πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές είχε μειωθεί. Ποιος; Ο Τσίπρας, που μέχρι πριν λίγους μήνες δήλωνε σε όλες τις συνεντεύξεις ότι ήταν ευπρόσδεκτο σαν θαύμα για εκείνον το γεγονός ότι είχε απομακρυνθεί από το επίκεντρο της πολιτικής ζωής και ότι θυμόταν σαν εφιάλτη την περίοδο της πρωθυπουργίας του. Ο Τσίπρας, που μετά από όλα όσα είχαν προηγηθεί παρέμενε εκλεγμένος βουλευτής του παλιού του κόμματος. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, εμφανίστηκε σαν κάποιους που υποτίθεται ότι είχε αποσυρθεί από την πολιτική και επέστρεψε, πλέον, για να κομίσει μια νέα πρόταση!! 

Αυτό τον τύπο υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ανόητοι που τον ακολουθούν. Ασφαλώς, δεν πιστεύω τις δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις που δίνουν το νέο κόμμα Τσίπρα δεύτερο είναι κατευθυνόμενες από την αμερικανική πρεσβεία και το διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο. Αλλά επειδή τόσο εμείς, οι εναπομείναντες «όσοι ζωντανοί» Έλληνες, όσο και η αμερικανική πρεσβεία με το διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο γνωρίζουμε αμφότεροι ότι έχουμε να κάνουμε με πολλά δίποδα κενού εγκεφάλου που περιφέρονται εκεί έξω, υποπτευόμαστε ότι η βούληση του συστήματος Τραμπ θα περάσει μέσα από τις δημοσκοπήσεις ως ελληνική κοινωνική τάση και στο τέλος θα πειστούν πολλοί ότι, όντως, ο Τσίπρας είναι πλέον εκλογικά δεύτερος, ότι φοβίζει την Δεξιά και πώς κομίζει το «κάτι νέο» στην πολιτική, με αποτέλεσμα στις εκλογές να τον ψηφίσουν.